ARETI MAUROGIANNI

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2012

Ο Ντέιβιντ Γιανγκ μιλάει για τον Κρισναμούρτι

΄Οταν πρωτάκουσα τον Κρισναμούρτι είχα την εντύπωση ότι ο παράδεισος με περίμενε στην άλλη γωνία και πως αν έκανα ό,τι έλεγε θα βρισκόμουν εκεί.Η τάση μου ήταν να χρησιμοποιώ τα λόγια του σαν μια συνταγή που έπρεπε να εφαρμόσω και να την εξελίσσω σύμφωνα με τις καινούριες λέξεις που χρησιμοποιούσε.Αυτή η δουλειά,όμως,αποδείχτηκε ακατόρθωτη.Υπήρχε μια διαρκής σύγκρουση ανάμεσα σε εκείνο που έπρεπε να γίνει σύμφωνα με τη “συνταγή” και στην πραγματικότητα.Προφανώς βρισκόμουν σε λάθος δρόμο.Ο παράδεισος δεν είναι στην άλλη γωνία.
΄Υστερα,κάποια μέρα ανακάλυψα τη δυνατότητα να κοιτάς ένα συναίσθημα χωρίς να το κρίνεις,χωρίς να κάνεις οτιδήποτε γι αυτό.Αυτό μου άνοιξε έναν ολόκληρο καινούργιο κόσμο και αποκάλυψε μια διαδικασία διαλογισμού εντελώς διαφορετική από τις συνηθισμένες πρακτικές.
Σε γενικές γραμμές,εκείνο που συνηθίζεται να θεωρείται διαλογισμός είναι το να παίρνει κάποια συγκεκριμένη στάση το σώμα και η επανάληψη-σε ορισμένες ώρες της ημέρας και για ορισμένο χρόνο-ενός μάντρα,μιας φράσης,ενός ύμνου ή αλλιώς ο οραματισμός σε κάποια εικόνα του Χριστού ή του Βούδα ή η συγκέντρωση σε κάποια ιδέα όπως “καλοσύνη”,”ειρήνη” ή “αγάπη”.Αυτές οι μέθοδοι έχουν κάποια επιφανειακά αποτελέσματα,αλλά είναι μηχανικές από τη φύση τους και τελικά νεκρώνουν το νου.Από την άλλη μεριά,η έρευνα αυτού που όντως συμβαίνει κάθε στιγμή,η αντίληψη του αληθινού,είναι πάντα κάτι καινούργιο και ζωντανό.
Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου εξαρτιόμουν ψυχολογικά από το φως του Κρισναμούρτι και είχα ανάγκη να τον βλέπω κατά διαστήματα.Αυτό ήταν βοηθητικό και τουλάχιστον με οδήγησε να δω τη σημασία του “να είμαι φως του εαυτού μου”.Τώρα συνειδητοποιώ ότι πρέπει να βασίζομαι στο δικό μου φως,όσο αμυδρό κι αν είναι.Αντί απλώς να αντιδρώ στα γεγονότα και στις καταστάσεις,αντί να στηρίζομαι στις εμπειρίες,στη μουσική,στους δασκάλους ή σε κάποια άλλη επίδραση για να ταρακουνήσω το νου μου και να τον φέρω σε μια διαφορετική κατάσταση,βλέπω ότι ο ίδιος ο νους πρέπει να είναι πρόκληση για τον εαυτό του.
Τώρα υπάρχει μια καινούργια ενέργεια,δεν γερνάω πια πάρα πολύ γρήγορα και παρόλο που είμαι εξήντα χρονών διψάω για εργασία άλλων είκοσι χρόνων.
Ο Κρισναμούρτι έδωσε στο σύγρονο κόσμο μια καθαρή,απλή έκφραση της αλήθειας.΄Όσον αφορά τη δική μου ζωή,οι διδασκαλίες του άντεξαν στο χρόνο και τις βρήκα παγκόσμιες και διαχρονικές. Κρισναμούρτι,”Η αναζήτηση της αλήθειας” εκδ.Καστανιώτη
επιλογή και μετάφραση κειμένων Ν.Πιλάβιος

Ο Περουβιανός συγγραφέας Μάριο Βάργκας Γιόσα

Ο Περουβιανός συγγραφέας Μάριο Βάργκας Γιόσα κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010

Αθήνα. 7.10.2010. Τον Μάριο Βάργκας Λιόσα ανακοίνωσε ως νικητή του φετινού Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010 η Σουηδική Ακαδημία.

Στην ανακοίνωσή της η Σουηδική Ακαδημία αναφέρει ότι τιμά τον Περουβιανό συγγραφέα για «τη χαρτογράφηση των δομών της εξουσίας και τις αιχμηρές περιγραφές του για την αντίσταση, την επάνασταση και την ήττα του ατόμου».

Με έντονο πολιτικό παρελθόν και πορεία, ο Μάριο Βάργκας Λιόσα έγινε γνωστός με το βιβλίο του Η πόλη και τα σκυλιά (1963). Το νέο μυθιστόρημα του νομπελίστα, πλέον, συγγραφέα El sueño del Celta (ελεύθερη μετάφραση: Το όνειρο του Κέλτη) θα κυκλοφορήσει στα ισπανικά το Νοέμβριο του 2010. Oι μεταφράσεις του βιβλίου θα κυκλοφορήσουν ταυτόχρονα ένα χρόνο αργότερα, με παράλληλες εκδηλώσεις σε διάφορες χώρες και με το συγγραφέα να συμμετέχει μέσω video wall.

O Μάριο Βάργκας Λιόσα γεννήθηκε το 1936 στην Αρεκίπα του Περού. Ήδη με το πρώτο του μυθιστόρημα Η πόλη και τα σκυλιά (μτφρ. Aγγελική Aλεξοπούλου, Εκδ. Καστανιώτη, 1999) έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο. Aπό τις Eκδόσεις Kαστανιώτη κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματα Μια ιστορία για τον Μάυτα (μτφρ. Aγγελική Aλεξοπούλου, 1997), Τα τετράδια του δον Ριγοβέρτο (μτφρ. Bιβή Φωτοπούλου, 2001), Η γιορτή του Τράγου (μτφρ. Aγγελική Aλεξοπούλου, 2002), Το πράσινο σπίτι (μτφρ. Kατερίνα Tζωρίδου, 2005), Ο Παράδεισος στην άλλη γωνία (μτφρ. Κώστας Αθανασίου, 2006), Το παλιοκόριτσο (μτφρ. Μαργαρίτα Μπονάτσου, 2007). Επίσης κυκλοφορεί η αυτοβιογραφία του με τον τίτλο Το ψάρι στο νερό (μτφρ. Λήδα Παλλαντίου, 1999) και το δοκίμιό του Επιστολές σ' ένα νέο συγγραφέα (μτφρ. Mαργαρίτα Mπονάτσου, 2001).

Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα είχε επισκεφτεί την Ελλάδα το 2002 για την παρουσίαση του βιβλίου του Η γιορτή του Τράγου.

Ο πιο δύσκολος χορός της ζωής μου

Γιώργος Κουτούζης: Ο πιο δύσκολος χορός της ζωής μου

Ο χορός είναι έκφραση των συναισθημάτων που κυριαρχούν πάνω στον άνθρωπο τη στιγμή που χορεύει. Αλλοτε χορεύει από πόνο, από λύπη, από χαρά, κι άλλοτε γιατί θέλει να ξεχάσει ή να θυμηθεί, κάτι απ' τη ζωή του. Ακόμα και ο φόβος μπορεί να οδηγήσει τα βήματά του στο χορό. Σε ό,τι με αφορά, χόρεψα πολλές φορές δύσκολο χορό στη ζωή μου. Ένας απ' αυτούς ήταν «Ο Χορός της Φλόγας».

Έφτασα να ξεπεράσω στο άλμα και τον Νουρέγιεφ, πηδώντας κυματοθραύστη 1,80 ύψος, όταν τρία αμπάρια στο πλοίο είχαν πάρει φωτιά, σε μια προσπάθεια να σωθώ εγώ, οι φίλοι μου, οι συνάδελφοί μου. Η φωτιά ούρλιαζε σαν να άκουγες δαιμονισμένους. Ένας χορός της Ζωής και του Θανάτου, όπου υπήρχε ο φόβος, η χαρά για όσους σωθήκαμε και βέβαια η λύπη για τα ατυχήματα των δικών μας ανθρώπων, γιατί δυστυχώς είχαμε και τέτοια. Αυτός είναι ο χορός της «Φωτιάς» και εύχομαι να μην τον ζήσει κανείς.

Έχω χορέψει και τον «Χορό της Λύπης», τον «Χορό του Πόνου». Ήταν την εποχή που ένιωθα Άτλαντας, πως μπορώ να σηκώσω όλη τη Γη στις πλάτες μου και ξαφνικά ανατράπηκαν όλα. Έχασα έναν αδελφικό μου φίλο, παιδικό, που όταν έφυγε έπεσε η Γη στο κεφάλι μου και με πλάκωσε.

Το λέω αυτό τώρα μετά από τόσα χρόνια, γιατί πόνεσα τότε πολύ. Η λύπη τυλίχθηκε πάνω μου, αλλά τα κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου, να μη σαλέψει το μυαλό μου και να συνεχίσω να ζω, έχοντας βέβαια δίπλα μου τη Σοφία που με στήριξε και με στηρίζει.

Όμως ο πιο δύσκολος χορός απ΄ όσους χόρεψα, ήταν του Ησαΐα. Δύσκολος χορός, αλλά δεν έχω κανένα παράπονο απ' αυτόν γιατί είναι ο πιο ευχάριστος που χόρεψα στη ζωή μου. Υπάρχουν ομορφιές που σου προσφέρει η ζωή μετά από έναν τέτοιο χορό που σε καθηλώνουν. Απολαμβάνεις τα χρόνια, τις όμορφες στιγμές από αγάπη, έρωτα και συνεννόηση.

Έλα όμως που έρχονται και κάποιες φορές που ο Χορός του Ησαΐα φέρνει φουρτούνα, θάλασσα άγρια κι έχει δυσκολίες...

Γιατί τίποτα στη ζωή δεν είναι απόλυτο, σίγουρο και σταθερό. Κάθε ημέρα πρέπει να αποδεικνύεις με τη στάση της ζωής σου αυτό που ισχυρίζεσαι ότι πιστεύεις. Ηφαίστειο λοιπόν που βράζει, είναι ο Χορός του Ησαΐα.

Πολλοί βλέπουν τη λάβα που τους πλησιάζει και κάθονται αμίλητοι, καίγονται καθηλωμένοι δίχως να μπορούν να αντιδράσουν, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που το βάζουν στα πόδια. Εμείς ζούμε ευχάριστα κι αγαπημένα, γι' αυτό και ο δύσκολος Χορός του Ησαΐα υπήρξε για μένα ο πιο ευχάριστος στη ζωή μου.

Όσο για το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, ήταν ο χορός που έμεινε, όπως και το έργο, στην ιστορία. Τον χόρεψα πάνω στο τραγούδι του Βαμβακάρη «Τα ματόκλαδά σου λάμπουν σαν τα λούλουδα του κάμπου», σ' ένα ταβερνάκι στην Κάτω Κηφισιά κι επάνω στο χορό αυτό ο Μάνος Λοΐζος έφτιαξε τη μουσική της Ευδοκίας.

Μετά από τόσα χρόνια αισθάνομαι ευχάριστα, λεβέντικα για το ζεϊμπέκικο αυτό και πολύ περισσότερο νιώθω υπερήφανος που το έργο «Ευδοκία» άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά, καθώς ο κόσμος ψάχνει, ρωτά για την ταινία, θέλει να τη δει, να μάθει όσο το δυνατόν πιο πολλά πράγματα, για την υπόθεση, τους συντελεστές της και γενικά τα όσα διαδραματίστηκαν τότε.

Χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους γύρω μου να το χορεύουν, άσχετα αν χορεύουν καλά ή όχι, γιατί πιστεύω ότι ο καθένας εκείνη την ώρα κάτι ξεπερνά μέσα του που τον ανακουφίζει και τον ηρεμεί. Εκείνο που αξίζει στη ζωή δεν είναι το πώς χορεύεις, αλλά να είσαι αυθεντικός την ώρα που ζεις τον κάθε χορό, είτε είναι της Φωτιάς, της Λύπης, της Χαράς ή της Ευδοκίας...

INFO: Ο Γιώργος Κουτούζης γεννήθηκε στην Καβάλα. Τον ανακάλυψε ο Αλέξης Δαμιανός στη Νέα Ερυθραία. Την εποχή εκείνη δούλευε ως οικοδόμος. Δεν ξαναγύρισε άλλη ταινία έπειτα από συνειδητή του επιλογή. Σήμερα εργάζεται στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος. Από το 1976 είναι παντρεμένος με την ζωγράφο Σοφία Κουτούζη. Διατηρεί ακόμη και σήμερα φιλική σχέση με όλους τους συντελεστές της ταινίας.

''Χάδι στη λύπη''

Η ''χελώνα'' σας προσκαλεί την Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου στις 21:30 στην παράσταση μαριονέτας ''Χάδι στη λύπη''.

Μέσα σε μια γκρίζα πόλη ένα αγόρι, ο Manu, ψάχνει για συντροφιά. Τότε, ένα κόκκινο μπαλόνι εμφανίζεται.. που θα τον οδηγήσει σ’ ένα όμορφο και μαγικό ταξίδι. Ο Manu θα ζήσει μια πρωτόγνωρη εμπειρία, πολύ ιδιαίτερη αφού θα τον γεμίσει με και πολλά και έντονα συναισθήματα . Τι γίνεται όμως όταν αυτό το κόκκινο μπαλόνι χαθεί ?

Συντελεστές παράστασης:
Σύλληψη: Σωκράτης Παππάς , Ευαγγελία Νικηφόρου
Κατασκευή : Αννέτα Στεφανοπούλου , Σωκράτης Παππάς , Στάθης Μαρκόπουλος
Εμψύχωση : Σωκράτης Παππάς , Ευαγγελία Νικηφόρου
στο ακορντόν : Αγάπη Χλωρού

Βυζαντινός Εσπερινός

Απόστολος Καλδάρας: Βυζαντινός Εσπερινός

Απόστολος Καλδάρας: Βυζαντινός Εσπερινός

Αριθμός Δίσκων: (1)

Εταιρεία: MINOS & EMI

Κυκλοφορία: 1973

Εκεί που σμίγει η δύση κι η ανατολή Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας