ΤΑ 60 Νο 1 ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΑ 2 (Dj amvrosios)

ΤΟ ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ - M.ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ

 

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ - ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ

 

Μπιθικώτσης Της αγάπης αίματα lyrics

Γρηγόρης Μπιθικώτσης-Δραπετσώνα______elenpa25_____

Οι βεργούλες

Στράτος Παγιουμτζής - Ένας μάγκας στο βοτανικό (Γιώργος Κουτουλάκης)

Άρθουρ: Στη φυλακή o πατέρας και η μητριά του – Οι ανατριχιαστικές περιγραφές στη δίκη

Δικαίωση για τη μνήμη του μικρούλη Άρθουρ που ξεψύχησε στα χέρια της μητριάς του. Ο 6χρονος υφίστατο επί μήνες βασανιστήρια, όπως ξυλοδαρμούς, βάναυσες τιμωρίες, στέρηση τροφής και ύπνου. Την ημέρα του θανάτου του ήταν πλέον εξουθενωμένος.

Το δικαστήριο καταδίκασε τον πατέρα του Άρθουρ σε 21 χρόνια κάθειρξη και τη σύντροφό του σε 29 χρόνια.

Η 32χρονη Έμμα Τέστιν δολοφόνησε το αγοράκι προκαλώντας του θανάσιμο τραυματισμό στο κεφάλι, πέρυσι. Τον φωτογράφισε να κείτεται στο πάτωμα ενώ έστειλε τη φωτογραφία στον πατέρα του αγοριού Τόμας Χιουζ, 29 ετών. Ο Χιουζ καταδικάστηκε για την ανθρωποκτονία του γιου του.

Στη διάρκεια της δίκης οι αποκαλύψεις σόκαραν καθώς έγιναν γνωστές με λεπτομέρειες οι φρικτές στιγμές που βίωσε το παιδί στα χέρια της μητριάς αλλά και του πατέρα του μήνες πριν από τον θάνατό του.

Το ζευγάρι αρκετές φορές επέρριψε ευθύνες ο ένας στον άλλον, ενώ ο Χιουζ τόνισε ότι ήταν ερωτευμένος με την Τέστιν και τον απειλούσε ότι θα τον εγκαταλείψει αν δεν τιμωρούσε τον γιο του. Η γυναίκα έχει παιδιά από προηγούμενες σχέσεις της με τον τέως σύζυγό της να την κατηγορεί ότι έκανε παιδιά μόνο για να παίρνει τα επιδόματα.

Ο Άρθουρ φέρεται να πέθανε έπειτα από συστηματική κακοποίηση που συνδυάστηκε με τον “ιατρικό ορισμό του παιδικού βασανισμού”, περιλαμβανομένων της στέρησης τροφής, του εξαναγκασμού να στέκεται όρθιος για 14 ώρες τη μέρα και της δηλητηρίασης με αλάτι πριν δεχθεί δολοφονική επίθεση.

Οι εισαγγελείς, στη διάρκεια της δίκης, τόνισαν ότι οι ατελείωτες εβδομάδες σκληρότητας κατά του παιδιού κορυφώθηκαν σε μια τελική και θανατηφόρα επίθεση, την ημέρα που καταγράφηκε το βίντεο που είδε το δικαστήριο. Ο θάνατος του μικρού Άρθουρ επήλθε τελικά από χτυπήματα στο κεφάλι.

Η δολοφόνος του 6χρονου Άρθουρ στη Βρετανία που συγκλόνισε όλο τον πλανήτη με τους λυγμούς του και τη φράση «δεν με αγαπά κανείς»

 

Βρετανία: Διαμαρτύρεται στη φυλακή η μητριά που σκότωσε τον 6χρονο Αρθουρ - Της πετάνε αλάτι

Η Έμμα Τάστιν σκότωσε τον Άρθουρ Λαμπίνιο Χιούς χτυπώντας επανειλημμένα το κεφάλι του σε μια σκληρή επιφάνεια αφού εκείνη και ο 29χρονος Τόμας Χιγκς τον βασάνιζαν και εν τέλει τον δηλητηρίασαν με αλάτι

Η δολοφόνος του 6χρονου Άρθουρ στη Βρετανία που συγκλόνισε όλο τον πλανήτη με τους λυγμούς του και τη φράση «δεν με αγαπά κανείς» που επαναλάμβανε, διαμαρτύρεται στις φυλακές, καθώς δέχεται επιθέσεις από συγκρατούμενούς της, σύμφωνα με όσα ισχυρίζεται. H 32χρονη Έμμα Τάστιν, που καταδικάστηκε σε ισόβια μετά την δολοφονία του θετού γιου της, καταγγέλλει ότι της πετάνε... αλάτι.

Η Έμμα Τάστιν σκότωσε τον Άρθουρ Λαμπίνιο Χιούς χτυπώντας επανειλημμένα το κεφάλι του σε μια σκληρή επιφάνεια αφού εκείνη και ο 29χρονος Τόμας Χιγκς τον βασάνιζαν και εν τέλει τον δηλητηρίασαν με αλάτι. Σύμφωνα με τους δικαστές, του έγινε στέρηση τροφής, τον ανάγκασαν να μείνει όρθιος 14 ώρες την ημέρα και τον δηλητηρίασαν με αλάτι. Οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν ότι σκότωσαν τον Άρθουρ, αλλά και τις πολλαπλές κατηγορίες για κακοποίησή του.

Έτσι, πριν από λίγες ώρες αποκαλύφθηκε ότι η Τάστιν είχε ήδη δεχτεί επίθεση από κρατούμενους που της έριξαν αλάτι ενώ βρισκόταν υπό κράτηση στο HMP Peterborough, δήλωσε πηγή του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης. Σημειώνεται, ότι πριν τη δικαστική απόφαση που την έστειλε φυλακή, η δίκη είχε διακοπεί για αρκετές ημέρες, καθώς η υπερβολική δόση ναρκωτικών που είχε πάρει την οδήγησε στο νοσοκομείο.

Τα φρικτά ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας

Στο βίντεο ο Άρθουρ Λαμπίνιο Χιούς προσπαθεί να μαζέψει το πάπλωμά του από το πάτωμα στο οποίο κοιμόταν, κλαίει και φωνάζει «κανείς δεν με αγαπάει». Τα πλάνα από την κάμερα κλειστού κυκλώματος είναι ιδιαίτερα σκληρά και δημοσιεύτηκαν από την Daily Mail.

Το βίντεο καταγράφηκε στις 16 Ιουνίου και το παιδάκι πάλευε να σταθεί στα πόδια του προτού πέσει στο πάτωμα. Όπως φαίνεται στις εικόνες, χρειάζεται να περάσουν δύο λεπτά για να μπορέσει να σηκωθεί, να μαζέψει το παπλωματάκι του και να περπατήσει μία πολύ μικρή απόσταση δύο μέτρων σε μία πόρτα που οδηγεί σε άλλο παράθυρο.

Στα ηχητικά που ακούστηκαν στο δικαστήριο, ο μικρός ακούγεται να λέει «κανείς δεν θα με ταΐσει» επτά φορές σε 44 δευτερόλεπτα. Ο μικρός υπέφερε από ένα εγκεφαλικό τραύμα, από το οποίο δεν ήταν δυνατό να επιβιώσει αφού υποβλήθηκε σε μια διαδικασία που ισοδυναμούσε με τον «ιατρικό ορισμό του παιδικού βασανισμού».

Στη δίκη παρουσιάστηκαν πάνω από 200 ηχητικά, σε κάποια από τα οποία ακούγεται ο 6χρονος να ζητά τον θείο και τη γιαγιά του. Σε άλλο ζητά κάτι να πιει, ενώ ακούγεται η μητριά του να του λέει «κάτσε ακίνητος». Για τις τελευταίες ώρες της ζωής του Άρθουρ, οι δικαστές λένε ότι ήταν τόσο αδύναμος που μόλις και μετά βίας μπορούσε να σηκώσει τα σκεπάσματά του. Ο μικρός στη συνέχεια δολοφονήθηκε από επανειλημμένα χτυπήματα στο κεφάλι του πάνω σε σκληρή επιφάνεια, κατά πάσα πιθανότητα στα χέρια της Τάστιν, σύμφωνα με το κατηγορητήριο.

Αγ­γλία: Συ­γκί­νη­ση και δά­κρυα για τον 6χρο­νο Άρ­θουρ στα γή­πε­δα της Premier League

λα­θλοι τί­μη­σαν τη μνήμη του εξά­χρο­νου Άρ­θουρ Λα­μπί­νιο Χιουζ ο οποί­ος πέ­θα­νε έπει­τα από κα­κο­ποί­η­ση που υπέ­στη από την μη­τριά του.

Ο θά­να­τος του μι­κρού Άρ­θουρ που συ­γκλό­νι­σε τη Βρε­τα­νία δεν άφησε ανη­πη­ρέ­α­στο το πο­δό­σφαι­ρο.

Στον αγώνα Έβερ­τον-Άρ­σε­ναλ το ματς διε­κό­πη στο 6′ λεπτό (συμ­βο­λί­ζο­ντας την ηλι­κία του άτυ­χου παι­διού) και κρα­τή­θη­κε ενός λε­πτού σιγή, με τους φι­λά­θλους να ξε­σπούν σε πα­ρα­τε­τα­μέ­νο χει­ρο­κρό­τη­μα.

Την ίδια στιγ­μή, στις οθό­νες του Γκού­ντι­σον Παρκ (έδρα της Έβερ­τον) προ­βάλ­λο­νταν η φω­το­γρα­φία του Άρ­θουρ, προ­κα­λώ­ντας συ­γκί­νη­ση σε όλο το γή­πε­δο.

Το ίδιο συ­νέ­βη και στον αγώνα της Τό­τε­ναμ με τη Νόρ­γουιτς Σίτυ, με τους φι­λά­θλους να χει­ρο­κρο­τούν όρ­θιοι μετά το τέλος του αγώνα.

Η ομάδα Μπίρ­μιν­χαμ Σίτυ – η αγα­πη­μέ­νη του εξά­χρο­νου – τύ­πω­σε μπλού­ζες που έγρα­φαν “Σ’ αγα­πού­με Άρ­θουρ”, ενώ πριν τον αγώνα με την Μίλ­γουολ άφη­σαν συμ­βο­λι­κά δίπλα στο τέρμα του γη­πέ­δου μια φα­νέ­λα της ομά­δας με το νού­με­ρο έξι.

Ανά­λο­γες εκ­δη­λώ­σεις μνή­μης έγι­ναν και σε άλλα παι­χνί­δια της Premier League.

Η μη­τριά και ο πα­τέ­ρας του 6χρο­νου τον ανά­γκα­σαν να λι­μο­κτο­νεί, ενώ τον τάι­ζαν με το ζόρι πιάτα γε­μά­τα αλάτι. Επι­πλέ­ον, τον άφη­ναν μόνο του για πάνω από 14 ώρες την ημέρα κατά τους τε­λευ­ταί­ους μήνες της ζωής του. Πριν λίγες ημέ­ρες, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ένοχη τη μη­τριά-τέ­ρας του Άρ­θουρ κα­τα­δι­κά­ζο­νταν σε ισό­βια φυ­λά­κι­ση, ενώ ο 29χρο­νος πα­τέ­ρας του θα εκτί­σει ποινή 21 χρό­νων.

Premier League Αγ­γλία Άρ­θουρ Λα­μπί­νιο Χιουζ

«Σκάψε τον λάκκο του, θα του κόψω τον λαιμό»

 

Βρετανία: Συγκλονιστικές αποκαλύψεις για βασανιστήρια σε 6χρονο από τους γονείς του - «Σκάψε τον λάκκο του, θα του κόψω τον λαιμό»

Video Capture

Σοκάρουν τα νέα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για την υπόθεση κακοποίησης που οδήγησε στον θάνατο του 6χρονου Άρθουρ από τους γονείς του στη Βρετανία. Σύμφωνα με την Daily Mail, η γιαγιά του 6χρονου Άρθουρ είχε τραβήξει μια φωτογραφία από τις μελανιές στον ώμο του αγοριού δύο μήνες πριν το θάνατό του από «κακομεταχείριση και ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου» από τον πατέρα του και τη μητριά του.

Η φωτογραφία με τις μελανιές

 

Την φωτογραφία τράβηξε η γιαγιά του Άρθουρ Λαμπίνιο Χιους, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να πείσει τις Αρχές ότι το παιδί κινδύνευε. Η Τζόαν Χιους είπε στο δικαστήριο πως τηλεφώνησε στις κοινωνικές υπηρεσίες και προσφέρθηκε να στείλει τη φωτογραφία, αλλά αυτοί της απάντησαν πως «δεν ήθελαν να την δουν». Όταν οι κοινωνικοί λειτουργοί επισκέφθηκαν την επόμενη ημέρα το σπίτι του, απέδωσαν τις μελανιές σε κάποιο «παιδικό παιχνίδι» και δεν κατέγραψαν κάποιο «λόγο ανησυχίας».

Arthur

Μία από τις κοινωνικές λειτουργούς είπε αργότερα στη δίκη πως παρατήρησε μια «κιτρινισμένη μελανιά» στη μέση της πλάτης του Άρθουρ κατά τη διάρκεια της επίσκεψης. Όταν αργότερα της έδειξαν την επίμαχη φωτογραφία που τράβηξε η γιαγιά του, «σοκαρίστηκε» τόσο από την έκταση των τραυματισμών του όσο και από το ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο σοβαρά ήταν τα τραύματά του.

 

Ο Άρθουρ φέρεται να σκοτώθηκε μετά από συστηματική κακοποίηση που ταίριαζε με τον [ιατρικό ορισμό] του «παιδικού βασανιστηρίου» συμπεριλαμβανομένης της στέρησης τροφής, από το γεγονός ότι τον ανάγκαζαν να στέκεται όρθιος για 14 ώρες την ημέρα καθώς και της δηλητηρίασής του με αλάτι, πριν δεχθεί την θανάσιμη επίθεση.

Η βιολογική μητέρα του Άρθουρ εξερράγη

 

Η βιολογική μητέρα του Άρθουρ εξερράγη

Η βιολογική μητέρα του Arthur, Olivia Labinjo-Halcrow, 29 ετών, η οποία εκτίει ποινή κάθειρξης 11 ετών για τη δολοφονία του συντρόφου της, άνοιξε μια δήλωση που διάβασε η μητέρα της, Madeleine Halcrow, η οποία, αν και τη διάβαζε, σταμάτησε τακτικά να κλαίει.

«Είναι ακόμη νέα. Δεν έχει κανέναν να μιλήσει, κανέναν να απευθυνθεί όταν φοβάται και χρειάζεται επιπλέον προστασία. Τα μπλε μάτια του γιου μου έχασαν τη λάμψη τους και δεν χαμογελούσε πια. Πήραν τη λάμψη και την αθωότητά του, τον πήραν σε αυτόν τον κόσμο. Είναι παιδί, παιδί μου, αγάπη μου… Δεν υπάρχει άμυνα… Της κλέβουν τη σύντομη ζωή, δεν θα έχει άλλα Χριστούγεννα, άλλα γενέθλια», είπε σε δήλωσή της η μητέρα 6 ετών.

Ωστόσο, η γιαγιά του Άρθουρ από τον πατέρα είπε: «Ως μητέρα και γιαγιά, ήμουν βαθιά απογοητευμένη από την αποτυχία να κρατήσω τα αγαπημένα μου πρόσωπα ασφαλή. Ως οικογένεια πιστεύουμε ότι ο Άρθουρ θα ζούσε σήμερα αν ο γιος μου δεν συναντούσε την Έμμα. «Ο θάνατος του Άρθουρ έχει σκοτεινιάσει τις ψυχές μας».

Ο ΑΡΘΟΥΡ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΜΟΛΙΣ ΕΞΙ ΕΤΩΝ

Άρθουρ Λέμπιντζο-Τσαρλς, το παιδί που συγκλόνισε τη Μεγάλη Βρετανία

 

Ήταν μόλις έξι χρόνων... Έλεγε με πίκρα πως δεν τον αγαπούσε κανείς. Η ζωή του σταμάτησε νωρίς με τρόπο βάναυσο. Ενός λεπτού σιγή και δάκρυα στα γήπεδα στη μνήμη του Άρθουρ, που θα ήθελε πολύ στην θάλασσα να ταξιδέψει, να ονειρευτεί και να ζήσει, που σπάραζε εκλιπαρώντας για αγάπη, που δολοφονήθηκε από τους γονείς του.

Η αναμέτρηση της Έβερτον με την Άρσεναλ για την 15η αγωνιστική της Πρέμιερ Λιγκ, το βράδυ της Δευτέρας στο «Γκούντισον Παρκ», διεκόπη στο 6ο λεπτό. Οι ποδοσφαιριστές στον αγωνιστικό χώρο και οι φίλαθλοι στις εξέδρες με δάκρυα στα μάτια χειροκρότησαν στη μνήμη ενός παιδιού που «έφυγε» από τη ζωή απάνθρωπα με θύτες τους ίδιους τους γονείς του.

Στο έκτο λεπτό η διακοπή. Τόσο κοντά στη σέντρα. Όπως τόσο κοντά στην αφετηρία της ζωής του κόπηκε το νήμα για τον Άρθουρ Λέμπιντζο-Τσαρλς, το παιδί που συγκλόνισε τη Μεγάλη Βρετανία και όχι μόνο, το παiδί που πέθανε εξαιτίας των βασανιστηρίων και της κακομεταχείρισης που δεχόταν συστηματικά από τον πατέρα και τη θετή μητέρα του...

Από Ρίνα Σερέτη Τα ίδια γνωρίζουμε όλοι! Αυτός ο προορισμός, εκεί ξεκινά το ταξίδι…

 

Ο καθένας δίνει τη δική του μάχη, στη δική του ανάβαση. Όταν φτάσεις στον τελικό σου προορισμό, το ταξίδι ξεκινά! Το ξέρεις το λαχταράς, ακόμη και να μην τα καταφέρεις! Έχεις έναν λόγο για να ζήσεις.

Άνθρωποι με στόχους, όραμα! Άνθρωποι συνδεδεμένοι με εκείνο το όνειρο που δεν ακροβατεί σε καμμία ψευδαίσθηση. Να φτάσουν στην κορυφή, εκεί που η ανάσα ελευθερώνεται. Προορισμός και ταξίδι γίνονται ένα!

Θέλουν να μεταστοιχειώσουν το υλικό τους σε εκείνο που ταιριάζει στη θέασή τους. Να βγάλουν από πάνω τους ότι φυτεύτηκε από άλλου τα χέρια. Σπόροι πεποιθήσεων, σπόροι δογμάτων, καρποί που ήθελαν πάση θυσία να μη φαγωθούν από εκείνους.

Όλοι φέρουν τις πληγές τους. Δεν μοιράζονται την αλήθεια τους οι πολλοί. Προτιμούν να προβάλλουν εκείνη τη μετριότητα που πουλά κάτιτις παραπάνω. Εκείνη που τραβά τα βλέμματα και την εφήμερη συμπόνια. Εκείνη που καταναλώνεται καθημερινά και ανατροφοδοτείται μέσα από την κλάψα τους. Δε σέβονται οι περισσότεροι, γιατί θεωρούν πως κανείς πόνος δεν είναι σαν και το δικό τους. Πιστεύουν πως μόνον εκείνοι έχουν δικαίωμα στον πόνο, οι υπόλοιποι έρχονται δεύτεροι.

Κατάθεση ψυχής γίνεται από λίγους. Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα, δεν τους νοιάζει να τραβήξουν το ενδιαφέρον. Μόνον εκεί, σε μια πλατεία, στη μέση του πουθενά, κάτω από έναν πλάτανο, μονολογούν. Λένε αλήθειες, κοιτούν στα μάτια δακρύζοντας από ευγνωμοσύνη απέναντι σε εκείνον τον άγνωστο που δέχτηκε να τους ακούσει. Του μιλούν για την ανάβαση, για την κατρακύλα, τις ματωμένες πληγές. Καμμία ντροπή, όλα είναι αλήθεια…

Βιάζονται οι άνθρωποι, δε ζουν το τώρα που έχουν, θέλουν το τώρα που προσπαθούν να φτάσουν! Μα πώς; Αφού δεν είσαι ακόμη εκεί! Πώς;

Η ανάβαση συνεχίζεται. Η μάχη μαίνεται άλλοτε στο φως κι άλλοτε στο σκοτάδι καθρεφτίζει την ψυχή του καθενός. Αλήθεια και ψέμα στο μυαλό η ζωή. Όλοι μας χώμα στα σώματα, νερό στα μάτια, πηγή στις πληγές. Μην με ρωτάς άλλο να σου πω τι θα γίνει μετά, θαρρείς ξέρω πιο πολλά από εσένα…

Τα ίδια γνωρίζουμε όλοι! Αυτός ο προορισμός, εκεί ξεκινά το ταξίδι…

Όλα στα δύσκολα ξεκαθαρίζουν! Από Ρίνα Σερέτη

 

Όλα στα δύσκολα ξεκαθαρίζουν όλα στα δύσκολα φωτίζουν τους υπονόμους που περπατούσες, τα σκαλοπάτια που δεν έβλεπες, τους υποτιθέμενα δικούς σου ανθρώπους, τους υψωμένους τοίχους και τα ξέφωτα αρκεί να μην σκέφτεσαι το πρόβλημα… Μείνε έξω από το πρόβλημα και παρακολούθησέ το σαν τρίτος! Δύσκολο μα όχι ακατόρθωτο, απλά βγες από τον κύκλο που θέλουν να κρατάς την άκρη του οι αδύναμοι!

“Όταν η λογική έρχεται αντιμέτωπη με το συναίσθημα, το πνεύμα με την ψυχή, ο εγκέφαλος με την καρδιά όλα ισορροπούν όταν αποφασίσεις πως όλα είναι μια ιδέα! Είσαι αναλώσιμος αλλά και αναντικατάστατος ταυτόχρονα, όποια απόφαση κιαν πάρεις…”

Είναι και οι φορές που συνειδητοποιείς πως τους δικούς σου ανθρώπους τους μετράς σε κάτι τέτοιες δυσκολίες, μεγάλες, απροσπέλαστες! Άλλοι αλαφρώνουν την ψυχή σου κι άλλοι την βαραίνουν ακόμη πιο πολύ! Πόσες σιωπές μπορούν να χωρέσουν σε μια απουσία; Απύθμενη σου μοιάζει! Βουλιάζεις, βουλιάζεις μα είναι το κενό τόσο άδειο, που μόνο αηδία αισθάνεσαι και θες να πετάξεις όλα τα βάρη τους από επάνω σου και να φύγεις μακριά από εκεί, να συνεχίσεις μόνος κι άγνωστος σαν να μην υπήρξατε ποτέ κοντά, εσύ και οι “δικοί” σου άνθρωποι…

Δεν ξέρω τι μένει στο τέλος της μέρας, γιατί το βράδυ τα σκοτάδια δεν βοηθούν, ξεγελάνε κι αποπροσανατολίζουν, η νύχτα μαγεύει και τους πιο δύσπιστους!

Πού ξέρεις ίσως καταλάβω το πρωί…

Όλα στα δύσκολα ξεκαθαρίζουν…

Τα δύσκολα κάποτε θα τελειώσουν ή θα απαλύνουν ή θα παραμείνουν ως έχουν, μα δύσκολα δεν θα είναι πια! Οι δικοί σου άνθρωποι θα παραμείνουν δικοί σου άνθρωποι, οι γνωστοί, γνωστοί και οι καιροσκόποι, διάττοντες αστέρες που θα εμφανίζονται αθόρυβα και όποτε εκείνοι χρειαστούν τον ουρανό σου, για να έχουν ένα μέσο να λάμψουν τα σπασμένα κομμάτια τους…

Άλλαξα επιτέλους για εμένα! Από Ρίνα Σερέτη

 

Άλλαξα, δεν συνεχίζω να αλλάζω, άλλαξα, πάει, ως εδώ!

Έφτασε η στιγμή να ζήσω αυτό που έγινα!

Δεν εκφράζομαι όπως παλιά!

Δεν ονειρεύομαι όπως παλιά!

Δεν εμπιστεύομαι όπως παλιά!

Δεν αγαπώ όπως παλιά!

Οι ταχύτητες ανεβαίνουν για τα θέλω μου και χαμηλώνουν για τα μπορώ μου…

Μπορώ μόνο όσα θέλω!

Η ζωή μου αρνείται να γυρίσει πίσω ξανά! Κανένα μήπως, κανένα αν, κανένα γιατί,  πια δεν έχει καμία δύναμη επάνω μου!

Τα άφησα όλα πίσω και προχωρώ τον δρόμο που χάραξα, τον δρόμο που άνοιξα με τα χέρια μου, το δρόμο που περπάτησα με τον ιδρώτα μου, που δημιούργησα με την καρδιά μου κι αυτό δεν επιστρέφει πίσω.

Σας ακούω κάποιους να ψυθιρίζετε σε τυφλά σημεία, νομίζετε πως δίνω σημασία στα σκοτεινά πρόσωπά σας; Νομίζετε πως οι κουβέντες σας συνεχίζουν να πονούν την ψυχή μου, να δίνουν τροφή στη σκέψη μου;

Το μόνο που απέμεινε εδώ, μέσα μου, είναι οι κενές αναμνήσεις σας, οι προδομένες από καιρό υποσχέσεις σας, είναι τα ψέμματα που πλέον δεν με αγγίζουν.

Ποιος στήριξε ποιον, ποιος στάθηκε σε ποιον, ποιος αγνόησε την πισώπλατη μάχαιρα και στην δύσκολη στιγμή συμπαραστάθηκε ξανά και ξανά;

Όχι γιατί είναι βλάκας! Επειδή είναι άνθρωπος! Κι αυτό είναι το μόνο ένα που δεν θα μου αλλάξετε ποτέ! Να είμαι άνθρωπος!

Σκλήρυνα, ναι!

Απομακρύνθηκα, ναι!

Πάγωσα, ναι!

Άλλαξα, ναι!

Τίποτα όμως και κανείς από εσάς τους δήθεν, δεν θα με κάνει απάνθρωπο! Τίποτα και κανείς δεν θα σταματήσει το χέρι μου εκεί που θέλει να βοηθήσει, τα λόγια μου εκεί που θέλουν να ακουστεί κουράγιο, την ψυχή μου εκεί που θέλει να προσφέρει, την καρδιά μου εκεί που θέλει να γλυκάνει την πίκρα!

Άλλαξα, δεν σας αρέσει, το γνωρίζω!

Άλλαξα επιτέλους για εμένα!

Άλλαξα γιατί σταμάτησα να είμαι παρών παντού και πάντα όπως κάποτε!

Άλλαξα γιατί αυτό που ήμουν δεν άρεσε σε εμένα, όχι σε εσάς!

Άλλαξα γιατί η ζωή μου είναι δική μου κι όσο κιαν με πληγώσατε, όσο κιαν με πικράνατε, όσο κιαν με προδώσατε τελικά δίχως όλ’ αυτά ίσως να μη γινόμουν τίποτα από αυτό μου το τώρα!

Και όχι! Μην παίρνετε θάρρος!

Σε κανέναν δεν αξίξει καμιά απανθρωπιά, κανένα ψέμα, καμιά απάτη για να αλλάξει! Μα αφού έτσι έγινε, τουλάχιστον κατάφερα ακόμη και μέσα από την σαπίλα σας να νικήσω!

Δεν εκφράζομαι όπως παλιά!

Δεν ονειρεύομαι όπως παλιά!

Δεν εμπιστεύομαι όπως παλιά!

Δεν αγαπώ όπως παλιά!

Άλλαξα, πάει, ως εδώ!

Θα παραμείνω μόνο άνθρωπος κι αυτό δεν θα το αλλάξω ποτέ και για κανέναν σας!

Σε αυτόν Τον Θεό προσεύχομαι… Από Ρίνα Σερέτη

 

Προσεύχομαι στον Θεό που δεν τον έφτιαξαν άνθρωποι. Σε εκείνον που ζει μέσα στο φως της κάθε άυλης ψυχής και μακριά από το σκοτάδι του κάθε ανθρώπινου μυαλού.

Προσεύχομαι στον Θεό που δεν έζησε μέσα σε βιβλία, ημερομηνίες και τόπους, μα ζει μέσα μου και ξημερώνει τα μάτια όλων των πλασμάτων της γης κάθε πρωί με το φως του ήλιου.

Προσεύχομαι στον Θεό που δεν ζητά χρήματα για να μου εμφανιστεί, που δεν ζητά περιουσίες για να με στηρίξει, μα είναι εκεί μια αόρατη δύναμη που αισθάνομαι την ζεστασιά της στη χαρά μου αλλά και στη δυσκολία μου!

Προσεύχομαι στον Θεό που δεν είναι τιμωρός για να με πονέσει σε κάθε μου κακοτοπιά, δεν είναι κριτής να μου βάλει ποινές σε κάθε μου δηλωμένη αμαρτία, μα είναι εκεί να μου δίνει δύναμη να συνεχίσω όσο ανηφορικός κιαν είναι ο δρόμος.

Προσεύχομαι στον Θεό που γνωρίζω πως έχει Τη Σοφία της Δημιουργίας και μου έχει δώσει όλα τα εργαλεία στην ζωή μου ετούτη καλώντας με να Τον αγγίξω, να γίνω ένα με Εκείνον.

Γιατί ο Θεός που προσεύχομαι δεν χειραγωγεί, δεν είναι τρομολάγνος, δεν είναι τιμωρός, δεν είναι πολεμοχαρής, δεν είναι τρομοκράτης, δεν είναι φιλάργυρος, δεν είναι δολοπλόκος, δεν επιθυμεί οπαδούς!

Ο Θεός που προσεύχομαι είναι μια άπειρη ενέργεια που υπάρχει και ζωντανεύει μέσα σε κάθε έμβιο ον μέσα στο φυτικό μα και το ορυκτό βασίλειο. Είναι η ουσία των πάντων επάνω σε ετούτη τη γη μα και σε ολάκερο το σύμπαν.

Ο Θεός που προσεύχομαι δεν ζει και δεν έζησε σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, βρίσκεται πέρα από κάθε ανθρώπινη εγκεφαλική ερμηνεία.

Ο Θεός που προσεύχομαι με γεμίζει ευγνωμοσύνη, γαλήνη και πίστη πως όλα οδηγούνται εκεί που ανήκουν…

Στο πέρασμα από το σκοτάδι στο φως και στο πέρασμα της ζωής μέσα από τον θάνατο. Εκεί, που η αρχή και το τέλος της ατραπού είναι η αγάπη, γιατί μόνο μέσα στην αγάπη υπάρχει η ενότητα!

Σε αυτόν Τον Θεό προσεύχομαι…

Οι δυσκολίες με έμαθαν… Από Ρίνα Σερέτη

 

Οι δυσκολίες με έμαθαν, πως η ζωή δεν χαρίζει και δεν χαρίζεται όποτε το επιθυμείς εσύ. Να μου πεις πού ξέρεις εσύ από δυσκολίες και σε ποιες δυσκολίες αναφέρεσαι; Παίζει ρόλο;

Ο κάθε άνθρωπος έχει μια ιστορία μοναδική να διηγηθεί κάποιες μπορεί να ταιριάζουν μεταξύ τους, μα ίδιες ποτέ δεν θα είναι… Κιαν κάτι σου φαίνεται λίγο, σε μια δύσκολη ιστορία κάποιου, σκέψου κι αναλογίσου μήπως το δύσκολό του αυτό, έχει την δυναμική της αξία της σταγόνας στο ποτήρι του! Τότε που όλα ξεχειλίζουν, επειδή απλά εκείνη τη στιγμή, εκείνο το λεπτό δεν αντέχει άλλο!

Οι δυσκολίες με έμαθαν, να κλαίω με λυγμούς, να θέλω να ξεριζώσω τα σωθικά μου, να κοιτώ το πρόσωπό μου στον καθρέπτη και να θέλω να κλάψω ακόμη πιο δυνατά!

Μα όταν έρχεται εκείνη η σιωπή η ξαφνική, η σιωπή που το κλάμα σου ακούγεται μόνο στα σωθικά σου και όχι στα μάτια σου, έμαθα να ξεχωρίζω τους ψιθύρους της ψυχής μου που μου φωνάζουν σήκω και περπάτα και να αγνοώ την ματαιοδοξία του μυαλού που αδιάκοπα μιλά δεν σου βρίσκω λύση, δεν σου βρίσκω λύση, δεν σου βρίσκω, δεν σου, δεν, δεν, δεν….

Οι δυσκολίες με έμαθαν, να ξεχωρίζω τους δυνατούς από τους αδύναμους. Να αντιλαμβάνομαι, πως το να είσαι αδύναμος, δεν είναι μεταδοτική ασθένεια είναι δικαίωμα, αρκεί όταν σου δίνουν μία χείρα βοηθείας να μη την ζητάς στα μέτρα σου, αλλά να την κρατάς έστω και προσωρινά μέχρι να δυναμώσεις!

Οι δυσκολίες με έμαθαν, πως το να είσαι δυνατός δεν σου ακυρώνει το δικαίωμα να είσαι κάποιες φορές αδύναμος! Να λυγίζεις, να κλαις, να μην κρατάς το δάκρυ σου σε ένα κρυφό βούρκωμα, μα να έχεις το θάρρος κι εσύ να πεις δεν αντέχω άλλο! Τα όρια μου τα έφτασα, δεν μπορώ να τα ξεπεράσω! Ως εδώ!

Οι δυσκολίες με έμαθαν να βάζω όρια στους γύρω μου, να διεκδικώ τα “θέλω μου” και τα “μπορώ μου” μα και τα “χρειάζομαι” και τα “έχω ανάγκη” και “μου αξίζει”! Αξίζω κι εγώ!

Οι δυσκολίες με έμαθαν, να προσφέρω βοήθεια όπου και όπως μπορώ, χωρίς να με νοιάζει αν θα μου δώσουν κάτι υλικό πίσω! Το χαμόγελό τους, η ανταμοιβή μου!

Με έμαθαν να θέλω να συμπαρασταθώ ανθρώπινα, πλάι σε εκείνον που το έχει ανάγκη, κιας είναι το μόνο που θα κάνω το να σωπαίνω! Γιατί οι δυσκολίες, όταν τις βιώνει ο συνάνθρωπός σου, δεν χρειάζονται φωνή, χρειάζονται σιωπή κι αγέρα καθαρό για να ανασάνει! Χρειάζονται μόνο ένα κράτημα χεριού ή ώμου ή ένα φιλί στο μέτωπο την ώρα που ατενίζει το κενό της απόγνωσής του! Δεν θέλουν κριτική οι δυσκολίες και “γιατί” και “έπρεπε”! Οι δυσκολίες με έμαθαν, να είμαι εκεί και να το αισθάνεται έτσι, εκείνος που υποφέρει! Να του γλυκαίνει την ψυχή, το βουβό μου σ’αγαπώ και να του αλαφρώνει τον πόνο του!

Οι δυσκολίες με έμαθαν, να υπολογίζω τον χρόνο μακριά από ρολόγια, ρυτίδες, λευκά μαλλιά και ασθένειες. Μου έμαθαν πως ο χρόνος δεν έχει σημασία πόσο αργά ή γρήγορα κυλά, αν όλα γύρω σου κυλούν μαζί του ως δεδομένα! Ο χρόνος δεν ζει επειδή εσύ ζεις μέσα σε εκείνον, αλλά από το ότι εσύ τον ορίζεις μέσα σε εσένα! Εσύ του επιτρέπεις να σε θυμώσει, επειδή φαίνεται να κυλά αργά, να κλάψεις, επειδή κύλησε γρήγορα, να απογοητευτείς επειδή μένει στάσιμος και δεν κυλά… Ο χρόνος, όταν τον υπερεκτιμήσεις δεν μοιάζει με τίποτε λιγότερο από την δολοφονία της ίδιας σου της ζωής! Της ευκαιρίας σου να μάθεις, να εξελιχθείς, να αισθανθείς!

Οι δυσκολίες με έμαθαν, να λέω ευχαριστώ και να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη! Να έχω υπομονή, ταπεινότητα, κουράγιο και τελικά με έμαθαν, όσα επέτρεψα εγώ να με διδάξουν έως εδώ.

Δεν ξέρω αν η ζωή κάνει κύκλους που ενώνονται ή ευθείες που δεν οδηγούν πουθενά ή τεθλασμένες κινήσεις που χτυπά ή μία στην άλλη. Ξέρω όμως, πως οι δυσκολίες δεν τελειώνουν και η ζωή μου ακόμη συνεχίζεται. Είμαι εδώ και διαπιστώνω, πως ακόμη κιαν τα δύσκολα με εξαντλούν, με αποδυναμώνουν, με κρατούν μακριά από την χαρά, κάπου εκεί στον πόνο και το δάκρυ, υπάρχει ένας δρόμος διαφορετικός για να βαδίσω, ένας ακόμη δρόμος για να τον διαβώ.

Οι δυσκολίες με έμαθαν…. με έμαθαν;…

Μπα, άστο! Μαθαίνω ακόμη…

Από Ρίνα Σερέτη Αγγελικά πρόσωπα με διαβολική ψυχή

 

Κάποιες αλήθειες μαθαίνονται γρήγορα. Κάποιες όμως σέρνονται ανάμεσα στους ανθρώπους, παρέα με τα ψέματα και τις σάπιες συνειδήσεις τους, σαν μια βροχή που δεν λέει να σταματήσει.

Μουχλιάζει και διαβρώνει τα πάντα γύρω της και το μόνο που σε σώζει είναι ένας ήλιος που φαίνεται να μην ορίζεις εσύ.

Κι όσο ο χρόνος βαραίνει τα ψέμματά τους τόσο πιο βαριά γίνεται η αλήθεια που δεν αφήνουν να φανεί.

Μα πώς να σβήσεις το φως; Πώς να διατηρήσεις το σκοτάδι στη νύχτα όταν υπάρχει ο ήλιος στο ίδιο στερέωμα;

Το χάραμα κρύβονται, φορώντας προσωπεία με τα χρώματα και τα σχέδια της ζωής, ανάμεσα στην βουή και την τρεχάλα του καθενός μας. Σε ξεγελούν με λόγια που σου αρέσει να ακούς. Λόγια εμπιστοσύνης, δοτικότητας, υποστήριξης και πάντα μα πάντα αγάπης…

-Είμαι εδώ για εσένα!

-Είσαι ο άνθρωπός μου!

-Έχω να δώσω πολλά!

-Δεν θα σε αφήσω ποτέ!

-Θα είμαι κοντά σου για πάντα!

-Στηρίξου επάνω μου!

-Δεν εγκαταλείπω εύκολα!

-Παλεύω για εσένα, για εμάς!

Λόγια που εξαρχής φαίνονται μόνο ερωτικά, μα όχι, δεν είναι πάντα έτσι!

Λόγια του φίλου σου, του συνεργάτη σου, του γονέα σου. Λόγια ανθρώπων γύρω σου που επιδιώκουν να σε πείσουν για τις αγνές προθέσεις τους. Άγιοι μεταξύ αμαρτωλών, φωτεινοί άγγελοι ανάμεσα σε έκπτωτους αγγέλους…

Αλήθειες και ψέμματα, κουβέντες από αγγελικά πρόσωπα με διαβολική ψυχή. Άνθρωποι που το ψέμα τους μοιάζει τόσο αληθινό κι εσύ έχεις τόση ανάγκη να το πιστέψεις!

Όταν βέβαια αυτά τα λόγια προορίζονται για ερωτικά εκεί χάνουν ακόμη πιο πολύ την αξία τους. Με το χρόνο ξεφτίζουν και σε απομακρύνουν από τους ανθρώπους, από την αλήθεια και την ομορφιά της ζωής.

Μόνο ψέμματα βλέπεις. Μόνο σαρκία που υποκρίνονται τους ζωντανούς. Κι όταν η αλήθεια βγει στο φως κιας την υποψιαζόσουν κιας την γνώριζες μέσα σου, μα και έξω σου, όλα στην ψυχή σου ξανακαταρρέουν!

Όλοι αυτοί πατάνε πάνω από πτώματα για να ανελιχθούν. Φτιάχνουν σκαλοπάτια με ψέμματα για να καλύψουν τις αδυναμίες τους που στηρίζονται σε σαθρά θεμέλια και θάβουν την αλήθεια ακόμη πιο βαθιά.

Μόνο για να ζήσουν την ζωούλα τους. Χωρίς να τους νοιάζει αν οι γύρω τους πονέσουν. Να κάνουν το δικό τους, επειδή μόνο αυτό είναι συμβατό με το συμφέρον τους, με το Εγώ που θρέφουν μέσα τους. Λένε ψέμματα ακόμη και στον ίδιο τους τον εαυτό για να τον δυναμώσουν!

Αγγελικά πρόσωπα με διαβολική ψυχή!

Όλοι αυτοί σε πληγώνουν, σε αδειάζουν και νομίζεις πως είναι πιο δυνατοί από εσένα! Θέλουν να πιστεύεις πως τα ψέμματά τους είναι βάλσαμο και είναι η μόνη αλήθεια στην ζωή σου!

Εσένα μόνο χρειάζεσαι, για να βρεις την δύναμή σου!

Εσένα μόνο χρειάζεσαι, για να σταθείς στα πόδια σου. Για να στηριχθείς, να προχωρήσεις στην ζωή σου, να φτάσεις στα όνειρά σου, να παλέψεις, να βγεις νικητής!

Για να αντέξουν το ποτέ και το πάντα στις ρωγμές του χρόνου!

Να δεσμευθείς εσύ σε εσένα!

Εσύ ορίζεις την αλήθεια και το ψέμα στην ζωή σου.

Τις αυταπάτες, τις ψευδαισθήσεις και το γνώθι σαυτόν!

Αν εκείνοι μπορούν και σκάβουν στην ψυχή σου τότε γιατί φοβάσαι εσύ να σκάψεις εντός σου;

Αγγελικά πρόσωπα με διαβολική ψυχή, άνθρωποι που κατατρώνε την ζωή σου, μάσκες φορεμένες για να σε χειραγωγούν!

Για πόσο ακόμη θα συνεχίζεις να τους το επιτρέπεις;