Καλεντερίδης: Η πατσαβούρα που λέγεται Συμφωνία των Πρεσπών . Τσίπρας: Δώστε μου συντάξεις, αλλιώς πάω …

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ. - 16 Νοέ 2018 - 19:23

… εκλογές και πάει η Συμφωνία των Πρεσπών – Γερμανοί: «Πάρε συντάξεις, δώσε Μακεδονία»*
Είναι τραγικό να βλέπεις τους Σκοπιανούς να εξευτελίζουν τη χώρα σου. Όταν υπογραφόταν η επαίσχυντη και προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, είχαμε προειδοποιήσει με κάθε δυνατό τρόπο – αναφέροντας μάλιστα και ως παραδείγματα προς αποφυγήν τη Συνθήκη της Λοζάνης και τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Είπαμε τότε ότι στην πρώτη συμφωνία αφήσαμε «χαραμάδα» την οποία εκμεταλλεύτηκε η

Τουρκία και οδήγησε τα πράγματα σε ντε φάκτο ανατροπή της Συνθήκης εις βάρος της Ελλάδας, εκδιώκοντας από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο περίπου 150.000 Έλληνες. Αυτό οδήγησε στην ανατροπή των ισορροπιών που εξασφάλιζε η Συνθήκη, αφού οι μουσουλμάνοι της Δ. Θράκης που εξαιρέθηκαν της Ανταλλαγής σήμερα αριθμούν τις 120.000 πολίτες, ενώ οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου δεν ξεπερνούν τις 2.000 γηρασμένες ψυχές.

Γιατί έγινε αυτό; Μα γιατί δεν υπήρχε άρθρο στη Συνθήκη που θα καθιστούσε υποχρεωτική την αριθμητική ισορροπία.

Αν υπήρχε, οι Τούρκοι θα ήξεραν ότι για κάθε Έλληνα που θα έδιωχναν με οποιονδήποτε τρόπο από την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, θα αναχωρούσε εντός 24 ωρών ένας μουσουλμάνος του ίδιου φύλου και της ίδιας ηλικίας.
Έτσι, η αβελτηρία των διπλωματών και των πολιτικών που διαπραγματεύτηκαν τη Συνθήκη κληροδότησε στην πατρίδα ένα μείζον ζήτημα εθνικής ασφάλειας, που μπορεί να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις στο μέλλον, και το σταματώ εδώ.
Όταν γίνονταν ακόμα διαβουλεύσεις για τις επίσης επαίσχυντες Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, ο τότε πρέσβης της Ελλάδας στο Λονδίνο, βραβευμένος με Νόμπελ ποίησης, Γιώργος Σεφέρης, είχε προειδοποιήσει με κάθε τρόπο το υπουργείο Εξωτερικών και την κυβέρνηση της εποχής: «Μην υπογράφετε τις συμφωνίες αυτές, γιατί έτσι φέρνετε τον τουρκικό στρατό στην Κύπρο».
Τελικά ο τουρκικός στρατός ήλθε στην Κύπρο το 1974, όπου και παραμένει, με την τουρκική κυβέρνηση να επικαλείται το «δικαίωμα» που της έδωσαν οι προαναφερθείσες συμφωνίες.

Πάμε τώρα στην πατσαβούρα που λέγεται Συμφωνία των Πρεσπών.

Η Συμφωνία υποτίθεται ότι έγινε για ισχύσει erga omnes (για όλες τις χρήσεις) το «Βόρεια Μακεδονία» και για να απαλειφθούν από το σύνταγμα των Σκοπίων εκείνα τα άρθρα και οι αναφορές που παραπέμπουν στην ύπαρξη εθνικά «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα, καθώς και οποιασδήποτε αναφοράς που θα επέτρεπε εδαφικές ή άλλες διεκδικήσεις του κράτους των Σκοπίων από την Ελλάδα.
Ακριβώς επειδή η Ελλάδα τον 20ό αιώνα υπέγραψε δύο συμφωνίες που αποδείχθηκαν καταστροφικές για τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου, της Τενέδου και της Κύπρου, και για την εθνική ασφάλειας της Ελλάδας λόγω Δ. Θράκης, θα περίμενε κανείς η Συμφωνία των Πρεσπών να είναι γραμμένη έτσι ώστε να μην αφήνει καμία χαραμάδα που θα οδηγούσε σε ανάλογες δυσάρεστες καταστάσεις στο εγγύς ή και στο απώτερο μέλλον.
Αν και παραμένει πεποίθησή μας ότι το όνομα είναι η πηγή του «αλυτρωτισμού» και ότι από τη στιγμή που δέχεσαι ότι υπάρχει «Βόρεια Μακεδονία», ενώ δεν υπάρχει, θα ακολουθούσαν η «μακεδονική» γλώσσα και ταυτότητα, που επίσης δεν υπάρχουν, και το σύνταγμα των Σκοπίων είναι ένα τεράστιο θέμα, και όσον αφορά την υποχρέωση τροποποίησής του που ανέλαβαν τα Σκόπια με την υπογραφή της Συμφωνίας για να σώσουν τα προσχήματα οι εννιά ακαδημαϊκοί που επεξεργάστηκαν αυτήν την πατσαβούρα εξ ονόματος της Ελλάδας, θα περίμενε κανείς να είχαν φροντίσει να μην μας πιάσουν κορόιδα οι Σκοπιανοί.
Ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος έχει κάνει μια ιδιαιτέρως εύστοχη ανάλυση των τροποποιήσεων που πέρασαν από τις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής των Σκοπίων και αποδεικνύει επιστημονικώ τω τρόπω ότι και «ο αλυτρωτισμός παραμένει» στα αναθεωρημένα νέα άρθρα του Συντάγματος, και η ίδια η Συμφωνία παραβιάζεται, αφού οι αλλαγές προβλέπεται να ισχύσουν μετά την κύρωση της Συμφωνίας από την Ελλάδα, ενώ η Συμφωνία άλλα προβλέπει.

Δεν θα κάνουμε ανάλυση των συνταγματικών αλλαγών στο άρθρο μας αυτό, αλλά έχει αξία να δούμε μία από αυτές:

Προτεινόμενη αλλαγή: Στο σύνταγμα οι λέξεις «Δημοκρατία της Μακεδονίας» αλλάζουν με τις λέξεις «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» και η λέξη «Μακεδονία» αλλάζει με τις λέξεις «Βόρεια Μακεδονία», εκτός του άρθρου 36 (σ.τ.α. όπου ο όρος Μακεδονία παραμένει). Το άρθρο 36 του συντάγματος αναφέρει: «Η Δημοκρατία εγγυάται ιδιαίτερα ασφαλιστικά δικαιώματα σε βετεράνους του αντιφασιστικού πολέμου και όλων των μακεδονικών εθνικών απελευθερωτικών πολέμων, σε αναπήρους πολέμου, σε εκείνους που εξορίστηκαν και φυλακίστηκαν για τα ιδεώδη της ξεχωριστής ταυτότητας του μακεδονικού λαού και του μακεδονικού κράτους, καθώς και σε μέλη της οικογένειάς τους που δεν έχουν τα υλικά μέσα για να συντηρηθούν. Τα συγκεκριμένα δικαιώματα ρυθμίζονται με νόμο».
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι «οι μακεδονικοί εθνικοί απελευθερωτικοί πόλεμοι», που αναφέρονται στο άρθρο 36, εκτός της εξέγερσης του Ίλιντεν του 1903, οι βετεράνοι της οποίας δεν είναι εν ζωή, είναι κυρίως η δράση των σλαβόφωνων Ελλήνων μέσα από τις τάξεις του λεγόμενου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ) στη διάρκεια του ελληνικού Εμφυλίου, μέσω της οποίας ήθελαν να αποσπάσουν τη «Μακεδονία του Αιγαίου» από την Ελλάδα και να την ενώσουν με τη «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Υπάρχουν και άλλες απαράδεκτες αναφορές που θεσμοποιούν συνταγματικά το «μακεδονισμό», όμως δεν θα το αναλύσουμε· είπαμε, το έκανε πολύ καλά ο Συρίγος και άλλοι νομικοί διεθνολόγοι.

Και το τραγικό είναι ότι στη συμφωνία δεν έχει προβλεφθεί ασφαλιστική δικλίδα για την περίπτωση που οι συνταγματικές αλλαγές παραβιάζουν την ίδια τη Συμφωνία.

Εμείς θα πούμε το εξής απλό: Γιατί οι δύο πλευρές δεν εργάστηκαν από κοινού πάνω στο θέμα της τροποποίησης του συντάγματος, αφού αυτό ήταν ένα από τα βασικά προβλήματα που έπρεπε να επιλυθούν, για να καταλήξουν στις τροποποιήσεις που είναι αποδεκτές από την Ελλάδα και είναι μέσα στο πνεύμα και το γράμμα της Συμφωνίας, και να αποτελούσαν οι τροποποιήσεις συνημμένη Προσθήκη της Συμφωνίας;
Αν είχε γίνει αυτό, σήμερα δεν θα ήταν και πάλι ταπεινωμένη η Ελλάδα από τους Σκοπιανούς, οι οποίοι θα κάνουν απαράδεκτες τροποποιήσεις του συντάγματός τους παραβιάζοντας την ίδια τη Συμφωνία, και η Ελλάδα είναι χειροπόδαρα δεμένη να κυρώσει τη Συμφωνία για να προχωρήσουν τα επόμενα βήματα, ΝΑΤΟ, ΕΕ κτλ.
Το τραγικό είναι ότι ο Νίκος Κοτζιάς, που δεν έλαβε τα μέτρα που έπρεπε, καταγγέλλει τους Σκοπιανούς ότι παραβιάζουν τη Συμφωνία, ενώ το ελληνικό ΥΠΕΞ σιωπά γιατί πρέπει να πάρει το «δώρο» από τη Γερμανία, η οποία μας λέει: «Πάρτε συντάξεις, δώστε Μακεδονία».
Δύσμοιρη Ελλάδα…
pontos-news.gr
*Ο τίτλος «Τσίπρας: Δώστε μου συντάξεις, αλλιώς πάω εκλογές και πάει η Συμφωνία των Πρεσπών – Γερμανοί: «Πάρε συντάξεις, δώσε Μακεδονία», είναι εκτίμηση και δεν αποτελεί δημοσιογραφική πληροφορία.

Καλεντερίδης …Η Μεγάλη Αλβανία επί θύραις – Τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα και την κατάσταση της Βορείου Ηπείρου;

Σάββας Καλεντερίδης
Όταν η Αλ Κάιντα χτύπησε τους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, οι αρμόδιες υπηρεσίες των ΗΠΑ, για να αποκλείσουν το ενδεχόμενο να δεχτούν στο μέλλον μια ανάλογης βαρύτητας και έκτασης τρομοκρατική επίθεση, δεν αρκέστηκαν να κάνουν οι ίδιες διάφορα σενάρια, αλλά παρήγγειλαν ακόμα και σε σεναριογράφους ταινιών και τηλεοπτικών σειρών του Χόλιγουντ να γράψουν και να φανταστούν σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα σύγχρονα κράτη που θέλουν να επιβιώσουν, κάνουν σενάρια για τις πιθανές εξελίξεις σε ζητήματα που τα αφορούν.

Όσον αφορά την πατρίδα μας, ένα σενάριο που είναι πολύ πιθανό να πραγματοποιηθεί τα επόμενα χρόνια, είναι αυτό της Μεγάλης Αλβανίας. Και λέμε ότι είναι πολύ πιθανό, γιατί υπάρχουν ενδείξεις και στοιχεία που δείχνουν ότι το κράτος της Αλβανίας, αλλά και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, έχουν εθνικό σχέδιο για τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας.

Σε τι συνίσταται αυτό το σχέδιο; Στη συνένωση σε πρώτη φάση της Αλβανίας με το Κοσσυφοπέδιο, και σε δεύτερη φάση με το Τέτοβο της πΓΔΜ. Μάλιστα, για να μην υπάρχουν μειονοτικά προβλήματα όταν γίνει αυτό, ήδη έχουν αρχίσει διεργασίες και επαφές για «διευθέτηση» των συνόρων μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου, ούτως ώστε τα εδάφη της αποσχισθείσας περιοχής που κατοικούνται από Σέρβους να περάσουν στην κυριαρχία της Σερβίας, και το αντίστροφο, δηλαδή περιοχές της Σερβίας που κατοικούνται από Αλβανούς να περάσουν στο Κοσσυφοπέδιο.

Ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί στο ζήτημα αυτό είναι η δήλωση που έκανε πολύ πρόσφατα ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας της προεδρίας των ΗΠΑ Τζον Μπόλτον, μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο της αποσχισθείσας περιοχής Χασίμ Θάτσι: «Τώρα είναι η ώρα το Κόσοβο και η Σερβία να καταλήξουν σε μια συμφωνία», ενώ λίγο αργότερα ανέφερε μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο twitter:

«Οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να βοηθήσουν αμφότερα τα μέρη να επιτύχουν αυτόν τον ιστορικό στόχο».

Ο Θάτσι με τη σειρά του έγραψε: «Συμφωνήσαμε ότι υπάρχει μια ιστορική ευκαιρία στο διάλογο, που δεν πρέπει να χάσει καμία από τις δύο χώρες [Κόσοβο και Σερβία]. Αυτό θα βοηθήσει την προσπάθεια της πρώην επαρχίας της Σερβίας να ενταχθεί στο NATO, στην ΕΕ και στον ΟΗΕ».

Να σημειωθεί ότι η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χέδερ Νάουερτ, μετά τη συνάντηση του Θάτσι με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, που είχε γίνει την προηγούμενη ημέρα, τόνισε ότι ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας ενθάρρυνε το Κόσοβο να «εκμεταλλευτεί αυτήν τη μοναδική ευκαιρία για να καταλήξει σε μια ιστορική, ολοκληρωμένη συμφωνία εξομάλυνσης των σχέσεών του με τη Σερβία» βάσει της διαδικασίας διαλόγου στην οποία μεσολαβεί η ΕΕ, σημειώνοντας την ανάγκη ενσωμάτωσης των δυο χωρών στην κοινότητα των εθνών της Δύσης.

Δεν πρέπει να θεωρείται δε τυχαίο το γεγονός ότι αμέσως μετά ακολούθησε συνάντηση του πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα με τον Κοσοβάρο «ομόλογό» του, Χαραντινάι, στην πόλη Πέζα του Κοσσυφοπεδίου, στην οποία ενέκριναν την απόφαση για τη σύνταξη ενός κοινού στρατηγικού κειμένου για την ενοποίηση των Αλβανών μέχρι το 2025.

Φυσικά να σημειώσουμε ότι έχουν γίνει και άλλα πολλά βήματα, που όλα δείχνουν ότι σταδιακά θα δούμε το Κοσσυφοπέδιο να ενσωματώνεται στην Αλβανία, για να ακολουθήσει μια αντίστοιχη διαδικασία με το Τέτοβο. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι έχει αρχίσει η οδική ένωσή τους με τον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο Δυρράχιο-Κούκες R7, συνολικού μήκους 307 χλμ, η ενοποίηση του ηλεκτρικού δικτύου, του εκπαιδευτικού συστήματος κτλ.

Ο Ράμα στην ως άνω συνάντηση δήλωσε ότι το 2019 θα προχωρήσει η συμφωνία τελωνειακής ένωσης Αλβανίας-Κοσσυφοπεδίου, καθώς και έκδοση κοινών αδειών οδήγησης και άλλων επίσημων εγγράφων το πρώτο εξάμηνο του 2019.

Αυτά όσον αφορά τα σχέδια ένωσης Αλβανίας-Κοσσυφοπεδίου.

Όσον αφορά το Τέτοβο, την επαρχία της πΓΔΜ όπου οι Αλβανοί αποτελούν πλειονότητα, η «προάσκηση» της ανεξαρτητοποίησης έγινε στα τέλη Ιανουαρίου του 2001, με την ένοπλη εξέγερση που διήρκεσε περίπου δύο μήνες, η οποία απέδωσε πολιτικούς καρπούς με την αύξηση της επιρροής των δύο αλβανικών κομμάτων στην πολιτική πραγματικότητα της γειτονικής χώρας.

Στο πλαίσιο ενός σεναρίου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το επόμενο βήμα μετά την ένωση Αλβανίας-Κοσσυφοπεδίου είναι η ενσωμάτωση του Τέτοβου και η δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας, που θα ξεπερνά σε πληθυσμό τα πέντε εκατομμύρια.

Το τι σημαίνει αυτό για τις ισορροπίες στην περιοχή, είναι αντικείμενο άλλου σημειώματος. Πριν όμως δούμε αυτό, υπάρχει κάτι πιο επείγον, που ζητεί επειγόντως απαντήσεις.

Οι Αλβανοί διεκδικούν και επικαλούνται το δικαίωμα να ενώσουν τις περιοχές που βρίσκονται εκτός της αλβανικής επικράτειας με κύριο ίσως και μοναδικό επιχείρημα ότι στις περιοχές αυτές οι Αλβανοί αποτελούν πλειονότητα. Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, υπάρχει το ενδεχόμενο ακριβώς το ίδιο επιχείρημα να επικαλεστούν και οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, οι οποίοι έχουν και ένα επιπλέον επιχείρημα, ότι εκτός από πλειονότητα είναι και ιστορικός λαός της περιοχής αυτής, κάτι που δεν μπορούν να επικαλεστούν οι Αλβανοί για το Κοσσυφοπέδιο και το Τέτοβο.

Επειδή οι Αλβανοί έχουν εθνικό σχέδιο, εν αντιθέσει με την Ελλάδα, για να αποφύγουν αυτό το ενδεχόμενο έχουν αρχίσει εδώ και χρόνια να εφαρμόζουν πολιτική εξαλβανισμού κρίσιμων πόλεων και περιοχών, δήμευσης και οικειοποίησης περιουσιών που ανήκουν σε παραδοσιακά ελληνικές περιοχές, και άσκησης τρομοκρατίας στους Έλληνες της Β. Ηπείρου σε άτομα που θα μπορούσαν να πρωτοστατήσουν στη διεκδίκηση αυτονομίας ή ένωσης με την Ελλάδα.

Οι δολοφονίες Γκούμα και Κατσίφα γι’ αυτό έγιναν. Αποτελούν έργο του αλβανικού βαθέος κράτος και έχουν ως στόχο να κάμψουν το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου.

Να το ξαναγράψω: αυτό είναι ένα σενάριο, πάνω στο οποίο πάντως αξίζει να εργαστούν οι εγκέφαλοι των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας, για να μην βρεθούμε για άλλη μια φορά πίσω από τα γεγονότα.
*Σημείωση: Όσο για το τι σημαίνουν αυτά για το μέλλον της ΠΓΔΜ και ειδικά η απόσχιση του Τετόβου και η ένωσή του με την Αλβανία, αυτό είναι ένα άλλο σενάριο, που θα αναλύσουμε σε άλλο άρθρο…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη δημοκρατία και το Pontos-news

infognomonpolitics

Καλεντερίδης : Τώρα πλέον το έχουν αντιληφθεί όλοι, η Συμφωνία των Πρεσπών είναι εσχάτη προδοσία

– Οι βουλευτές πρέπει να αποφασίσουν αν θα γραφτούν στην Ιστορία ως Λεωνίδες ή ως Εφιάλτες….
Δεν φταίει ο Ζάεφ, η Συμφωνία των Πρεσπών προβλέπει τα όσα λέει για «μακεδονική» γλώσσα και έθνος
Ο στόχος της κατάπτυστης Συμφωνίας των Πρεσπών είναι αυτός που φαίνεται στο χάρτη, η «Εννιαία Μακεδονία» και τώρα πλέον το έχουν αντληφθεί όλοι στην Ελλάδα πλην των εξωνυμένων

Του Σάββα Καλεντερίδη
Τελικά αυτή η χώρα δεν έχει σωτηρία. Εδώ και μήνες, και πριν υπογραφεί η κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών, λέγαμε και γράφαμε ότι θα είναι καταστροφικό για την Ελλάδα να αναγνωρίσει την ύπαρξη «μακεδονικής» γλώσσας και εθνικής ταυτότητας, και ότι κάτι τέτοιο, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την εθνική μας ενότητα, ακόμα και την ίδια την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας. Κι αυτό γιατί με την αναγνώριση «μακεδονικής» γλώσσας και εθνικής ταυτότητας για τους κατοίκους των Σκοπίων, δεν μπορεί η Ελλάδα να αρνηθεί στους Έλληνες πολίτες που μιλούν ένα αντίστοιχο γλωσσικό ιδίωμα ότι αυτό δεν είναι «μακεδονική» γλώσσα, ούτε να τους αρνηθεί ότι είναι «εθνικά Μακεδόνες», όπως δεκαετίες τώρα παλεύουν να αναγνωριστούν, χωρίς επιτυχία.
Τώρα λοιπόν, με την κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για τη διδασκαλία της «μακεδονικής» γλώσσας στη Φλώρινα, την Πέλλα, την Κοζάνη, τη Θεσσαλονίκη, τις Σέρρες, την Ημαθία και τη Δράμα, σε πρώτη φάση σε «φροντιστήρια». Σε δεύτερη φάση, όταν θα έχουν αναγνωριστεί ως «μακεδονική μειονότητα» μέσα στην Ελλάδα, θα απαιτήσουν τη διδασκαλία της μητρικής «μακεδονικής» γλώσσας στη δημόσια εκπαίδευση.
Αυτά ήταν προφανή πολύ πριν υπογραφεί η Συμφωνία, και αυτός είναι ο λόγος που εκφράσαμε επανειλημμένα και με κάθε δυνατό τρόπο τις αντιρρήσεις και τις ενστάσεις μας στην υπογραφή της.
Το τι μας έσυραν και με ποιους χαρακτηρισμούς μας έλουσαν οι υποστηρικτές της Συμφωνίας, δεν είναι ανάγκη να το αναφέρουμε εδώ. Όμως το γνωρίζουμε εδώ και δεκαετίες ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να υπηρετείς την πατρίδα και να υπερασπίζεσαι τα εθνικά δίκαια και συμφέροντα στη σημερινή Ελλάδα. Γιατί εκείνοι των οποίων τα συμφέροντα αντιστρατεύεσαι είναι ανήθικοι, αμείλικτοι και αναιδέστατοι.
Πάμε τώρα στις δηλώσεις που έκανε ο Ζάεφ, απαντώντας σε βουλευτές του αντιπολιτευόμενου VMRO που ρωτούσαν τι θα γίνει με την υποτιθέμενη «μακεδονική» μειονότητα σε Βουλγαρία και Ελλάδα.
Ο… μετριοπαθής Ζόραν Ζάεφ τούς αράδιασε με υπερηφάνεια τα εξής για το τι αλλάζει με τη συμφωνία των Πρεσπών για τους «Μακεδόνες» στην Ελλάδα: «Μιλάτε για τους Μακεδόνες στην Ελλάδα με τόσο πάθος και αυτό είναι θαυμάσιο. Ας αναρωτηθούμε τι κάνουμε γι’ αυτούς εδώ και 27 χρόνια. Ας είμαστε ειλικρινείς, κάναμε κάτι γι’ αυτούς; Η επίλυση αυτού του προβλήματος που είχαμε για 27 χρόνια, αυτό ήταν ένα βάρος στους ώμους μας».
Συνεχίζοντας, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός είπε: «Τώρα έχουμε καλύτερες πιθανότητες, τώρα έχουμε ευκαιρίες για τα παιδιά στη Ελλάδα να μάθουν τη μακεδονική γλώσσα – μέχρι τώρα αυτό απαγορευόταν, ήταν ένα θέμα ταμπού. Η ελληνική γλώσσα ήδη διδάσκεται στη Μακεδονία. Έχουμε μια ευκαιρία να τους βοηθήσουμε αληθινά να απομακρύνουμε τα σύνορα».

Μετά τις δηλώσεις αυτές ξέσπασε σάλος στην Ελλάδα, λες και ο Ζάεφ είπε κάτι που δεν ήταν γνωστό.

Μα αυτό ακριβώς λέγαμε τόσον καιρό, ότι η Συμφωνία των Πρεσπών και η αναγνώριση «μακεδονικής» γλώσσας και εθνικής ταυτότητας θα χρησιμοποιηθεί από τους εν Ελλάδι σλαβόφωνους που επιδιώκουν εδώ και χρόνια την αναγνώριση γλώσσας και ταυτότητας.

Μάλιστα, σε άρθρο μας που δημοσιεύτηκε την ημέρα υπογραφής της συμφωνίας, γράφαμε τα εξής:
«Δυστυχώς, στη συμφωνία με τα Σκόπια, που υπογράφει ο Έλληνας πρωθυπουργός την ώρα που διαβάζει ο αναγνώστης αυτές τις γραμμές, η Ελλάδα όχι μόνο δεν πήρε τίποτα, αλλά έδωσε τα πάντα.
»Τη στιγμή που δεν υπάρχει γεωγραφική Μακεδονία, γλώσσα και ταυτότητα, με την επαίσχυντη αυτή συμφωνία τα αναγνωρίζουμε, αποδυναμώνοντας την εθνική άμυνα και ασφάλεια της Ελλάδας στη Θράκη και δημιουργώντας προϋποθέσεις ακόμα και διαμελισμού της πατρίδας μας.
»Ιδού οι αποδείξεις. Καταρχάς, η Ελλάδα, προτού υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία, έπρεπε να αναζητήσει και να βρει την απάντηση στο εξής ερώτημα: Γιατί οι Σκοπιανοί, και όλοι εκείνοι που βρίσκονται από πίσω τους, επιμένουν σε κάτι που και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι δεν τους ανήκει; Γιατί επιμένουν στο όνομα Μακεδονία, τη μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα, τη στιγμή που γνωρίζουν ότι η περιοχή τους δεν είναι Μακεδονία, ότι η γλώσσα τους είναι η βουλγαρική και ότι οι ίδιοι είναι Σλαβοβούλγαροι;
»Η απάντηση είναι απλή. Γιατί θέλουν να διεκδικήσουν τις περιοχές που διεκδικούσαν στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, στις οποίες κατοικούσαν πληθυσμοί που μιλούσαν την ίδια γλώσσα μαζί τους.
Πρόκειται για περιοχές των νομών Φλώρινας, Κοζάνης, Πέλλας, Ημαθίας, Πιερίας, Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Σερρών και Δράμας, όπου υπάρχουν χωριά των οποίων οι κάτοικοι μιλούν τη γλώσσα που η ελληνική κυβέρνηση, με την υπογραφή της συμφωνίας, αναγνωρίζει ως “μακεδονική”»…

Αυτά λέγαμε την ημέρα που υπογραφόταν η κατάπτυστη συμφωνία.

Και στην κυριολεξία, «πριν αλέκτορα φωνήσαι», δηλαδή πριν καν κυρωθεί από την Ελλάδα η συμφωνία αυτή, έχουν αρχίσει ήδη οι πρωτοβουλίες και οι κινήσεις σε Φλώρινα και Πέλλα για τη δημιουργία φροντιστηρίων «μακεδονικής» γλώσσας, ενώ οι φωνές των ψευδομακεδόνων να αναγνωριστούν ως «εθνικά Μακεδόνες», έχουν αρχίσει να ηχούν πιο γλυκά στ’ αυτιά εκείνων που μέχρι χθες ούτε ήθελαν να ακούσουν κάτι τέτοιο.
Συνοψίζοντας, κρούομε για άλλη μια φορά των κώδωνα του κινδύνου στην κυβέρνηση και τα κόμματα και τους καλούμε να αναλογιστούν το μέγεθος της προδοσίας που θα διαπράξουν αν τελικά φέρουν προς ψήφιση και κύρωση αυτήν την κατάπτυστη συμφωνία.
Η λύση δεν είναι ο Νίμιτς, στον οποίον κατέφυγε η ελληνική κυβέρνηση για να συνετίσει τον Ζάεφ.
Όταν κυρωθεί η συμφωνία αυτή από την Ελλάδα, τέτοια προβλήματα θα αντιμετωπίζουμε σε καθημερινή βάση επί δεκαετίες και αιώνες, αφού δίνουμε τη σφραγίδα της Μακεδονίας σε ένα κράτος το οποίο θα διεκδικεί τη μακεδονική ιστορία και πολιτισμό. Όταν θα έχει γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, τότε δεν θα υπάρχει πλέον κανένας τρόπος να σταματήσουμε την καταστροφή.
Ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει τώρα, και η λύση του προβλήματος πρέπει να επιδιωχθεί στην εξής βάση: Δεν υπάρχει γεωγραφική Μακεδονία, γλώσσα και εθνότητα.
Οποιαδήποτε άλλη λύση θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα στην Ελλάδα και τον ελληνισμό γενικότερα, ενώ θα οδηγήσει σε αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, αφού οι Σκοπιανοί ως κράτος με το όνομα Μακεδονία, που κατοικείται από «Μακεδόνες» που ομιλούν τη «μακεδονική» γλώσσα, βήμα-βήμα θα διεκδικήσουν την «πατρότητα» της μακεδονικής ιστορίας και πολιτισμού.
Ας αναλογιστούν οι πολιτικοί αν με την υπογραφή και την ψήφο τους θέλουν να πάρουν μια θέση στις δέλτους της ιστορίας ως Λεωνίδες ή ως Εφιάλτες.

pontos-news.gr

Ο Σάββας Καλεντερίδης στον ΑΝΤ1 για το μπαράζ των τουρκικών προκλήσεων

Γιατί η απόφαση Τραμπ πρέπει να προβληματίσει Αθήνα και Λευκωσία – Μήπως μετά τους Κούρδους έρχεται η σειρά της Κύπρου και του Αιγαίου;

Σάββας Καλεντερίδης
Η απόφαση Τραμπ –και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο ελήφθη, όπως αποκάλυψε η φιλική προς τον Αμερικανό Πρόεδρο ιστοσελίδα The American Conservative και αναφερθήκαμε κι εμείς στο προηγούμενο άρθρο μας– πρέπει να προβληματίσει Αθήνα και Λευκωσία.
Η Αμερική είναι υπερδύναμη και μπορεί να λαμβάνει όποιες αποφάσεις θέλει. Όμως πρέπει να δούμε κάτω από ποιες προϋποθέσεις έλαβε τη συγκεκριμένη απόφαση για απόσυρση των στρατευμάτων από

τη Συρία και την έκθεση σε κίνδυνο μιας μέχρι χθες συμμαχικής δύναμη των ΗΠΑ, των Κούρδων της Συρίας.
Οι ΗΠΑ από το 1990 διατηρούν σχέσεις με τους Κούρδους του Ιράκ και μαζί συνεργάστηκαν και πολέμησαν στην επιχείρηση ανατροπής του Σαντάμ Χουσεΐν, τότε που η σύμμαχος στο ΝΑΤΟ Τουρκία όχι μόνο αρνήθηκε να συμμετάσχει στην επιχείρηση, αλλά αρνήθηκε και να παραχωρήσει άδεια διέλευσης των αμερικανικών στρατευμάτων από το έδαφός της.

Με τους Κούρδους της Συρίας οι ΗΠΑ ανέπτυξαν σχέσεις από το 2014, για να αντιμετωπιστεί το Ισλαμικό Κράτος – που σημειωτέον είχε εξελιχθεί σε μείζονα απειλή για την ασφάλεια και τη σταθερότητα όχι μόνο της Μέσης Ανατολής, αλλά και της ίδιας της Ευρώπης, για να μην πούμε ότι αν το ΙΚ πετύχαινε τους στόχους του, θα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια και τη σταθερότητα στη μισή υφήλιο.

Τότε οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να συνεργαστούν με τους Κούρδους του PYD/YPG, για έναν βασικό λόγο: Ήταν η μοναδική στρατιωτική δύναμη που δεν το έβαζε στα πόδια μπροστά στην ορμητικότητα και τη βαρβαρότητα των τζιχαντιστών. Και αυτό το έχουν ομολογήσει δημοσίως όλοι ανεξαιρέτως οι στρατιωτικοί και οι διπλωμάτες που συνεργάστηκαν με τους Κούρδους στον αγώνα εναντίον του ΙΚ αυτά τα τέσσερα χρόνια, όπου οι Κούρδοι μετρούν 10.000 απώλειες στα πεδία των μαχών. Μόνο κατά την πολιορκία της Ιεράπολης/Μένπετζ, που κράτησε 72 ημέρες, οι Κούρδοι μέτρησαν 550 νεκρούς. Αυτήν την ηρωική πόλη, αυτόν τον ηρωικό αγώνα που έδωσαν μαζί Κούρδοι και Αμερικανοί, προδίδει ο Τραμπ με την προχθεσινή του απόφαση, και την παραδίδει στους Τούρκους, τους βασικότερους υποστηρικτές των τζιχαντιστών!

Ναι, όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία ήταν ο βασικός υποστηρικτής του ΙΚ και αυτό το γνωρίζουν ακόμα και οι… πέτρες. Χωρίς την Τουρκία, χωρίς τις διευκολύνσεις στα τουρκικά αεροδρόμια, χωρίς τη βοήθεια των τουρκικών υπηρεσιών στο εσωτερικό της Τουρκίας αλλά και στα σύνορα, το ΙΚ δεν θα είχε γιγαντωθεί, αφού δεν θα είχε τον οπλισμό που διέθεσε η Τουρκία με τη χρηματοδότηση του Κατάρ, ούτε θα μπορούσαν να περάσουν σεινάμενοι-κουνάμενοι περίπου 30.000 ξένοι τζιχαντιστές στη Συρία.

Όταν πριν μερικές εβδομάδες οι Κούρδοι ολοκλήρωσαν το έργο εξουδετέρωσης των τζιχαντιστών του ΙΚ, τότε η Τουρκία άρχισε να προετοιμάζεται να εισβάλει στα εδάφη που απελευθέρωσαν οι Κούρδοι στην Ιεράπολη και ανατολικά του Ευφράτη και τα κατείχαν σχεδόν από κοινού με στρατεύματα των ΗΠΑ, τα οποία είχαν κατασκευάσει 23 στρατιωτικές βάσεις στις περιοχές αυτές, ορισμένες από τις οποίες αεροπορικές.

Τα επιχειρήματα της Τουρκίας, πέραν κάθε λογικής.

Ενώ οι Κούρδοι του PYD/YPG δεν έχουν πραγματοποιήσει καμία επίθεση εναντίον της Τουρκίας, μόνο και μόνο επειδή απέκτησαν μια ντε φάκτο αυτονομία, η οποία με την υποστήριξη των ΗΠΑ θα μπορούσε να μετατραπεί σε ντε γιούρε, με συνταγματική αναγνώριση, η Τουρκία τούς βάφτισε «τρομοκράτες» και απαιτούσε από τις ΗΠΑ να σταματήσουν τη συνεργασία μαζί τους.

Με άλλα λόγια, επειδή η Τουρκία θεώρησε ότι η απόκτηση συνταγματικά κατοχυρωμένης αυτονομίας από τους Κούρδους της Συρίας θα δημιουργούσε και στην ίδια πίεση για παραχώρηση ανάλογων δικαιωμάτων στους Κούρδους του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν, απαιτούσε με τον πιο αναιδή και προσβλητικό τρόπο από τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τους Κούρδους, για να τους ξεκληρίσει ανενόχλητος ο Ερντογάν και το τουρκικό κράτος, όπως έκανε με τους λαούς που θεωρούσε απειλή για την ανύπαρκτη «ενότητα του τουρκικού έθνους» – Έλληνες, Αρμένιους, Ασσύριους, αλεβίτες.

Και όσο οι ΗΠΑ δεν εγκατέλειπαν τους Κούρδους, η Τουρκία και ο Ερντογάν ταπείνωσαν και πρόσβαλαν αλλεπάλληλες φορές τις ΗΠΑ, την ίδια στιγμή που στρεφόταν προς τη Ρωσία, το Ιράν και άλλους εχθρούς των ΗΠΑ.

Δηλαδή ο Ερντογάν, στο περίφημο τηλεφώνημα της Παρασκευής, απαίτησε από τον Τραμπ να προδώσει τις αρχές των ΗΠΑ, που πάντα τιμούσαν εκείνους τους συμμάχους με τους οποίους συμμετείχαν από κοινού σε πολέμους, και να εγκαταλείψει τους Κούρδους για να τους λιανίσει η πολεμική μηχανή του Ερντογάν.

Και ο πρόεδρος των ΗΠΑ υπάκουσε στις παράλογες εθνοκτόνες πιέσεις του Ερντογάν, τη στιγμή που όλοι οι αρμόδιοι υπουργοί αλλά και η στρατιωτική ηγεσία ήταν κάθετα αντίθετοι με αυτήν την ακατανόητη απόφαση. Τρανή απόδειξη η παραίτηση του υπουργού Άμυνας Τζέιμς Μάτις, που θεωρείται ένας έντιμος ανώτατος αξιωματικός που και εμφορείται από κώδικες τιμής και πατριωτισμού. Ο Μάτις δεν άντεξε το βάρος αυτής της απόφασης, ειδικά όταν διάβασε τις δηλώσεις Ερντογάν και Χουλουσί Ακάρ, ότι θα θάψουν στα ορύγματα τους Κούρδους, μετά την αποχώρηση των Αμερικανών από κει. Δεν μπόρεσε να αντέξει μια τέτοια προδοσία σε συμμάχους των ΗΠΑ.

Δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει στο θέμα αυτό και τι θα ακολουθήσει. Πάντως η τουρκική βαρβαρότητα εκδηλώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο μετά την απόφαση Τραμπ.

Το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε εμείς οι Έλληνες είναι το εξής: Ασχέτως των συμφωνιών που υπογράφονται –και κυρίως των υποσχέσεων που δίνονται σε Αθήνα και Λευκωσία από την Ουάσιγκτον –, αν σε ένα επόμενο τηλεφώνημα του Ερντογάν προς τον Τραμπ τεθούν ανάλογα παράλογα και παράνομα διλήμματα που αφορούν την Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη, ποιος μας διασφαλίζει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν θα αποφασίσει τα ίδια, για να κάνει τα χατίρια του Ερντογάν;

Άλλωστε, για να μην πάμε μακριά, η προδοσία που είναι σε εξέλιξη στο όνομα, τη γλώσσα και την ταυτότητα της Μακεδονίας, έχει ΚΑΙ αμερικανική σφραγίδα και δεν δικαιούμαστε να το ξεχνάμε.

Ψύχραιμα, δίκαια και πατριωτικά, να προβληματιστούμε για να μην βρεθούμε κι εμείς με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην πλάτη, όπως οι Κούρδοι, που έχασαν δέκα χιλιάδες άνδρες και γυναίκες πολεμώντας στο πλευρό των ΗΠΑ και τώρα τους πετάει ο Τραμπ στο στόμα του γκρίζου λύκου.

Δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη δημοκρατία και το Pontos-news

Καλεντερίδης : Αφού εξευτέλισε τον Τραμπ και τις ΗΠΑ, ο Ερντογάν έβαλε στο στόχαστρο τον Πούτιν και τη Ρωσία

Η συμφωνία Ερντογάν-Τραμπ, με την οποία ο πρόεδρος των ΗΠΑ δέχτηκε να αποσυρθούν τα αμερικανικά στρατεύματα από την Ιεράπολη/Μένπετζ και την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, είναι μια συμφωνία που εισηγήθηκε ο Ερντογάν και άγνωστο για ποιον λόγο αποδέχτηκε ο Τραμπ.
Και λέμε για άγνωστο λόγο, γιατί μόλις το προηγούμενο διάστημα η αμερικανική πολιτική δεν προέβλεπε κάτι τέτοιο, δεν υπήρχαν σχετικές εισηγήσεις των αρμόδιων υπουργείων και υπηρεσιών, επιπλέον δε στον προϋπολογισμό των ΗΠΑ είχαν προβλεφθεί για το 2019 δαπάνες 300 εκατομμυρίων δολαρίων για

τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση 60.000-65.000 μελών των οργανώσεων των Κούρδων πολιτοφυλάκων των οργανώσεων του κουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD). Έχουν γραφτεί διάφορα για το πώς ο Ερντογάν έπεισε τον Τραμπ, μέχρι και ότι τον εκβίασε με την υπόθεση της δολοφονίας του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Κασόγκι, στην οποία φέρεται να είχε εμπλοκή ο γαμπρός του Αμερικανού προέδρου. Δεν γνωρίζουμε αν αυτό είναι αληθές, όμως το σίγουρο είναι ότι –όπως αναφέρουν και Τούρκοι πολιτικοί– μετά τη συμφωνία κανείς στην Τουρκία δεν κάνει λόγο για τη δολοφονία, ενώ μέχρι τότε ήταν μέρος της καθημερινής ρητορικής και επιχειρηματολογίας του Ερντογάν, της κυβέρνησής του και των φιλικών προς αυτόν ΜΜΕ.
Εν πάση περιπτώσει, η απόφαση Τραμπ αποτελεί μια στρατηγική νίκη για την Τουρκία, αφού, όπως αναφέρουν τουρκικά ΜΜΕ, ο Ερντογάν κατόρθωσε να ρίξει στον κάλαθο των αχρήστων τη δεύτερη Συμφωνία των Πρεσπών. Να υπογραμμίσουμε ότι για την Τουρκία η ίδρυση ενός δεύτερου, αυτόνομου κουρδικού κράτους, τη φορά αυτήν στη Συρία, θα δημιουργούσε ασφυκτικές πιέσεις και στην ίδια, για την ίδρυση του τρίτου αυτόνομου κουρδικού κράτους στο δικό της έδαφος. Άρα, υπό την έννοια αυτή, ο Τραμπ έκανε ένα μεγάλο δώρο στην Τουρκία, χωρίς να φαίνεται τι είναι αυτό που κέρδισαν οι ΗΠΑ!

Τουναντίον, κερδισμένος από την απόφαση Τραμπ, εκτός από τον Ερντογάν και την Τουρκία, είναι ο Πούτιν και η Ρωσία, αφού με την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία, η Ρωσία θα είναι η μόνη μεγάλη δύναμη που θα ορίζει τα πάντα στην περιοχή.

Επίσης, κερδισμένο είναι και το Ιράν, αφού η παρουσία των αμερικανικών στρατευμάτων στη Συρία μπορεί να δικαιολογήθηκε αυτά τα χρόνια λόγω του πολέμου εναντίον του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους, όμως όλοι γνωρίζουν ότι ως τελικό στρατηγικό στόχο είχε την αποδυνάμωση της παρουσίας του Ιράν. Η Τουρκία, δηλαδή ο Ερντογάν, φέρεται ότι υποσχέθηκε στον Τραμπ ότι θα αναλάβει αυτός το ρόλο αυτόν, όμως ποιος λογικός άνθρωπος στον κόσμο θα μπορούσε να πιστέψει έναν άνθρωπο που δεν το κρύβει ότι θέλει να γίνει κάτι σαν χαλίφης όλων των μουσουλμάνων, και δι’ αυτών να επικρατήσει στον κόσμο, μαζί με το Ισλάμ – κάτι σαν πλανητάρχης, χαλίφης του Μωάμεθ στη γη. Άλλωστε, λίγες μέρες μετά την συμφωνία Ερντογάν-Τραμπ, ο πρώτος δέχτηκε στην Άγκυρα τον πρόεδρο του Ιράν Χασάν Ρουχανί, και οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να διευρύνουν τη συνεργασία τους σε όλους τους τομείς.
Από την απόφαση Τραμπ κερδισμένος βγαίνει και ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ Αλ Άσαντ, αφού η πλήρης επικράτηση της Ρωσίας ενισχύει τη θέση του. Ένα άλλο κέρδος για τον Άσαντ είναι το γεγονός ότι οι Κούρδοι, προδομένοι από τον Τραμπ, υποχώρησαν από τις πολιτικές τους επιδιώξεις και ήδη παραχωρούν εδάφη που κατείχαν από κοινού με τις ΗΠΑ στον εθνικό στρατό της Συρίας.
Τέλος, κερδισμένο είναι και το ISIS, το λεγόμενο Ιλαμικό Κράτος, αφού οι Κούρδοι χωρίς τη βοήθεια των ΗΠΑ και του συνασπισμού των κρατών δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν τον αγώνα εναντίον τις ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι και αυτόν το ρόλο τον ανέλαβε ο Ερντογάν και η Τουρκία!!! Αν ο αναγνώστης αναρωτιέται γιατί τα τρία θαυμαστικά, να υπενθυμίσουμε προς όλες τις κατευθύνσεις και τους ενδιαφερομένους ότι ο Ερντογάν ήταν ο βασικός αγοραστής των πετρελαίων που αντλούσε το ΙΚ από τις πετρελαιοπηγές της Κάτω Κοιλάδας του Ευφράτη, ενώ το τουρκικό κράτος ήταν ο βασικός υποστηρικτής του και σε επιχειρησιακό επίπεδο. Οι τουρκικές υπηρεσίες ήταν αυτές που υποδέχονταν με κάθε επισημότητα στα αεροδρόμια της Τουρκίας τους τζιχαντιστές από τις χώρες της Ευρώπης, από τη Ρωσία, τις χώρες της κεντρικής Ασίας και την Κίνα, τους φιλοξενούσαν σε πεντάστερα ξενοδοχεία και στη συνέχεια τους δρομολογούσαν για τα μέτωπα της Συρίας. Χρηματοδότης για όλα αυτά, το Κατάρ.

Θα μου πείτε, δεν υπάρχουν χαμένοι σ’ αυτήν την υπόθεση;

Μα φυσικά υπάρχουν.
Εκτός από τις ΗΠΑ –τα στρατηγικά συμφέροντα της οποίας υπέστησαν ήδη ισχυρό πλήγμα–, μεγάλη χαμένη είναι η Ευρώπη. Γιατί η Τουρκία, εκτός από το «προσφυγικό», με το οποίο τη βοηθεία Τσίπρα και Χριστοδουλοπούλου εκβιάζει την ΕΕ και αποσπά σοβαρά πολιτικά και οικονομικά κέρδη, θα ελέγξει πλέον στο σύνολό της και την ισλαμική τρομοκρατία, την οποία θα μπορεί να χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και συμφέρειν!
Χαμένο επίσης είναι το Ισραήλ, το οποίο άλλα σχεδίαζε μέχρι χθες και άλλα του ήλθαν στο κεφάλι του, μετά την απόφαση Τραμπ.
Τέλος, χαμένες είναι η Κύπρος και η Ελλάδα, σε όλα τα εθνικά μέτωπα, ενώ θα πρέπει Λευκωσία και Αθήνα να αναθεωρήσουν τις προσδοκίες από τις τριμερείς με Ισραήλ και Αίγυπτο, γιατί αυτές οι πρωτοβουλίες, χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, μπορεί να αποδειχτούν κενές περιεχομένου. Ρωτήστε τους Κούρδους, κάτι θα έχουν να σας πουν.
Από την άλλη πλευρά, όμως, τίθεται ένα τεράστιο ζήτημα: Όλοι αυτοί οι νικητές, θα μπορέσουν να ομονοήσουν στη διανομή της «λείας» που εγκαταλείπουν στο πεδίο ο Τραμπ και οι ΗΠΑ; Για παράδειγμα, η Ρωσία τι στάση θα κρατήσει μεταξύ Τουρκίας και Άσαντ, τώρα που ο Ερντογάν ετοιμάζεται να εισβάλει στη Συρία;
Πάντως, σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες, ο Ερντογάν ετοιμάζεται να προτείνει στον Πούτιν σχέδιο win-win, καζάν-καζάν τουρκιστί, για τη Συρία. Με άλλα λόγια, σχεδιάζει να τον εξευτελίσει, όπως έκανε με τον Τραμπ.
pontos-news.gr

Καλεντερίδης : Ο Ερντογάν, μετά τον Τραμπ, νομίζει ότι μπορεί να «δουλέψει» και τον Πούτιν

\

Σάββας Καλεντερίδης
Επειδή έχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά για την απόφαση Τραμπ να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από τη Συρία, ένα από τα οποία το επιχείρημα του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ, ότι δηλαδή αποσύρεται από τη Συρία επειδή τα αμερικανικά στρατεύματα δεν έχουν καμία δουλειά εκεί, έρχονται οι ίδιες οι εξελίξεις να τον διαψεύσουν.
Την περασμένη Πέμπτη ο πρόεδρος των ΗΠΑ επισκέφθηκε το Ιράκ, όπου ευχήθηκε στους Αμερικανούς

στρατιώτες που υπηρετούν εκεί «Καλές γιορτές και καλή χρονιά». Μάλιστα, το πρώτο «φρούτο» της πολιτικής του αναξιόπιστου συμμάχου το γεύθηκε εκεί, στο Ιράκ, όπου ο πρωθυπουργός αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί του – απόφαση που επηρεάστηκε και από την αναξιοπιστία που επέδειξε ο Τραμπ προς τους Κούρδους συμμάχους και συμμαχητές των Αμερικανών στρατιωτών.
Όσο για τη διάψευση, αυτή ήλθε από το στόμα του ίδιου του Τραμπ, ο οποίος αυτοδιαψεύστηκε. Εκεί, στο Ιράκ, δήλωσε ότι τα στρατεύματα που υπηρετούν στη χώρα αυτή θα παραμείνουν τα επόμενα χρόνια, γιατί αυτό επιβάλλουν τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Αν λοιπόν ο πρόεδρος των ΗΠΑ έπαιρνε μια γενική απόφαση και έλεγε «αποσύρω όλα τα αμερικανικά στρατεύματα από τις χώρες της Μέσης Ανατολής», θα μπορούσε κανείς να κατανοήσει και την απόφαση απόσυρσης από τη Συρία. Από τη στιγμή όμως που αποφασίζει να αποσύρει τα στρατεύματα από τη Συρία και την ίδια στιγμή λέει ότι τα στρατεύματα θα παραμείνουν στο γειτονικό Ιράκ, απ’ όπου μάλιστα θα επεμβαίνουν στη Συρία όταν απαιτείται, τότε αβίαστα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η απόσυρση από τη Συρία είναι μια απόφαση που επιβλήθηκε από την Τουρκία και μόνο από αυτήν.

Πάμε τώρα στο win-win της Τουρκίας με τη Ρωσία, ή το «καζάν-καζάν», όπως λέγεται αυτό στα τουρκικά.

Μελετώντας τα δημοσιεύματα και τα άρθρα Τούρκων αρθρογράφων που κομπορημονούν για την απόφαση που επέβαλε η «Μεγάλη Τουρκία» στις ΗΠΑ, είναι φανερό ότι οι προσδοκίες τους είναι μεγάλες για την επίσκεψη της αντιπροσωπείας υψηλόβαθμων Τούρκων αξιωματούχων στη Μόσχα που είναι σε εξέλιξη την ώρα που διαβάζονται αυτές οι γραμμές. Ή μάλλον, οι προσδοκίες ήταν μεγάλες μέχρι το πρωί της Παρασκευής, όταν ο στρατός της Συρίας εισήλθε στην Ιεράπολη/Μένπετζ και ανέλαβε τον έλεγχο της πόλης και της περιφέρειας από τους Κούρδους του YPG και ακολούθησαν οι δηλώσεις Ρώσων αξιωματούχων ότι «η Ρωσία καλωσορίζει τον έλεγχο της πόλης και της περιοχής από τον στρατό της Συρίας», ενώ έγινε και μια περίεργη αναφορά για αποχώρηση της Τουρκίας από τη Συρία.

Συγκεκριμένα, βρίσκονται από χθες Σάββατο στη Μόσχα ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ, ο δοικητής της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν, και ο εκπρόσωπος του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας Ιμπραήμ Καλίν, για να παρουσιάσουν τα επιχειρησιακά τους σχέδια στους Ρώσους αξιωματούχους, να ζητήσουν την άδεια να εισβάλουν στη Συρία και να ζητήσουν την άδεια χρήσης του εναέριου χώρου της Συρίας από την τουρκική πολεμική αεροπορία.

Η τουρκική αντιπροσωπεία, για να ξεπεράσει τις ρωσικές ενστάσεις, να αποτρέψει τον έλεγχο των περιοχών που κατέχουν σήμερα στρατεύματα των ΗΠΑ μαζί με τους Κούρδους του YPG και να αποσπάσει την άδεια εισβολής στη Συρία, σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δημοσιευτεί στον τουρκικό Τύπο, αναμένεται να θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όλα τα θέματα που έχουν ανοίξει και «τρέχουν», από τότε που η Τουρκία αποφάσισε να προσεγγίσει τη Ρωσία και να αποστρέψει το «πρόσωπό» της από τις ΗΠΑ.

Η τουρκική αντιπροσωπεία, αφού θέσει πρώτα επί τάπητος τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η ίδια από την παραμονή των Κούρδων του YPG στα εδάφη της βόρειας Συρίας, και την ενόχλησή της από τα σχέδια του Ισραήλ και της Γαλλίας για την περιοχή, για να πείσει τους αξιωματούχους της Μόσχας θα βάλει στο τραπέζι συνολικά το θέμα των ρωσοτουρκικών σχέσεων.

Δηλαδή, θα θέσουν εκβιαστικό δίλημμα στους συνομιλητές τους και θα προσπαθήσουν να αποδείξουν πόσο μεγάλη ζημιά μπορεί να πάθει η Ρωσία αν κατά κάποιον τρόπο στηρίξει τους Κούρδους του YPG και τον Άσαντ και δεν δώσει την άδεια στην Τουρκία να εισβάλει στη Συρία, κάτι που θα οδηγήσει σε σοβαρή επιδείνωση τις ρωσοτουρκικές σχέσεις.

Θα υπενθυμίσουν επίσης στους Ρώσους συνομιλητές τους ότι σε μια περίοδο που η Ρωσία έχει οικονομικά προβλήματα, η Τουρκία είναι η μοναδική πύλη εξαγωγής του ρωσικού πετρελαίου στις διεθνείς αγορές. Επίσης, θα θέσουν το θέμα του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream, που είναι ζωτικής σημασίας για τη Ρωσία, του αγωγού Blue Stream που εξασφαλίζει έσοδα περίπου 20 δισ. δολαρίων ετησίως στη Ρωσία, των πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, της προμήθειας των συστημάτων S-400, καθώς και άλλα ήσσονος σημασίας θέματα.

Επίσης, ένα θέμα που αναμένεται να τεθεί στο τραπέζι των συζητήσεων είναι το ενεργειακό της Αν. Μεσογείου, όπου η Τουρκία δεν βρήκε τη στήριξη που επιζητούσε από τις ΗΠΑ. Στο ζήτημα αυτό θα αναζητηθούν δυνατότητες συνεργασίας Τουρκίας-Ρωσίας!

Αυτά είναι τα θέματα που θα συζητηθούν, με την τουρκική πλευρά να θέτει εκβιαστικά διλήμματα στη Ρωσία αλλά και κόκκινες γραμμές, μία από τις οποίες είναι η εκδίωξη από τα εδάφη της Συρίας των Κούρδων του YPG.

Αντικειμενικός σκοπός της επίσκεψης αυτής δεν είναι η εξεύρεση λύσης, αλλά η βολιδοσκόπηση πιο πολύ της ρωσικής πλευράς, για να ακολουθήσει συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν όπου θα ληφθούν τελικές αποφάσεις.

Είναι γεγονός ότι η τουρκική διπλωματία κατέγραψε επιτυχίες, αφού κατόρθωσε να εξευτελίσει στην κυριολεξία τον πρόεδρο Τραμπ αλλά και τις ίδιες τις ΗΠΑ, καθιστώντας τες αναξιόπιστο σύμμαχο στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

Τώρα τα ίδια, με άλλους όρους, σχεδιάζει να κάνει με τον Πούτιν και τη Ρωσία.

Θα τα καταφέρει;

Οψόμεθα.

pontos-news.gr