ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.. 3-1-1911 ΠΕΘΑΝΕ Ο
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
ΕΝΑΣ ΜΠΟΕΜ ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ Κ 160 ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤ...Η



O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης υπήρξε μια τραγική προσωπικότητα της νεότερης Ελλάδας με τόσο πολλές όψεις που ακόμη τον ανακαλύπτουμε. Εζησε μόνος, απένταρος, πιστός στην τέχνη, αδιάφορος για τα χρήματα και την κοινωνική ένταξη, μοίρασε τη ζωή ανάμεσα στα καπηλειά και στις εκκλησίες, σχεδόν ρακένδυτος, υπήρξε πάντα ένας αποσυνάγωγος τεχνίτης της γλώσσας και της αφήγησης. Ενας έλληνας μποέμ.

Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1851 σε ένα νησί που φημίζεται για τη φυσική καλλονή του και τους ψαράδες του, τη Σκιάθο. Ηταν το τέταρτο παιδί του ζεύγους Αδαμαντίου και Γκιουλιώς (Αγγελικής) Εμμανουήλ. Το επώνυμο Παπαδιαμάντης προέρχεται από το όνομα του πατέρα του που ήταν και παπάς.

Τα παιδικά του χρόνια ήταν ανέμελα στο νησί και θα τα ανακαλέσει πολλές φορές νοσταλγικά στα κείμενά του. Ως το 1860 φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Σκιάθου, όπου έμαθε τα βασικά- ανάγνωση, γραφή, μαθηματικά-, του άρεσε όμως, από ό,τι λένε, πιο πολύ να ζωγραφίζει. Στα παιχνίδια του είχε συντροφιά ανάμεσα στους άλλους τον ξάδελφό του, μετέπειτα καλό συγγραφέα Αλέξανδρο Μωραϊτίδη και τον Νικόλαο Διανέλλο, μετέπειτα μοναχό Νήφωνα, ο οποίος θα είναι για χρόνια ο «κολλητός» του. Θα πάνε μαζί στο Αγιον Ορος, θα κατοικήσουν (μέχρι παρεξηγήσεως) για λίγο στο ίδιο διαμέρισμα, ώσπου ο Νήφωνας να παντρευτεί και να φύγει για να μείνει στο Χαρβάτι.

Ανθρωπος των καπηλειών και των τρωγλών
Ο πατέρας του θα τον στείλει στην Αθήνα για να σπουδάσει Θεολογία, αλλά αυτός θα κάνει στροφή την τελευταία στιγμή και θα γραφτεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα απογοητευθεί γρήγορα από το στείρο κλίμα και θα τα παρατήσει. Μελετά μόνος του αγγλικά και γαλλικά και παραδίδει μαθήματα. Φυτοζωεί κυριολεκτικά.

Το 1878 γνωρίζεται με τον εκδότη της «Ακρόπολης» Βλάση Γαβριηλίδη που θα τον παρακινήσει να δημοσιεύσει το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Η μετανάστις» στην εφημερίδα «Νεολόγος» Κωνσταντινουπόλεως. Θα ακολουθήσει το 1882 το δεύτερο μυθιστόρημά του με τίτλο «Οι έμποροι των εθνών» δημοσιευμένο στο «Μη χάνεσαι». Δημοσιεύει συνεχώς, γίνεται πια γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους, αν και αποφεύγει να συγχρωτίζεται με αυτούς. Οσο ζούσε δεν είδε ποτέ δημοσιευμένο δικό του βιβλίο, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το έργο του να αποτελεί τη βασικότερη παρακαταθήκη για τους έλληνες πεζογράφους: Δ. Χατζής, Γ. Ιωάννου, Αλ. Κοτζιάς, Χρ. Μηλιώνης, Η. Χ. Παπαδημητρακόπουλος, Θ. Βαλτινός, Μένης Κουμανταρέας...

Είναι μια γραφική φιγούρα της Αθήνας. Ο συγκαιρινός του Μιλτιάδης Μαλακάσης τον περιγράφει ως «μια σιλουέταμε ακατάστατα γενάκια, απεριποίητη περιβολή, λασπωμένα ή κατασκονισμένα υποδήματα,ξεθωριασμένο ημίψηλο,με μια παπαδίστικη κάννα με ασημένια λαβή, μαύρο κορδόνι γύρω από μια ασιδέρωτη λουρίδα,ένα είδος κολάρου,συγκρατώντας με τα χέρια του ένα πανωφόρι που του έπεφτε λίγο μεγάλο», το οποίο ήταν γνωστό ότι του το είχε στείλει από το Λονδίνο ο Αλέξανδρος Πάλλης. Ο Δ. Χατζόπουλος τον χαρακτηρίζει ιδιόρρυθμο, εκκεντρικό, μποέμ, άνθρωπο των καπηλειών και των τρωγλών, και τον παρομοιάζει με τον φιλόσοφο Μένιππο, τον πνευματώδη Λουκιανό, τον παρατηρητικό Ντίκενς, τον ψυχολόγο Τουργκένιεφ. Ο ίδιος όταν το μάθει θα πει: «Δεν μοιάζω με κανέναν,είμαι ο εαυτός μου». Συχνάζει στο μπακάλικο του Καχριμάνη στου Ψυρρή, αλλά και στη μικρή εκκλησία του Αγίου Ελισαίου, όπου ψάλλει μαζί με τον ξάδελφό του Αλέξανδρο Μωραΐτίδη.

Το 1906 αρχίζει να συχνάζει στη Δεξαμενή Κολωνακίου. Κάθεται στο πιο φτηνό από τα δύο καφενεία, αυτό του Μπαρμπα-Γιάννη, όπου ο καφές είχε μία δεκάρα. Αγοραφοβικός, μακριά από όλους τους πελάτες, σταύρωνε τα χέρια στο στήθος, έγερνε το κεφάλι και ονειροπολούσε. Εκεί τον φωτογράφισε ο Παύλος Νιρβάνας, σε αυτή τη φωτογραφία που τον έχουμε ως σήμερα.

Γράφει και μεταφράζει συνέχεια για να μπορεί να ζει. Το 1909 θα γυρίσει στο νησί του. Θα αρρωστήσει και θα πεθάνει το βράδυ της 2ας προς 3η Ιανουαρίου 1911. Εζησε μοναχικός, ανέραστος, πάσχων.

Η διαμάχη για το έργο του
Ο Παπαδιαμάντης, αν και οι παλαιότεροι κριτικοί (Παλαμάς, Ξενόπουλος κ.ά.) θα εξυμνήσουν το έργο του, δεν θα τύχει της ίδιας αποδοχής από τους νεότερους. Η σχολή των Κ.Θ. Δημαρά και Π. Μουλλά θα μειώσει την αξία του, καθώς θα θεωρήσει ότι πρόκειται για λαογραφικά ηθικά κείμενα χωρίς ιδιαίτερη λογοτεχνική αξία, ενώ του προσάπτει προχειρότητα και αναχρονιστικές τάσεις στη γλώσσα. Από την άλλη σκοπιά, οι αμύντορες της Ορθοδοξίας τον θεωρούν εκπρόσωπό τους, μη αναγνωρίζοντας καμία άλλη πτυχή στο έργο του. Η γλώσσα του Παπαδιαμάντη δίχασε επίσης την κριτική. Ο Κ. Χατζόπουλος και ο Α. Τερζάκης τη βρήκαν σχολαστική και προβληματική, ενώ τη θαύμασαν ο Τ. Αγρας, ο Ελύτης, ο Ζ. Λορεντζάτος κ.ά. Νεότεροι μελετητές αλλά και συγγραφείς που τον αγαπούν έχουν αναδείξει πλείστες όσες όψεις του συγγραφέα. Ανέδειξαν τον κοινωνικό Παπαδιαμάντη, αυτόν που στηλιτεύει την αδικία, τους πολιτικάντηδες, την παραδοσιακή θέση της γυναίκας που την «πουλάνε» μέσω του γάμου, είναι υπέρ του πολιτικού γάμου κ.ά. Τον χιουμορίστα Παπαδιαμάντη, με την ειρωνεία και τον σαρκασμό για να υποβάλλει σε οξύτατη κριτική πολλές καταστάσεις της εποχής. Τον ερωτικό Παπαδιαμάντη, με τις ποιητικές, αισθησιακές εικόνες των αβάσταχτων ερώτων. Τον ποιητή Παπαδιαμάντη, με τη μαγεία των λέξεων και των φράσεων που χρησιμοποιεί. Ελπίζουμε ότι εφέτος γιορτάζοντας τα 100 χρόνια από τον θάνατό του θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη ολόπλευρα, να γοητευτούμε από τα κείμενά του, να τον τοποθετήσουμε ολόπλευρα στη λογοτεχνική εικόνα της χώρας μας...

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ∆ΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Από τα κρούσματα διακρίσεων που εκδηλώνονται στην χώρα μας εναντίον διαφόρων μειοψηφιών, ένα αρκετά μεγάλο τμήμα έχει θρησκευτικό χαρακτήρα, είτε άμεσο είτε έμμεσο, είτε υπό την στενή είτε υπό την ευρεία έννοια.
Αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο του ότι όλοι οι υπήκοοι του Ελληνικού Κράτους έχουν …

Το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ) συμμετείχε στις 30 Οκτωβρίου «2010» ως θρησκευτικός φορέας στην «Ημέρα Διαφορετικότητας» που διοργανώθηκε στην Αθήνα στα πλαίσια της εκστρατείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά των διακρίσεων.

Από τα κρούσματα διακρίσεων που εκδηλώνονται στην χώρα μας εναντίον διαφόρων μειοψηφιών, ένα αρκετά μεγάλο τμήμα έχει θρησκευτικό χαρακτήρα, είτε άμεσο είτε έμμεσο, είτε υπό την στενή είτε υπό την ευρεία έννοια.

Αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο του ότι όλοι οι υπήκοοι του Ελληνικού Κράτους έχουν υποστεί μία συγκεκριμένη διαδικασία διαμόρφωσης των αντιλήψεών τους μέσα από τις βαθμίδες της δημοσίας εκπαίδευσης, η οποία απροκάλυπτα έχει περιγραφεί από αυτό το ίδιο το Κράτος ως έχουσα στόχο όχι να φτιάξει μορφωμένους, εύστροφους και υπεύθυνους πολίτες, αλλά ευπειθείς και φανατισμένους πιστούς του συγκεκριμένου θρησκευτικού δόγματος που αυτοονομάζεται «Ορθοδοξία».

Επικουρικώς, σε αυτή την διαμόρφωση συντελούν και ο συντηρητισμός και η κλειστότητα, που αυτοί ακριβώς οι με τέτοιον τρόπο διαμορφωμένοι άνθρωποι, υπό την μορφή της οικογενειακής και κοινωνικής νοοτροπίας πλέον, αναπαράγουν και μεταδίδουν στις νεότερες γενεές.

Αυτός ο συντηρητισμός και αυτή η κλειστότητα είναι που κάνουν πολύ δύσκολα αποδεκτή την ύπαρξη του «άλλου», την ύπαρξη τού εν γένει «διαφορετικού». Αυτό που αποκαλούμε πρόβλημα διακρίσεων, ουσιαστικά είναι πρόβλημα νοοτροπιών.

Προ ετών (20.9.2005), γνωστός κληρικός της κρατούσης Εκκλησίας δήλωσε ευθαρσώς σε τηλεοπτική εκπομπή ότι δεν θα ήθελε να ξαναδεί πια τον υιό του εάν τυχόν ερωτευόταν και παντρευόταν αλλόθρησκη! Αυτή η ανατριχιαστική δήλωση (για τα δεδομένα τουλάχιστον μίας σύγχρονης ευρωπαϊκής κοινωνίας) φανέρωσε ωστόσο μία σκληρή πραγματικότητα, η οποία υπήρχε, υπάρχει και θα εξακολουθεί να υπάρχει, όσο τουλάχιστον δεν διαφαίνεται μία πολιτική βούληση για άρδην αλλαγή της.

Φανέρωσε την άγρια πραγματικότητα μίας βάναυσης ηθικοκοινωνικής απόρριψης του καθενός που έχει διαφορετικές αντιλήψεις, επί του προκειμένου θρησκευτικές, και είναι εύκολο να συνειδητοποιήσει κανείς το μέγεθος του προβλήματος σε ένα δείγμα πληθυσμού χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, όταν μάλιστα ο προαναφερθείς κληρικός αυτοπροβάλλεται συνεχώς ως… «επιστήμων» λόγω του ότι κατέχει πτυχίο ανωτάτης εκπαίδευσης.

Στην Ελληνική κοινωνία, ιδίως στις μικρές επαρχιακές υποδιαιρέσεις της, η διαμορφωμένη νοοτροπία σε συνδυασμό με την διαπιστωμένη έλλειψη καλλιέργειας (υπενθυμίζουμε ότι ανάμεσα σε πολλές αρνητικές πρωτιές στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, η Ελλάδα είναι και πρώτη στον λειτουργικό αναλφαβητισμό), απειλούν άμεσα τον εκδηλωμένο ετερόθρησκο με ηθικό και επαγγελματικό αφανισμό. Ο ελεύθερος επαγγελματίας καταστρέφεται πολύ εύκολα μετά από μία «αόρατη» οδηγία να τον αποφεύγουν οι λεγόμενοι «πιστοί», ο δε ιδιωτικός υπάλληλος, άπαξ και εκδηλώσει την «μη αποδεκτή» θρησκευτική του πεποίθηση, δεν έχει την παραμικρή ελπίδα να παραμείνει στην εργασία ενός «πιστού» εργοδότη, πόσω μάλλον να προσληφθεί.

Μία ογκωδέστατη, αλλά σαφώς καλλιεργημένη, δεισιδαιμονία που κυριαρχεί σε αυτές τις μικρές κοινωνίες, μετατρέπει επίσης τον εκδηλωμένο αλλόθρηκο σε αποδιοπομπαίο τράγο στην όποια δυσμενή για τον εργοδότη περίσταση, και συχνότατα ο δυστυχής «αντίχριστος» υπάλληλος θεωρείται… αιτία του όποιου κακού, άρα πρέπει το ταχύτερο και διαπαντός να απομακρυνθεί.

Πρόβλημα διακρίσεων εναντίον των μη «Ορθοδόξων» υπάρχει επίσης και στην απασχόληση σε Υπηρεσίες του ∆ημοσίου, όμως αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα για να αναλυθεί εδώ. Θα σημειώσουμε απλώς ότι η αρνητική αντιμετώπιση σε πολλές περιπτώσεις είναι δυστυχώς σχεδόν αυτονόητη, λόγω της φοβερής σύγχυσης που προκαλεί η σε καθημερινή βάση απαράδεκτη παρέμβαση των ανθρώπων της κρατούσης Εκκλησίας σε υποθέσεις της Πολιτείας.

Ήδη βρισκόμαστε στο στάδιο της συλλογής καταγγελιών από όλη την Ελλάδα για περιπτώσεις διακρίσεων εις βάρος ανθρώπων που απλώς τυγχάνει να μην ανήκουν στο «ποίμνιο» της κρατούσης Εκκλησίας, και ιδίως όσων ανήκουν σε μη αναγνωρισμένες από την Πολιτεία Θρησκείες και άρα είναι περισσότερο απροστάτευτοι απέναντι στην όποια βία κατά των συνταγματικώς, τύποις δηλαδή, διακηρυχθέντων δικαιωμάτων τους.

Ένα πολύ μεγάλο τμήμα αφορά δυστυχώς Έλληνες πολίτες που ακολουθούν την πατρώα, προχριστιανική, αυτόχθονα, εθνική, Ελληνική Θρησκεία και που, δυστυχώς, λόγω των όσων προαναφέραμε, ζουν ως εξόριστοι και αφανείς μέσα στην ίδια τους την χώρα.

Πηγή: Είμαστε οι «Ινδιάνοι» της Ελλάδος – Ύ

«Βαθύ μπλε του έρωτα

Ζουμπουλάκης Γιάννης 

Οι ταινίες της εβδομάδας: Ερωτικά μυστήρια και ξαναζεσταμένα τέρατα

Κυριαρχεί στις αίθουσες η ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ «Προμηθέας»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07/06/2012 07:26

 

Η Ρέιτσελ Βάιζ σε μεγάλη φόρμα πρωταγωνιστεί στον ρόλο μιας καταθλιπτικής γυναίκας στο «Βαθύ μπλε του έρωτα»

13

emailεκτύπωση 

3  φωτογραφίες

 

Αξιολόγηση: 5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, 0: απαράδεκτη, _ :χωρίς άποψη

Κυριαρχία στις αίθουσες της ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ «Προμηθέας» την οποία ήδη παρουσιάσαμε από την Τρίτη 5 Ιουνίου όταν βγήκε μόνον σε αίθουσες 3D. Η ποιότητα ωστόσο καθώς και η ουσιαστική ψυχαγωγία είναι υπόθεση των ταινιών «Το βαθύ μπλε του έρωτα» και «Ο έρωτας κρατά τρία χρόνια» .

Ο Τέρενς Ντέιβις είναι ένα μεγάλο και υποτιμημένο ταλέντο του βρετανικού κινηματογράφου των τελευταίων 30 χρόνων. Με ταινίες όπως οι «Μακρινές φωνές, ασάλευτες ζωές» και «Η μεγάλη μέρα τελειώνει», ακολουθεί μια μοναχική, εκτός συστήματος πορεία, ένας γνήσιος καλλιτέχνης της ανεξάρτητης σκηνής, συνεπής στο σινεμά του, παντελώς άσχετος με έννοιες όπως η show business, λάτρης του σικ ρετρό και της κομψότητας, σχολαστικός μελετητής των πτυχών της πολυσύνθετης ανθρώπινης φύσης.

Ο Ντέιβις είναι επίσης ο δημιουργός του σπουδαίου ντοκιμαντέρ «Of time and city», μιας τρυφερής (και καθόλου τουριστικής) αναπόλησης στη γενέτειρά του, το Λίβερπουλ και μιας ταινίας η οποία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα πέρα από το φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το οποίο πριν από μερικά χρόνια οργάνωσε ένα μεγάλο αφιέρωμα στον σκηνοθέτη.

Επομένως ένα θεατρικό έργο όπως το «Βαθύ μπλε του έρωτα» («The deep blue sea») του Τέρενς Ράτιγκαν (1911- 1977) μόνον να ταιριάξει μπορούσε στο ποιοτικό ύφος και στην υψηλή αισθητική του Ντέιβις, ο οποίος το μετέφερε πέρυσι στον κινηματογράφο στην ταινία που προβάλλεται από σήμερα Πέμπτη.

Κατ' αρχάς, στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται μια καταθλιπτική γυναίκα που αδυνατεί να επιλέξει ανάμεσα στον έρωτα και στη σύμβαση, ένας ρόλος που θα ήθελε να παίξει κάθε ηθοποιός που αγαπά τη δουλειά της. Δεύτερον, το σκηνικό φόντο είναι το μεταπολεμικό Λονδίνο, άρα το παρελθόν και μάλιστα σε μια βαριά στιγμή της Ιστορίας της Βρετανίας - στοιχεία που δίνουν χώρο στον Ντέιβις να παίξει σε ένα τερέν που γνωρίζει πολύ καλά. Ενα ακόμα στοιχείο που συνοδεύει τα παραπάνω είναι εκείνο της μουσικής της εποχής, ιδιαίτερα αγαπητής και αυτή στον Ντέιβις. Και πράγματι, οι σκηνές όπου παρέες στις παμπ τραγουδούν επιτυχίες της δεκαετίας του 1940, από το «We'll meet again» της Βέρα Λιν ως το «You belong to me» της Τζο Στάφορντ είναι από τις συναρπαστικότερες της ταινίας αναδίδοντας έναν γλυκό αέρα νοσταλγίας που σε κάνει ν' ανατριχιάζεις.

Αν και μελό, το έργο αποδίδεται με απέραντη τρυφερότητα και αγάπη απέναντι στους ήρωές του, σε σημείο που ποτέ να μην παγιδευτεί στο δόκανο του λαϊκισμού. Αντιθέτως, ακόμα και στις σιωπές διακρίνεις μια πνευματώδη σκηνοθετική προσέγγιση από τον Ντέιβις αφού ποτέ δεν ακούγεται λέξη παραπάνω άπαξ και δεν κρίνεται απαραίτητη. Στο όμορφο σύνολο συνδράμει τα μέγιστα η «μουντή» φωτογραφία του Γερμανού Φλόριαν Χοφμάιστερ αλλά και οι ερμηνείες των Ρέιτσελ Βάιζ (η ψυχικώς ταλαιπωρημένη γυναίκα), Τομ Χίντλεστον (ο ακαλλιέργητος αλλά έντιμος εραστής) και Σάιμον Ράσελ Μπιλ (ο υπερόπτης αλλά και ευάλωτος σύζυγος).

Βαθμολογία: 3

Αίθουσες: ΣΙΝΕ ΨΥΡΡΗ - ΦΛΟΙΣΒΟΣ - ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ - ΦΙΛΟΘΕΗ

Αναζητώντας την διάρκεια του έρωτα

Οταν μια ταινία του 2012 αρχίζει με απόσπασμα συνέντευξης του αιρετικού συγγραφέα Τσαρλς Μπουκόφσκι (1920-1994), ο οποίος μάλιστα απαντά σε ερωτήσεις περί… έρωτος, δεν μπορεί παρά να προκαλέσει τουλάχιστον την περιέργεια. Και αυτό ακριβώς ήταν το συναίσθημα που μου προκάλεσε με την εισαγωγή της η ταινία «Ο έρωτας κρατά τρία χρόνια» («L'amour dure trois ans», Γαλλία, 2012) του Φρεντερίκ Μπεϊγκμπεντέρ, ένα δροσερό ερωτικό γαϊτανάκι που παρακολουθεί την εξέλιξη μιας πολύ παράξενης, αλλοπρόσαλλης ερωτικής σχέσης.

Εκείνος (Γκασπάρ Προυστ) είναι κοσμικογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, ντροπαλός μεν αλλά και με μια κάποια ιδέα για τον εαυτό του. Φλερτάρει λέγοντας ό,τι του κατέβει στο μυαλό, όπως π.χ. ότι «η φιλία ανάμεσα σε μια γυναίκα και έναν άντρα είναι σαν την αιολική ενέργεια - μιλάμε γι' αυτήν αλλά δεν τη βλέπουμε», ακούει Μισέλ Λεγκράν και Νάνα Μούσχουρη για να ηρεμήσει και όταν κάποια στιγμή αποφασίζει να αυτοκτονήσει γκρεμοτσακίζεται από το ταβάνι γιατί η γραβάτα δεν τον συγκρατεί. Είναι ο τύπος του άντρα που μπλέκει διαρκώς σε φασαρίες γιατί είναι παρορμητικός αλλά όχι αποφασιστικός και δεν μπορεί να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του. Από τη μεριά της, εκείνη (Λουίζ Μπουργκουάν) είναι η κοπέλα του εξαδέλφου του, γεμάτη ζωή, γεμάτη χιούμορ, ελεύθερη σε απόψεις αλλά και ολίγον τι συντηρητική, γενικώς μια γυναίκα σαν τις περισσότερες: δείχνει ότι ξέρει τι θέλει από τη ζωή της αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει.

Ο τίτλος της ταινίας είναι ο τίτλος του βιβλίου που ο τύπος αποφασίζει να γράψει έχοντας πικρά πείρα από τη χλαπάτσα της προηγούμενης σχέσης του. Ο έρωτας διαρκεί μόλις τρία χρόνια. Για διάφορους λόγους αποφασίζει να μην το υπογράψει με το όνομά του (χρησιμοποιεί το όνομα του ρώσου ήρωα μιας ταινίας γυρισμένης επί Σοβιετικής Ενωσης) και τα χάνει όταν το απλοϊκό πόνημά του απρόβλεπτα γίνεται μπεστ σέλερ.

Αγχωμένος θα προσπαθήσει να κρύψει το γεγονός ότι το έγραψε ακριβώς για να μη χαλάσει την εικόνα του προς εκείνη, με την οποία τελικά συνθέτει ένα σούπερ ανορθόδοξο ζευγάρι σε αυτή την άκρως χαριτωμένη ταινία, βασικό προσόν της οποίας είναι οι καλογραμμένες ατάκες αλλά και το αμυδρό αλληθώρισμα προς τη μεριά του Φρανσουά Τριφό και τη «σειρά» των αισθηματικών κομεντί με ήρωα το alter ego του, τον Αντουάν Ντουανέλ («Κλεμμένα φιλιά», «Η αγάπη το βάζει στα πόδια» κ.ά.). Θα αρέσει σε όσους άρεσε το ύφος της επίσης γαλλικής ταινίας «Πες μου τ' όνομά σου» με τον Ζακ Γκαμπλέν και τη Σάρα Φορεστιέρ, η οποία είχε κάνει θραύση στα θερινά το καλοκαίρι του 2010.

Βαθμολογία: 3

Αίθουσες: ΑΙΓΛΗ ΖΑΠΠΕΙΟΥ - ΡΙΒΙΕΡΑ - ΕΛΛΗΝΙΣ - ΣΙΝΕ ΨΥΧΙΚΟ - ΧΛΟΗ

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ

Το ριμέικ, καλύτερο από το πρωτότυπο!

To 1934 και ενώ βρισκόταν ακόμη στην Αγγλία, o Aλφρεντ Χίτσκοκ σκηνοθέτησε τον «Ανθρωπο που ήξερε πολλά», την πρώτη παγκόσμια επιτυχία του. Εικοσιδύο χρόνια αργότερα, καταξιωμένος πλέον σκηνοθέτης στην Αμερική, επανήλθε στον «Ανθρωπο που ήξερε πολλά» και τον σκηνοθέτησε ξανά. Αυτή την φορά έγχρωμο και για λογαριασμό ενός μεγάλου στούντιο του Χόλιγουντ, της Paramount. Πρόκειται για την μοναδική ταινία του Χίτσκοκ που γυρίστηκε για δεύτερη φορά από τον ίδιο.

Στην πρωτότυπη ταινία του 1934, ένα παντρεμένο ζευγάρι βρετανών τουριστών στην Ελβετία (Λέσλι Μπανκς, Εντνα Μπεστ) εντελώς τυχαία βλέπει την δολοφονία ενός Γάλλου. Ενώ ξεψυχά, ο τελευταίος προλαβαίνει να τους μιλήσει για κάποιο άλλο σχέδιο δολοφονίας ,ενός ξένου διπλωμάτη στο Λονδίνο. Για να κερδίσουν την σιωπή του ζευγαριού οι δολοφόνοι απαγάγουν την κόρη του. Το ζεύγος δεν παραδίδει τα όπλα και επιστρέφοντας στο Λονδίνο καταφέρνει να επανακτήσει το παιδί εμποδίζοντας την δολοφονία του διπλωμάτη κατά την διάρκεια ενός κοντσέρτου στο Αλμπερτ Χολ. Η επιτυχία του «Ανθρώπου που ήξερε πολλά» άνοιξε πολλές πόρτες στον Χίτσκοκ προσφέροντάς του την ελευθερία να επιλέγει ο ίδιος τα θέματά του.

Στην δεύτερη εκδοχή του «Ανθρώπου που ήξερε πολλά» ο Χίτσκοκ αν και διατήρησε το μοτίβο της πρωτότυπης έκανε κάποιες επεμβάσεις στο σενάριο, άλλαξε την τοποθεσία όπου λαμβάνει χώρα ο φόνος και επέλεξε αμερικανούς ηθοποιούς για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Συνεπώς, το θέρετρο του Σεντ Μόριτς της Ελβετίας δίνει την θέση του στο εξωτικό, ηλιόλουστο Μαρόκο ,το παιδί των τουριστών που απάγεται είναι αγόρι (Κρίστοφερ Ολσεν) και οι γονείς διάσημοι αμερικανοί σταρ, ο Τζέιμς Στιούαρτ -στην τρίτη από τις τέσσερις συνεργασίες του με τον Χίτσκοκ- και η Ντόρις Ντέι στην μοναδική συνεργασία της μαζί του. Στην Ντέι άλλωστε ανήκει μια από τις πιο αξιομνημόνευτες σεκάνς της ταινίας όταν τραγουδά το «Whatever Will Be, Will Be (Que Sera, Sera)» στο κοντσέρτο στο του Albert Hall όπου πρόκειται να γίνει μια δολοφονία (το τραγούδι απέσπασε το Οσκαρ).

Δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο σκηνοθέτες να επανέρχονται σε μια παλιά επιτυχία τους και να την γυρίζουν ξανά. Ανάμεσά τους ο Σεσίλ Μπ. Ντε Μίλ με τις «10 εντολές» και ο Αμπέλ Γκανς με τον «Ναπολέοντα». Πολύ σπάνια όμως η δεύτερη ταινία είναι ανώτερη της πρώτης και ο «Ανθρωπος που ήξερε πολλά» ανήκει σε αυτές τις εξαιρέσεις κάτι που παραδέχθηκε ο ίδιος ο Χίτσκοκ στις συνεντεύξεις που έδωσε στον Φρανσουά Τριφό. «Ας πούμε ότι η πρώτη εκδοχή ήταν το έργο ενός ταλαντούχου ερασιτέχνη ενώ η δεύτερη ενός επαγγελματία» (Χίτσκοκ/ Φρανσουά Τριφό, Εκδόσεις Υψιλον).

Βαθμολογία: 4

Αίθουσες: ΘΗΣΕΙΟ - ΑΒΑΝΑ

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ

Τα αληθινά γεγονότα μπλέκουν με τη μυθοπλασία στο «ψευδοντοκιμαντέρ» «ΗΗ-Ηitler a Ηollywood» (Γαλλία/ Βέλγιο, 2011) που σκηνοθέτησε ο Φρεντερίκ Σοσέρ με την πορτογαλέζα ηθοποιό Μαρία ντε Μεντέιρος σε πρώτο πλάνο. Το φιλμ ξεκινά από την ανάγκη της Ντε Μεντέιρος να συνθέσει ένα κινηματογραφικό πορτρέτο της βετεράνου ηθοποιού Μισελίν Πρεσλ. Εν τη πορεία, όμως, εξελίσσεται σε μια αξιοπερίεργη θεωρία συνωμοσίας που συνδέει τον Αδόλφο Χίτλερ με το αμερικανικό σινεμά.

Το πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα βάζει τρικλοποδιές θα το ανακαλύψετε βλέποντας αυτή την παιχνιδιάρικη ταινία, στην οποία εκτός άλλων την άποψή τους για τη σχέση αμερικανικού - ευρωπαϊκού κινηματογράφου εκφράζουν ο Βιμ Βέντερς, ο Εμίρ Κουστουρίτσα αλλά και ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος.

Δημήτρης Κρανιώτης Ενδόγραμμα

Μια αξιόλογη ποιητική συλλογή με πρωτότυπα στη φόρμα τους ποιήματα

Δημήτρης Κρανιώτης, Ενδόγραμμα, Θεσσαλονίκη 2010, Μαλλιάρης Παιδεία, σελ. 78

  Την τελευταία του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ενδόγραμμα» εξέδωσε ο Δημήτρης Κρανιώτης. Ιατρός το επάγγελμα, ο Κρανιώτης ασχολείται συστηματικά με την ποίηση, έχει βραβευθεί αρκετές φορές όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του και τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες.
  Αυτό που κάνει την ποίηση του Δημήτρη Κρανιώτη να ξεχωρίζει είναι η δομή της. Ενώ η σύγχρονη ποίηση, έχοντας απεμπολήσει μέτρο και ομοιοκαταληξία εστιάζεται στην εσωτερική περιπέτεια του σημερινού ανθρώπου σε ένα κόσμο που δυσκολεύεται να τον αναγνωρίσει σαν πατρίδα του, με τις ανθρώπινες σχέσεις να δοκιμάζονται και τη φύση να βιάζεται επανειλημμένα, κάποιοι ποιητές, χωρίς να θέλουν να προδώσουν, μένοντας στην ίδια θεματική, κουβαλούν την κληρονομιά του παρελθόντος. Ο ίαμβος για παράδειγμα που φαίνεται να είναι ο φυσικός κυματισμός της γλώσσας μας προβάλλει κάθε τρεις και μια μέσα από τους στίχους τους. Πολλές φορές μάλιστα με την μορφή του δεκαπεντασύλλαβου, όσο και αν κρύβεται με το κόψιμο του στίχου.
  Ο Δημήτρης Κρανιώτης ανήκει σε αυτήν την κατηγορία των ποιητών. Ανίχνευσα πολλούς ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους στα ολιγόστιχα και μικρόστιχα ποιήματά του (μια, δυο, τρεις και σπάνια τέσσερις λέξεις αποτελούν τους περισσότερους στίχους του). Αλλά η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι το ποίημα «Αμήν». Οι έντεκα στίχοι του στην πραγματικότητα είναι τρεις ιαμβικοί δεκαπεντασύλλαβοι:

«Πολύ καλό να σ'A αγαπούν, μα πιο πολύ να θέλουν
έμπνευση να 'Aσαι το πρωί, γλυκόπιοτο τη νύχτα
στα χείλια σου να γεύονται το Αμήν σαν καληνύχτα» (σελ. 40)

  Το παραθέσαμε μεταγράφοντάς το σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Άλλα ποιήματα ξεκινούν επίσης με στίχους που είναι στην ουσία ιαμβικοί δεκαπεντασύλλαβοι, αλλά οι επόμενοι στίχοι δεν θα μπορούσαν να ξαναγραφούν σε δεκαπεντασύλλαβο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα ποιήματα «Τρελοί κι ονειροπόλοι» και «Αθέατες σιωπές».
  Όμως δεν σταματάει εδώ η επίδραση της παραδοσιακής ποίησης. Η επίδρασή της εκτείνεται και στην ομοιοκαταληξία. Υπάρχει κατ'A αρχήν η εσωτερική ομοιοκαταληξία, όπως στους στίχους «κοινών ή κενών», «πεζοδρομίων και δωματίων», «σκληρές εντολές» κ.ά. Υπάρχει στη συνέχεια η ζευγαρωτή, όπως στους παρακάτω στίχους από το ποίημα «Κλεπταποδόχοι»:

«πληγές θυμωμένες
σε δίκες στημένες
κι εμείς εντολοδόχοι
ιδεών κλεπταποδόχοι»

  Όμως αυτή που κυριαρχεί είναι η ανάκατη, με στίχους να ομοιοκαταληκτούν μετά την παρεμβολή δυο, τριών ή και περισσότερων άλλων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Ελπίδας νήματα».

«Λινά πουκάμισα,
βρεγμένα,
στο μπαλκόνι
κρεμασμένα
καθέτως
με όρους ηλικίας
εναντίον
της όποιας αλητείας
δίνουν προβάδισμα
σε ψεύτες ωραίους
ρίχνουν χαστούκια
σε θύτες μοιραίους
Κι εγώ
που πλέκω στη ζωή
μ'A ελπίδες νήματα
βλέπω πως
χάνω στα μισά
του αλίμονου τα θύματα (σελ. 39).

  Ο Κρανιώτης είναι συχνά επινοητικός στην δημιουργία πρωτότυπης δομής σε κάποια ποιήματά του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ποίημα «Ο ποιητής», όπου η ανάκατη ομοιοκαταληξία γίνεται με ρήματα που βρίσκονται στο τρίτο ενικό πρόσωπο, με κάθε ρήμα και ένα στίχο. Το παραθέτουμε ολόκληρο πιστεύοντας ότι ποιήματα όπου ο ποιητής μιλάει για τον εαυτό του και την τέχνη του θα έπρεπε κάποτε να ανθολογηθούν σε μια ξεχωριστή ανθολογία. Σχεδόν σε όσες ποιητικές συλλογές έχω διαβάσει έχω συναντήσει τέτοιου είδους ποιήματα.
«Τη φορά των γεγονότων
σφραγίζει,
το αθέατο των φώτων,
συμβολίζει
με πινέλα ενόχων
κάλπικων ενεστώτων
γυμνά σώματα
ζωγραφίζει
ανέμων φτερά
υδάτων πουλιά
σχηματίζει,
πέτρινα κλουβιά
αθώων κελιά
γκρεμίζει
στάχυα χωραφιών
κενών εποχών
θερίζει
με αρχαίων σοφών
πλεκτά ιδεών
ο ποιητής
πάντα στο τέλος
μια νέα αρχή κτίζει» (σελ. 75).
  Ο Δημήτρης Κρανιώτης είναι μια πρωτότυπη και αξιόλογη ποιητική φωνή. Οι βραβεύσεις και οι μεταφράσεις των ποιημάτων του σε τόσες γλώσσες είναι η καλύτερη απόδειξη.

  Μπάμπης Δερμιτζάκης

Παρουσίαση στην Αθήνα του ποιητή Δημήτρη Π. Κρανιώτη

Δημήτρης Π. Κρανιώτης

Το ιστολόγιο "Θίνες @ Dunes" του ποιητή & γιατρού

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Παρουσίαση στην Αθήνα του ποιητή Δημήτρη Π. Κρανιώτη

Παρουσίαση της ποίησης του Δημήτρη Π. Κρανιώτη από το συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο το Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010 στο Βιβλιοπωλείο "Ρήγας" των εκδόσεων "Ρέω" στην Αθήνα

Ο ποιητής Δημ. Π. Κρανιώτης & ο συγγραφέας Δημ. Βαρβαρήγος

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου "Ρήγας" και των εκδόσεων "Ρέω", ο συγγραφέας Δημήτρης Βαρβαρήγος παρουσίασε τον ποιητή Δημήτρη Π. Κρανιώτη, ιατρό ειδικό παθολόγο, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, το Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010 και ώρα 12.00 στο Βιβλιοπωλείο "Ρήγας" (Σόλωνος 99-Αθήνα).

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων ο υπεύθυνος των εκδόσεων "Ρέω" Κώστας Θεοδωρήμπασης, ο ποιητής & συγγραφέας Γρηγόρης Χαλιακόπουλος, η ποιήτρια Λένια Χριστοφόρου, η ποιήτρια Γεωργία Παπαμιχαήλ, ο ποιητής Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, ο ποιητής Γιάννης Κυριακάκος, κ.ά.

AYTA TA XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

AYTA TA XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

από Vasia Secretlife, Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012 στις 12:56 μ.μ. ·

"364 μέρες πριν... θυμαμαι σαν τώρα με πόση ελπίδα εγραφα και εστελνα ευχες στους δικους μου ανθρωπους..." Φορουσα " το καλο μου χαμόγελο και άνοιγα μια χαραμαδα στην καρδια και ελπιζα....Φοβαμαι να μετρησω ποσες βγηκαν τελικα αληθινες.. Μα περισσοτερο φοβαμαι να μετρησω ποσοι τελικα δικοι μου άνθρωποι εμειναν... δικοι μου. Μια χρονια πέρασε.. Αλλαξαν οι αξιες, ορθωθηκαν οι αληθειες σα πεισμωμενες συνειδησεις στο διαβα μας, λαθος αγωνες μας  μας καθαιρεσαν την νικη για την οποια παλευαμε.. Και τώρα πάλι εδω. Να ψαχνουμε ΤΙ  να ευχηθουμε...Κοιταζοντας βαθια μέσα μου, εκει που τα μάτια δεν βλεπουν, παρα μόνο η ψυχη θα σας ευχηθω αυτο που ελπιζω και εγω για μένα.. Η αγαπη χαδι να αγγιζει τις πληγες μας και να τις γιατρευει.. Η συντροφικοτητα σκεπασμα να τυλιγει τη μοναξια της ψυχης μας, να μην κρυωνουμε πια.. Να χωθουμε βαθια στην αγκαλια που μας ελειψε, ακουγοντας τους χτυπους της καρδιας να μας λεει "σ΄αγαπω, μου ελειψες, θα ειμαι παντα εδω".. Τα δαχτυλα μας να αγγιζουν παντα τα ακροδαχτυλα εκεινα που μας χάραξαν στιγμες αγαπης.. Και η καρδια μας.. η καρδια μας να μην νιωσει ποτε τη μοναξια ενος ψεματος, μιας απωλειας, μιας ατελειωτης αναμονης... ΑΓΑΠΗ μονο ΑΓΑΠΗ ευχομαι για ολους μας... Μονο εκεινη ξέρει μονο εκεινη μπορει να μας χαρισει την ευτυχια...

Καρδουλες μου, αγαπημενοι μου ΦΙΛΟΙ, συντροφοι μου στο δικο μου ταξιδι ΑΓΑΠΗ σας ευχομαι να πλημμυρισει καθε στιγμη της ζωης σας, καθε μοριο της ψυχης σας, καθε βημα στο διαβα σας.. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΓΕΜΑΤΑ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΛΕΙΨΕΙ.. ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ

Χθες

Η Areti Maurogianni κοινοποίησε μια φωτογραφία του χρήστη Ο φυλακας αγγελος μου.

Χθες

Θεός να μας φυλάει - και τα παιδιά μας και τ' αγγόνια μας -
Θεός να δίνει γνώση και στους άλλους. Είμαστε καλά, καλούτσικα,
πολλά δε γυρεύουμε - το φαγί μας, το σπιτάκι μας,
και κάτι στην άκρη, για την κακιά την ώρα.

Σα μας χτυπούν την πόρτα, δε ρωτούμε «δίκαιος ή άνομος»
δίνουμε σ' όλους αυτό που μπορούμε
Τα παιδιά μας στο έθνος, τα κορίτσια στους όμοιούς μας.
Πουλάμε στο συνηθισμένο κέρδος, πάμε πάντα με το νόμο.

- Έτσι η γαλήνη στέκεται στο σπιτικό μας.

Λέμε πάντα ναι - και στη φωτιά και στο νερό
στο μυλωνά και στον ξωμάχο.
Ναι στον άγιο, ναι στο διάβολο.

Ναι κι όταν ναι δεν υπάρχει,
είν' η φωτιά που πέφτει πια
και μας εξολοθρεύει.

• Αρέσει στο χρήστη Ellh Papaiwannou.