Γ. Μάζης: Γιατί το Ισλαμικό Κράτος θα συντριβεί

Τους λόγους για τους οποίους το Ισλαμικό Κράτος γιγαντώθηκε, αλλά και τον ρόλο που διαδραμάτισε η Δύση στην ενδυνάμωσή του περιγράφει σε συνέντευξή του στο Capital.gr o καθηγητής Γεωπολιτικής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννης Μάζης. Εξηγεί γιατί οι Μουσουλμάνοι δράστες τρομοκρατικών χτυπημάτων δεν είναι αλλόφρονες, παρά μόνον πιστοί και σημειώνει ότι η εξόντωση του ISIS αποτελεί μονόδρομο.
 

Συνέντευξη στον Δημήτρη Δελεβέγκο

- Το Ισλαμικό κράτος βρίσκεται πίσω από ορισμένα από τα πιο μεγάλα τρομοκρατικά χτυπήματα των τελευταίων εβδομάδων. Πώς θα το ορίζαμε;

Το Ισλάμ, ως πρωτίστως Δικαιϊκό σύστημα και δευτερευόντως Μεταφυσική, έχει τέσσερις νομικές Σχολές, ορίζοντας την κοινωνική ζωή των πιστών του επί γης. Δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες θρησκείες στον πυρήνα των οποίων βρίσκεται η πνευματική διάσταση της ανθρώπινης φύσης ούτε υπόσχεται, απλώς, κάποιες επιβραβεύσεις και ποινές στον άλλο κόσμο. Το μεταφυσικό σκέλος υφίσταται, αλλά κύριο λόγο έχει το νομικό σύστημα το οποίο θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε με το νομοθετικό σύστημα ενός κοσμικού πολιτεύματος που πηγάζει από το Κοινοβούλιο.

Ωστόσο, στο Ισλάμ στη θέση του Κοινοβούλιου βρίσκονται τα ιερά κείμενα του Κορανίου που καθορίζουν τη νομική πραγματικότητα που διέπει την καθημερινή ζωή και συμπεριφορά των πιστών.  Με αυτό ως δεδομένο το Ισλάμ διαιρείται σε τέσσερις νομικές ερμηνείες των ιερών αυτών κειμένων.

- Ποιες είναι αυτές;

Πρόκειται για τις σχολές Χανμπάλι (Hanbali), Μαλέκι (Maleki),  Σαφέι (Shafeii) και Χανάφι (Hanafi), δηλαδή χανμπαλιστική, μαλεκιτική, σαφεϊτική και χαναφιτική. Όλες αποτελούν νομικά συστήματα που αντλούν το όνομά τους από τον λόγιο Μουσουλμάνο που έκανε την ερμηνεία. Η προσέγγιση που μας απασχολεί, εν προκειμένω, είναι η Σχολή Χανμπάλι της οποίας απότοκος μαθητής είναι ο Μοχάμεντ Ιμπν Αμπντ αλ-Γουαχάμπ που την συνέδεσε με το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας από τη σύστασή του. Έτσι, το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας απέκτησε τον προσδιορισμό "ουαχαβιτικό" που σημαίνει ότι το νομικό σύστημα που το διέπει είναι η ερμηνεία του Μοχάμεντ Ιμπν Αμπντ αλ-Γουαχάμπ. Είναι, δηλαδή η πιο σκληρή νομική - σουνιτική ερμηνεία του Ισλάμ.

Στο πλαίσιο αυτό, αναπτύσσεται η έννοια του Σάλαφ, του αγνού, του σωστού Μουσουλμάνου όπου υπάρχουν δύο προσεγγίσεις που σχετίζονται με τα καθήκοντά του. Σύμφωνα με την πρώτη, ένας αγνός Μουσουλμάνος μπορεί να "αδιαφορεί" για το τι συμβαίνει γύρω του, να προτρέπει αδελφούς του να τον ακολουθήσουν στον "σωστό δρόμο" αλλά να μην καταφεύγει στην επιβολή τιμωρητικών ποινών εναντίον όσων δεν συμμορφώνονται με τις προτροπές του. Σύμφωνα με τη δεύτερη, την τακφιριστική ερμηνεία ο σωστός Μουσουλμάνος προτρέπει στο "σωστό δρόμο" και τιμωρεί όσους δεν συμμορφώνονται με την προτροπή του. O ISIS, λοιπόν, δηλαδή το Ισλαμικό κράτος, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία, όντας Σουνιτικό, Χανμπαλικό, Ουαχαβιτικό, Σαλαφιστικό και Τακφιριστικό κίνημα που εμφανίστηκε το 2013 ως αυτόνομη ομάδα και προέρχεται από τη διάσπαση της Αλ Κάιντα του Ιράκ που μεταφέρθηκε στην Συρία.

- Πώς γιγαντώθηκε;

Με χρήματα της Σαουδικής Αραβίας που προέρχονται από ειδικά βακουφικά φιλανθρωπικά ιδρύματα της, χωρίς να εμπλέκεται το επίσημο σαουδαραβικό κράτος. Βέβαια όποιος έχει ταξιδέψει στη χώρα και γνωρίζει το Καθεστώς, αντιλαμβάνεται ότι ένα τέτοιο ίδρυμα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την απόλυτη υποστήριξη του σαουδαραβικού κράτους. Άρα πρόκειται για ένα άλλο πρόσωπο του σαουδαραβικού κράτους το οποίο χρηματοδοτεί αυτή την οργάνωση, η οποία είναι έναντίον της Αλ Κάιντα. Να σημειώσουμε ότι στην Αλ Κάιντα, τα τελευταία επτά-οκτώ χρόνια έχουν πυκνώσει οι φωνές που λένε ότι το Βασίλειο των Σαούδ είναι διεφθαρμένο. Και το γεγονός ότι ο ISIS, το Ντάες (αραβικό ακρωνύμιο του Ισλαμικού Κράτους) ήταν εναντίον της Αλ Κάιντα εξυπηρετούσε το σαουδαραβικό κράτος. Έτσι δημιουργήθηκε διότι έπρεπε να διακοπεί η συνέχεια αυτού που ονομάζουμε σιιτικό τόξο: αρχίζει από την Τεχεράνη, εκτείνεται στην Δαμασκό και ολοκληρώνεται στον Νότιο Λίβανο όπου υπάρχει ως κυρίαρχο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και στρατιωτικό στοιχείο η σιιτική Χεσμπολάχ που λαμβάνει κατευθύνσεις από την Τεχεράνη. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι αυτό το σιιτικό τόξο έχει ως ενδιάμεσο κρίκο τη Συρία και εκείνος που θα μπορούσε να διαλύσει τον κρίκο αυτό, ουσιαστικά, θα ακύρωνε τη γεωπολιτική δυναμική του σιιτικού τόξου, το οποίο μπορεί να "κατεβάσει” υδρογονάνθρακες, εμπορεύματα ή να κάνει προβολή της στρατιωτικής ισχύος της Τεχεράνης στην Μεσόγειο.

- Στο σημείο αυτό μπαίνει στη σκακιέρα η Δύση;

Ουσιαστικά, η καταστροφή του σιιτικού τόξου υπήρξε ένα από τα διακυβεύματα του στρατιωτικού σχεδίου της Δύσης εναντίον του Ιράν, το οποίο είχε τη στήριξη της Δαμασκού και του Νότιου Λιβάνου. Στο κάδρο εισέρχεται ο φόβος της Σαουδικής Αραβίας ότι ένα πυρηνικά εξοπλισμένο Ιράν θα μπορούσε να προβάλει μία δυσανάλογα μεγάλη ισχύ στον αραβοπερσικό κόλπο και να ζημιωθούν τα συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας εκεί. Αντιλαμβάνεστε ότι υπήρχε μία σωρεία συγκλινόντων συμφερόντων μέρος των οποίων είναι και το Ισραήλ που επιδιώκει την εξουδετέρωση του Ιράν.  Εξάλλου, το Ιράν  θα μπορούσε να υποκύψει σε ένα ενδοϊσλαμικό πόλεμο, γεγονός που θα εξυπηρετούσε το Ισραήλ: οι Μουσουλμάνοι θα έκαναν τη δουλειά απαλλάσσοντάς το από ένα σημαντικό εχθρό.

Ωστόσο, ο εχθρός αυτός στηρίζεται σε δύο πόδια, στη Δαμασκό και στην Χεσμπολάχ του Νότιου Λιβάνου, γεγονός που εξηγεί γιατί ένα κίνημα που θα στρεφόταν εναντίον αυτών των αξόνων ισχύος θα ήταν πολύ εξυπηρετικό. Έτσι, είχε τη στήριξη όλων των Δυτικών δυνάμεων που θεωρούσαν ότι η λεία που θα απέμενε θα ήταν το φυσικό αέριο της Συρίας η οποία θα τριχοτομούνταν. Και θα δημιουργούνταν ένα συριακό Κουρδιστάν το οποίο μαζί με το ιρακινό και το τουρκικό (σ.σ.: Κουρδιστάν) θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα χερσαίο στρατηγικό βάθος για την ασφάλεια του Ισραήλ που την είχε απωλέσει εξαιτίας της ισλαμιστικής Τουρκίας.

Επιπλέον, θα μπορούσε να ελέγχει και το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας προς όφελος των Αμερικανών, των δυνάμεων δηλαδή που αντιλαμβάνονται τη Ρωσία ως εχθρό. Ακόμη, αυτοί οι οποίοι θα ήλεγχαν το Κουρδιστάν, θα ήλεγχαν τα 2/3 των υδάτων της Μέσης Ανατολής και του καλύτερου πετρελαϊκού κοιτάσματος της Μέσης Ανατολής που έχει μεγάλη καθαρότητα και χαμηλότατο κόστος με τιμή που αγγίζει το ένα δολάριο ανά βαρέλι. Αυτό το πετρέλαιο, εξάλλου, ήταν αντικείμενο λαθρεμπορίας της οικογένειας Ερντογάν.

- Δεδομένης της αρχής της Τακίγια (σημ: η "σοφή" περίσκεψη ή απόκρυψη της θρησκευτικής ομολογίας των Σιιτών Μουσουλμάνων όταν οι συνθήκες είναι εχθρικές), μήπως ο κίνδυνος της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο νομίζουμε;

Αναφέρω συχνά ότι το Ισλάμ δεν είναι μία οποιαδήποτε θρησκεία και γι’αυτό θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι Μουσουλμάνοι δράστες τρομοκρατικών χτυπημάτων δεν είναι αλλόφρονες, παρά μόνον πιστοί. Η κουλτούρα μας, αυτή των κλασικών ελληνικών οικουμενικών αξιών του Αριστοτέλη και του Διαφωτισμού, δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ούτε τι λέει το Κοράνι ούτε να αντιληφθούμε ότι τις επιθέσεις αυτές υπαγορεύουν ιερά κείμενα. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τις επιθέσεις στην εφημερίδα Charlie Hebdo και στο Μπατακλάν, πρώην διοικητές των Ειδικών υπηρεσιών της Γαλλίας δήλωναν πως κανένα από αυτά τα τρομοκρατικά χτυπήματα δεν στερείται θεολογικής βάσης η οποία να μην βρίσκεται στα ιερά κείμενα του Ισλάμ. Και, βέβαια, εάν μελετήσετε το νομικό σύστημα του Ισλάμ, θα αντιληφθείτε ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μην είναι δυνατόν να δικαιολογηθεί βάσει αυτού.

- Το σύνθημα του ισλαμικού κράτους είναι "θα παραμείνει και θα επεκταθεί". Θα μπορούσε αυτό να αποτελέσει πραγματικότητα; Εκτιμάτε ότι θα κλιμακωθεί η ισλαμική τρομοκρατία;

Οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι επιδεικνύουν, πλέον, μηδενική "ανοχή” στον ISIS. Και αυτό επειδή αντιλαμβάνονται πως το τέρας που κατασκεύασαν στράφηκε εναντίον τόσο των ιδίων όσο και της Ευρώπης. Με τη σειρά της η τελευταία στράφηκε κατά της Αμερικής που ζήτησε από την Ευρώπη να υποστηρίξει το κίνημα αυτό επειδή ήταν χρήσιμο για την ανατροπή του δικτάτορα Μπασάρ αλ Άσαντ που θα επέτρεπε την απόκτηση μεριδίου από την "πίτα” της Συρίας. Γι’αυτό τώρα έχει προκληθεί τεράστιο ζήτημα στη Δύση. Οι Ρώσοι έχουν αποδειχθεί, ήδη, πολύ αποτελεσματικοί στην καταπολέμηση του ISIS, ο οποίος πιστεύω ότι θα συντριβεί.

Ωστόσο, θα παραμείνει ένα κομμάτι στη Συρία το οποίο θα περάσει στην σουνιτική διοίκηση. Ένα άλλο τμήμα του, δυτικό θα είναι υπό την Αλαουτική διοίκηση και θα λειτουργεί σαν ρωσικό προτεκτοράτο και η Βόρεια Συρία θα είναι ένα δεύτερο Κουρδιστάν που θα πακτώνει στο ιρακινό κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ. Και εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκιάς που θεωρεί ότι θα έχει σειρά.

Έτσι, το Κουρδιστάν ευνοεί τους πάντες: τους Ρώσους που στήριξαν ενθέρμως τη θυγατρική του PKK, το PYD που πολέμησε εκεί. Τους Αμερικανούς που δεν δέχονται ότι το PYD είναι τρομοκρατική οργάνωση, ζήτημα που προκαλεί εγκεφαλικά στον Ταγίπ Ερντογάν. Τους Ισραηλινούς οι οποίοι, λόγω της δημιουργίας ενός μεγάλου Κουρδιστάν, θα έχουν ένα τεράστιο χερσαίο στρατηγικό βάθος στην περιοχή το οποιο τους είχε αποστερήσει ο Ερντογάν.  Άλλωστε, η πεποίθηση της Αμερικής, της Ρωσίας και του Ισραήλ για τη δημιουργία του διευρυμένου Κουρδιστάν έκανε την Τουρκία να λειτουργήσει διπλωματικότερα και να κάνει δεκτή τη συγγνώμη του Ισραήλ που θα καταβάλει 20 εκατ. δολάρια ανά κεφάλι για τους δολοφονηθέντες του Μαβί Μαρμαρά το 2010. Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν ζήτησε συγγνώμη από τον Πούτιν για την κατάρριψη του πολεμικού αεροσκάφους Σουχόι, προσθέτοντας, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ότι το αεροσκάφος καταρρίφθηκε από δυνάμει πραξικοπηματία που επιδίωκε να εμπλέξει την Τουρκία με τη Ρωσία σε πόλεμο.

Ως εκ τούτου, είναι τόσα πολλά τα συμφέροντα που δεν υπάρχει περίπτωση να μην οδηγηθεί σε αποκλιμάκωση ο ISIS.

- Δια της διπλωματικής οδού, ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη λύση για τη σταδιακή αποδυνάμωση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας;

Θα πρέπει η Δύση να απευθυνθεί και να εξηγήσει στη Σαουδική Αραβία ότι πρέπει να σταματήσει να επιτρέπει στα βακουφικά φιλανθρωπικά ιδρύματά της να χρηματοδοτούν ιερείς-κήρυκες μίσους στην Ευρώπη και σαλαφιστικά κέντρα – γιάφκες και τεμένη όπου συσπειρώνονται ριζοσπαστικά στοιχεία Θα πρέπει να το αντιληφθεί αυτό η Ευρώπη και η Αμερική, οι οποίες δεν θα πρέπει να γοητεύονται από τους ποταμούς δολαρίων της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ που, μεταξύ άλλων, είναι προστάτης της τρομοκρατικής οργάνωσης "Αδελφοί Μουσουλμάνοι".  Θα πρέπει, λοιπόν, να τους συμβουλέψουμε να πάψουν να ενθαρρύνουν τη χρηματοδότηση που οδηγεί στη δημιουργία ενός Φράνκεσταϊν που είναι δύσκολο να τεθεί υπό έλεγχο.

 
dimitris.delevegos@capital.gr

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ -ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΖΗΣ ΜΙΛΑ ΣΤΗΝ «Ε» ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Γεωπολιτικοί λόγοι κράτησαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη!

Δημοσίευση: 19 Ιουλ 2015 8:27

Συνέντευξη: Μαρίνα Αποστολοπούλου
Από «χώρα» η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει «χώρος διακίνησης συμφερόντων όπου ο καθένας θα ενδιαφέρεται για το δικό του χωρικό κομμάτι σε αυτό που κάποτε ήταν ένα κράτος εφόσον βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη», επισημαίνει σε αποκλειστική συνέντευξή του στην «Ε» ο αναλυτής- καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γιάννης Μάζης, ο οποίος, προειδοποιεί ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο το τελευταίο θέμα που θα μας απασχολεί θα είναι το νομισματικό.
Ο κ. Μάζης στον οποίο η «Ε» απευθύνθηκε προκειμένου να προσεγγίσει με τη ματιά του ειδικού τη βασική παράμετρο της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας η οποία προβλήθηκε ως ένα από τα «επιχειρήματα» στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και αναφέρθηκε επίσης, ως βασική παράμετρος και από Ευρωπαίους αξιωματούχους αλλά βεβαίως και από τις ΗΠΑ, επισημαίνει ότι «η Ελλάδα είναι εντοπισμένη σαφώς ως «κλειδόλιθος» του δυτικού πόλου ισχύος με μια πολύ σημαντική στρατηγική θέση.
Ο διακεκριμένος αναλυτής αναφέρεται στην ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών από τη Μέση Ανατολή εφόσον η Ελλάδα βρεθεί εκτός ευρωπαϊκών θεσμών που θα την κατέστρεφε πλήρως και θα τη μετέτρεπε σε πεδίο αναταραχών, ανωμαλιών, εκρήξεων, αστάθειας και η «μόλυνση» εν συνεχεία θα επεκτεινόταν και στην Ε.Ε. Αναφέρει δε ότι μέσα στο καλοκαίρι 30 χιλιάδες πρόσφυγες ετοιμάζονται να περάσουν στα μεγάλα ελληνικά νησιά και επισημαίνει ότι η Ελλάδα βρίσκεται στη στόχευση του ISIS διότι αποτελεί μέρος του μεγάλου χαλιφάτου ολόκληρη (!) κάτι που φαίνεται και σε σχετικό χάρτη που κυκλοφόρησε το χαλιφάτο.
Σχολιάζοντας δε τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης έναντι της Ρωσίας αναφέρει ότι επρόκειτο για «παιχνίδι εντυπώσεων άνευ αντικειμένου» το οποίο δημιούργησε «ανησυχία και νευρικότητα στο στρατόπεδο που βρίσκεται γεωστρατηγικά η Ελλάδα». Οσον αφορά στον ρόλο των ΗΠΑ τονίζει ότι ενεργοποιούνται για να διατηρήσουν ένα στάτους-κβο το οποίο είναι απολύτως συνδεδεμένο με τις αμερικανικές αντιλήψεις για την αμερικανική εθνική ασφάλεια. Ενώ υπογραμμίζει ότι τα «ανταλλάγματα» που θα ζητήσει η Τουρκία σε σχέση με το «κουρδικό» βρίσκονται στη Μεσόγειο.
Συγκεκριμένα στη συνέντευξή του στην «Ε» ο κ. Γιάννης Μάζης αναφέρει τα ακόλουθα:
* Κύριε καθηγητά, η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας προβλήθηκε-αν και όχι τόσο όσο θα έπρεπε- ως ένα από τα «επιχειρήματα» στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που βρισκόταν σε εξέλιξη το τελευταίο εξάμηνο με τους δανειστές. Εκτιμάτε ότι ο χειρισμός αυτού του «προνομίου» που έχει η χώρα ήταν ορθός στην παρούσα φάση και ποια πλεονεκτήματα θα μπορούσε να μας έχει προσδώσει;
- Κατ’ αρχάς κ. Αποστολοπούλου να πούμε ότι η γεωπολιτική θέση της χώρας είναι μία «παράδοση» γεωπολιτική η οποία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά έχει οριστικοποιηθεί με τα κείμενα του Νίκολας Τζων Σπάικμαν σχετικά με τη σημασία του κρηπιδώματος για την αναχαίτιση της Ευρασίας και συγκεκριμένα του γνωστού τότε ως «συμφώνου της Βαρσοβίας» με κεντρικό άξονα τότε τη Σοβιετική Ένωση και προέκταση επιρροής ομογενοποιημένη στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτή λοιπόν η γεωπολιτική θέση είναι μέρος αυτής της παράδοσης και θα έλεγα «κομβικό σημείο» αυτής της παράδοσης εφόσον η Ελλάδα βρίσκεται σε χώρο όπως αυτός της Μεσογείου, ο οποίος επηρεάζει ή ελέγχει τρία chock points, δηλαδή τρία «σημεία πνιγμού»: τα Δαρδανέλια, το Σουέζ και το Γιβραλτάρ. Είναι μία πολύ σημαντική στρατηγική θέση. Το ζήτημα είναι ότι για την εποχή που μιλάμε και μέχρι την πτώση του τείχους του Βερολίνου το ’89 που αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο, η θέση αυτή έχει απέναντι το «σύμφωνο της Βαρσοβίας». Η ίδια υποστηρίζει, πολιτικά, ιδεολογικά, στρατηγικά το Βορειοατλαντικό σύμφωνο. Άρα, υπάρχουν δυο συγκεκριμένοι πόλοι ισχύος που συνιστούν το γνωστό σε όλους μας «διπολισμό». Η Ελλάδα, είναι εντοπισμένη σαφώς, ως «κλειδόλιθος» του δυτικού πόλου ισχύος.
Μετά όμως την πτώση του Βερολίνου και τη δημιουργία ενός vacuum εξουσίας και ισχύος, κενού ισχύος του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», βλέπουμε ότι ο έτερος πόλος, δηλαδή το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο και οι πολιτικοί μηχανισμοί και τα άλλα συλλογικά συστήματα όπως π.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση τείνουν πολιτικά και οικονομικά να επηρεάσουν και να ελέγξουν χώρους αυτού του κενού ισχύος που αφήνει μετά την πτώση του το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Κι έτσι βλέπουμε την επέκταση της Ε.Ε. στα κράτη της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, βλέπουμε τη δημιουργία κεντροασιατικών μουσουλμανικών πρώην σοβιετικών δημοκρατιών και βλέπουμε την προσπάθεια πια της Δύσης να εδραιώσει την επιρροή της και τη στρατιωτική και την αμυντική και την επιρροή ασφαλείας σε όλη αυτή τη νέα ζώνη η οποία προέκυψε από τη δημιουργία του κενού αυτού ισχύος στο διαλυθέν σύμφωνο της Βαρσοβίας.
* Μέσα σε αυτό το περιβάλλον όπως το περιγράψατε ο ρόλος της Ελλάδας παραμένει προφανώς κυρίαρχος...
- Είναι ένας πολύ σημαντικός ρόλος, ο οποίος όμως από τη στιγμή που το σύμφωνο της Βαρσοβίας δεν υπάρχει, αν εξετάσουμε τα πράγματα από την πλευρά της Ελλάδας αυστηρά, ως Έλληνες στρατηγιστές, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το εξής: ότι η Ελλάδα αν και εφόσον θα ήθελε να δημιουργήσει μία διαφορετική στρατηγική προσέγγιση για τον ίδιο της τον εαυτό θα έπρεπε να υπάρχει και ένας έτερος πόλος ισχύος στον γαλαξία του οποίου να πάει να εγγραφεί. Να αποχωρήσει δηλαδή από τον γαλαξία του Βορειοατλαντικού Συμφώνου και να περάσει σε έναν δεύτερο γαλαξία. Αυτός ο δεύτερος γαλαξίας όμως απουσιάζει.
* Κατά συνέπεια είμαστε υποχρεωμένοι με έναν τρόπο να μένουμε στον υφιστάμενο.
- Ακριβώς
ΤΟ «ΠΑΙΧΝΙΔΙ» ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ
* Ωστόσο στο τελευταίο εξάμηνο είδαμε κάποιες κινήσεις από τη νέα ελληνική κυβέρνηση με προσεγγίσεις προς τη Ρωσία και τις ΗΠΑ προφανώς προσπαθώντας να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της ισχύ ή να «εκβιάσει» τα πράγματα και από άλλη οδό. Και επίσης ακούσαμε από τους Ευρωπαίους ετέρους τώρα τελευταία σχετικά με τις γεωπολιτικές προεκτάσεις και επιπτώσεις μίας πιθανής εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Αυτό το «όπλο» κατά την άποψή σας η Ελλάδα το χρησιμοποίησε σωστά στη δεδομένη χρονική στιγμή για να επιτύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα ή όχι;
- Κατ’ αρχάς να πούμε κάτι. Ότι δεν είναι ξεκάθαρο αν η Ελλάδα θέλησε να αλλάξει στρατηγικό προσανατολισμό. Δηλαδή δεν υπάρχει δήλωση επισήμου κρατικού παράγοντος -ιδιαίτερα δε «αρμοδίου» κρατικού παράγοντος ο οποίος να δηλώνει ότι «θέλουμε να αλλάξουμε σφαίρα επιρροής και θα περάσουμε στη σφαίρα επιρροής της Ευρασιατικής Ένωσης η οποία τώρα κατασκευάζεται.
* Εκανε ένα «παιχνίδι» όμως...
- Εντυπώσεων, θα μου επιτρέψετε να πω. Ποτέ δεν υπήρχε τέτοια δήλωση. Αντιθέτως υπήρχαν προτάσεις και ενέργειες από πλευράς επί παραδείγματι του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Αμύνης για δημιουργία νέων διευκολύνσεων στο ΝΑΤΟ στην Κω ή στην Κρήτη. Άρα λοιπόν απουσιαζούσης μίας επισήμου δηλώσεως περί επαναπροσεγγίσεως του στρατηγικού προσανατολισμού της χώρας και υπαρχουσών ενεργειών και προτάσεων οι οποίες εμβάθυναν και εδραίωναν τουλάχιστον σε επίπεδο προθέσεων τη θέση της χώρας στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο δεν μπορεί να πει ο ιστορικός του μέλλοντος ότι η Ελλάδα αποφάσισε να αλλάξει στρατηγικό προσανατολισμό. Τι συμβαίνει λοιπόν; Μπαίνουμε σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων, το οποίο πάλι οφείλουμε να το αναγιγνώσκουμε εκ των έξω γιατί δεν είμαστε μέσα, αναγιγνώσκοντας τις κινήσεις, τα ταξίδια, τις επισκέψεις θα διαπιστώσουμε ότι όλα παραμένουν στο επίπεδο των εντυπώσεων. Οι δε δηλώσεις της Μόσχας είναι κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνουσες το ενδεχόμενο της αποδοχής μιας πιθανής τέτοιας διαθέσεως της Ελλάδας για πρόσδεση στο άρμα της Μόσχας, η οποία προσπαθεί να κατασκευάσει ένα σύμφωνο ισχύος. Μία Ευρασιατική Ένωση. Τι βλέπουμε λοιπόν; Βλέπουμε δηλώσεις όλων των Ρώσων επισήμων-Πούτιν, Μεντβέντεφ, Λαβρόφ- οι οποίοι δηλώνουν ότι «εμείς ποτέ δεν δεχθήκαμε πρόταση από τον Έλληνα πρωθυπουργό κατ’ αρχάς για οικονομική στήριξη και κατά δεύτερο λόγο μία άλλη πρόταση η οποία να μη σέβεται τις ήδη υπάρχουσες σφαίρες επιρροής.
* Αρα είναι άνευ αντικειμένου με έναν τρόπο όλο αυτό το «παιχνίδι»;
- Για να είμαστε σοβαροί θα πούμε ότι είναι «άνευ αντικειμένου» και εκείνο το οποίο θα προσθέσουμε εν είδει αστερίσκου είναι ότι αυτές οι εντυπώσεις που δόθηκαν στον εξωτερικό αντικειμενικό μελετητή το μόνο που κάνουν ή που έκαναν είναι να δημιουργήσουν μία ανησυχία και μία νευρικότητα στο «στρατόπεδο» στο οποίο βρίσκεται γεωστρατηγικά η Ελλάδα.
Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΩΝ ΗΠΑ
* Όσον αφορά στον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών ο οποίος στο παρασκήνιο υπήρξε έντονος όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί, έχει να κάνει προφανώς περισσότερο με τη γεωστρατηγική θέση της χώρας παρά με τις οικονομικές συνέπειες από ένα Grexit;
- Συμφωνώ απολύτως μαζί σας. Δεν είναι δυνατόν ποτέ οι ΗΠΑ βασισμένες πάνω σε μία αντίληψη για το τι σημαίνει «ασφάλεια» των Ηνωμένων Πολιτειών να θυσιάσουν ένα σύστημα συλλογικό ασφάλειας επειδή πιθανόν κάποιες οικονομικές δυσπραγίες της Ε.Ε. ή κράτους-μέλους της, θα το έθεταν εν κινδύνω. Συνεπώς άσκησαν επιρροή και αυτό είναι βέβαιο...
* Και φαίνεται ότι ασκούν και ακόμη αν κρίνουμε από την επίσκεψη Λιου σε Γερμανία και Γαλλία...
- Βεβαίως γιατί τίποτα δεν τελείωσε. Απλώς εμείς ανακουφιστήκαμε από την απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Κυριακής αλλά υπάρχει δρόμος...
* Και υπ’ αυτήν την έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι επηρεάστηκε και η Γαλλία από τον αμερικανικό παράγοντα-γιατί μέχρι στιγμής τουλάχιστον η Γερμανία δεν το δείχνει- η οποία τις τελευταίες ημέρες έδειξε μία «πυγμή» ή και πρωτοβουλίες υπέρ της Ελλάδος;
- Μα σαφέστατα. Και πρέπει να πούμε ότι η Γαλλία διοικείται από ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Και πρέπει να πούμε επίσης-και αυτό είναι γνωστό-ότι τα ευρωπαϊκά σοσιλαδημοκρατικά κόμματα έχουν ιδιαίτερα στενές σχέσεις με την Ουάσινγκτον ιστορικά από τότε που δημιουργήθηκαν στη νεότερη Ευρώπη μέχρι σήμερα. Άρα, εξετάζοντας αυτές τις σχέσεις ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με τις ΗΠΑ και το γεγονός ότι ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στον έτερο ευρωπαϊκό πόλο- έστω και αδυνατισμένο -που είναι η Γαλλία, λειτούργησε σαν «προβολέας» αμερικανικών επιρροών στην τελική απόφαση που έλαβε ο ευρωπαϊκός μηχανισμός, το συμπέρασμα βγαίνει πολύ φυσικά: αυτή έπρεπε να είναι η στάση της Γαλλίας. Άλλωστε το ίδιο βλέπουμε και στην Ιταλία. Αυτά δεν είναι τυχαία είναι αποτελέσματα μίας πολιτικής και ιδεολογικής συγγένειας και παραδόσεως με τις ΗΠΑ και βεβαίως βλέπουμε και τα αποτελέσματά τους στις κρίσιμες στιγμές όταν οι ΗΠΑ ενεργοποιούνται για να διατηρήσουν ένα στάτους-κβο το οποίο είναι απολύτως συνδεδεμένο με τις αμερικανικές αντιλήψεις για την αμερικανική εθνική ασφάλεια.
ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ GREXIT
* Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό αν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη τι αντίκτυπο θα μπορούσε αυτό γεωπολιτικά να έχει στην Ε.Ε. τέτοιο που να είναι ισχυρός ανασταλτικός παράγοντας ώστε να μας «πετάξουν έξω» για να το πούμε απλά.
- Το περιγράψαμε ήδη με πολλούς τρόπους αλλά για να «ταξινομήσουμε» τους λόγους θα πω ότι είναι: κατ αρχάς η αμερικανική αντίδραση σε επίπεδο εθνικής ασφαλείας, και αυτό είναι το πρώτο. Οι Ευρωπαίοι θα αντιλαμβάνονταν αργότερα ότι το νέο σύστημα ασφάλειας το οποίο θα μπορούσε να δημιουργηθεί θα είχε μία μεγάλη τρύπα, ένα μεγάλο κενό. Και αυτό το κενό δεν θα ήταν προς το συμφέρον τους. Διότι κακά τα ψέματα, πάντα τα έθνη-κράτη λειτουργούν με βάση το συμφέρον τους και μέχρι σήμερα δεν πετύχαμε να δημιουργήσουμε μία υπερεθνική Ευρώπη ή μία υπεκρατική Ευρώπη έστω, η οποία να μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ενιαίο «όλον» που να έχει αντίληψη ως προς ένα κοινό περιβάλλον ασφαλείας ευρωπαϊκό.
* Μα νομίζω ότι είναι ένα από τα βασικά μειονεκτήματα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος...
- Σαφέστατα είναι και ανεδείχθη και πρόσφατα. Είχα γράψει πολύ παλιά παραφράζοντας έναν στίχο του Καβάφη πως «Βρυξέλλες δεν υπάρχουν». Εκείνο το οποίο έγινε πολύ αισθητό αυτή τη φορά, γιατί φθάσαμε πολύ κοντά στο ενδεχόμενο να δημιουργήσουμε στη νοτιανατολική Μεσόγειο για την Ευρώπη ένα κενό ασφάλειας το οποίο θα λειτουργούσε πάρα πολύ άσχημα. Ιδιαίτερα δε με αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή. Τα κύματα μεταναστών, το «τι» εισέρχεται με τα κύματα μετανάστευσης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα σε ευρωπαϊκά εδάφη όπως αυτό της Ελλάδας, της Ιταλίας, Ισπανίας κλπ. Κατάλαβαν και οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ότι μία τέτοια εξέλιξη ναι μεν θα κατέστρεφε πλήρως τον ελληνικό χώρο και θα τον μετέτρεπε σε πεδίο αναταραχών, ανωμαλιών, εκρήξεων και αστάθειας, αλλά η «μόλυνση» αυτή θα επεκτείνετο άμεσα και στα δικά τους εδάφη. Αυτό λοιπόν δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά και για τη δική τους ασφάλεια, οπότε υπήρχε ένας επιπλέον λόγος να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ για να διατηρήσουν το στάτους-κβο της ασφάλειας όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα.
«ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ»
* Αρα μιλάμε για μία βασική παράμετρο των εξελίξεων παρότι δεν της δόθηκε δημοσίως τουλάχιστον η δέουσα βαρύτητα.
- Όλοι μιλούσαν για γεωπολιτική αλλά, ανέφεραν τη λέξη «γεωπολιτική» γιατί την ανέφεραν οι Αμερικανοί αλλά δεν είδαμε να επεκτείνεται γιατί έχω την εντύπωση ότι ούτε και αυτοί καταλάβαιναν ακριβώς τι έλεγαν. Απλούστατα εφόσον το έλεγαν από την Ουάσινγκτον έπρεπε να το επαναλαμβάνουν και αυτοί. Κανένας δεν ετόλμησε να αναλύσει το περιεχόμενο αυτού που έλεγαν οι Αμερικανοί για «γεωπολιτικούς λόγους η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει από την ΕΕ και την ευρωζώνη». «Υπάρχουν γεωπολιτικοί κίνδυνοι» έλεγαν οι Αμερικανοί επίσημοι όλοι εν χορώ. Οι δικοί μας εδώ επαναλάμβαναν τον όρο «γεωπολιτικοί κίνδυνοι» αλλά κανένας δεν ετόλμησε να το εξηγήσει. Και από αυτούς που αντιλαμβανόταν τι σημαίνει αυτό, το πιθανότερο ήταν ότι η ιδεολογική τους αφετηρία δεν τους επέτρεπε να δείξουν ότι υποστηρίζουν μία τέτοια αντίληψη του κινδύνου.
ΣΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ ISIS
* Κατά συνέπεια αν αύριο, μεθαύριο, ο μη γένοιτο προκύψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο και βρεθούμε εκτός ΕΕ και ευρωζώνης –γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο και όλα είναι ρευστά- ποιες θα είναι οι συνέπειες για τη χώρα;
- Είναι ξεκάθαρο τι θα συμβεί. Ήδη αυτή τη στιγμή έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα «κύμα» το οποίο θα το διαπιστώσουμε μέσα στο καλοκαίρι 30.000 προσφύγων οι οποίοι ετοιμάζονται να περάσουν απέναντι στα μεγάλα ελληνικά νησιά. Και αυτό είναι μία πραγματικότητα και όποιος δεν τη βλέπει, θα τη δει. Από κει και πέρα ήδη οι δηλώσεις των μεγάλων οπλαρχηγών του ISIS είναι «φιλτράρετε τις εισόδους αυτές με δικούς σας μαχητές ούτως ώστε να περάσουν και αυτά και να γίνουν κομμάτια του μεγάλου χαλιφάτου μας» στα όποια ανήκει και η Ελλάδα. Όλη Ελλάδα αποτελεί μέρος του μεγάλου χαλιφάτου, κυκλοφόρησε και σχετικός χάρτης, όπου περιλαμβάνεται ολόκληρη η Ελλάδα με μαύρο χρώμα στον γεωγραφικό χώρο που ορίζει το χαλιφάτο ως χώρο του. Μη υπαρχουσών λοιπόν των δεσμεύσεων της Σένγκεν και όλων αυτών των αποκλεισμών, αντιλαμβάνεστε ότι αυτά τα κύματα δεν θα εμποδιστούν από κανέναν να περάσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, μέσω Ιταλίας, μέσω Αλβανίας, Σκοπίων, Σερβίας, Βουλγαρίας. Όλη αυτή η ζώνη θα γίνει πλέον μία «φλεγόμενη ζώνη» με θύλακες διάφορων ισλαμιστικών οργανώσεων οι οποίοι πολύ πιο εύκολα θα περνάνε προς τα μέσα παρά τώρα που υπόκεινται σε κάποιους περιορισμούς και ελέγχους υπάρχοντος του ευρωπαϊκού νομικού πλαισίου ελέγχου.
ΑΠΟ ΧΩΡΑ-ΧΩΡΟΣ
* Και η ίδια η Ελλάδα ως χώρα θα καταστεί «τι» σε ένα τέτοιο σενάριο;
- Χώρος. Θα καταστεί από χώρα «χώρος». Η απάντηση είναι μονολεκτική.
* «Χώρος» διακίνησης...
- ...Χώρος διακίνησης κατατεμαχισμένος ανάλογα με τα συμφέροντα των δυνάμεων οι οποίες θα θέλουν να διασφαλίσουν τη δική τους ασφάλεια. Όπου ο καθένας θα ενδιαφέρεται για το δικό του χωρικό κομμάτι σε αυτό που κάποτε ήταν ένα κράτος. Δηλαδή η Βόρεια Ελλάδα θα περάσει σε κάποια σφαίρα συμφερόντων η οποία θα εξασφαλίζει τη διέλευση των αγωγών φυσικού αερίου από Ανατολάς προς Δυσμάς. Και, όπως ξέρετε αυτοί δεν πρέπει να ανήκουν σε ρωσικά συμφέροντα. Άρα, θα μπούνε κάποιοι υπεργολάβοι οι οποίοι βρίσκονται ήδη στα σύνορα, είτε οι Αλβανοί είτε οι Σκοπιανοί είτε οι Βούλγαροι, οι οποίοι είναι «πιστότεροι» σύμμαχοι από ότι οι Έλληνες και θα δημιουργήσουνε μία βόρεια ζώνη η οποία θα διασφαλίζει τη μη δυνατότητα της προσέγγισης των ρωσικών συμφερόντων προς την Ευρώπη σε ό,τι αφορά στους υδρογονάνθρακες. Από κει και πέρα το ίδιο θα γίνει και στο Αιγαίο το οποίο θα αποτελέσει έναν νέο αντικειμενικό στόχο για όλη αυτή τη νέα κατάσταση.
ΤΑ «ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ» ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
* Οπότε φθάνουμε και στην Τουρκία βεβαίως και στον ρόλο της γείτονος σε αυτή τη νέα κατάσταση, ο οποίος ποιος είναι;
- Στη συγκεκριμένη στιγμή η Τουρκία έχοντας να αντιμετωπίσει το Κουρδικό της πρόβλημα, το οποίο αυτή τη στιγμή έχει αποκτήσει σάρκα και οστά διοικητικά, πολιτικά και ιδεολογικά με την άνοδο του κουρδικού κόμματος και την είσοδό του στη Βουλή με 80 βουλευτές, αντιλαμβάνεστε ότι και η Τουρκία για να δεχθεί να παραχωρήσει μειονοτικές ελευθερίες και δικαιώματα αλλά και αυτοδιοικητικά δικαιώματα σε αυτή την τεράστια περιοχή η οποία κατοικείται από Κούρδους οι οποίοι έχουν πλέον επίσημη πολιτική και εκλογική παρουσία στη μεγάλη τουρκική εθνοσυνέλευση θα ζητήσει ανταλλάγματα. Τα ανταλλάγματα πού θα τα λάβει; Θα τα λάβει προς Δυσμάς, δηλαδή στο Αιγαίο. Στο δίαυλο Δαρδανελίων-Αιγαίου.
Δηλαδή αν θέλουμε να δημιουργήσουμε αυτές τις αλυσιδωτές αντιδράσεις και να βρεθούμε έξω από όλες τις ασπίδες ασφαλείας, τότε δεν έχουμε παρά να βγούμε και από την Ευρώπη και από το ευρώ. Δηλαδή, για να το πω απλά σε μία τέτοια περίπτωση το νομισματικό θα είναι το τελευταίο που θα μας απασχολεί τότε.

Ο Άγγελος Συρίγος ξετινάζει τη Συμφωνία των Πρεσπών και αποδεικνύει ότι οι Τσίπρας και Κοτζιάς έστησαν την τέλεια παγίδα στην Ελλάδα

Αντιγράφουμε από την Καθημερινή: Αποψη: Ακύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών μετά την επικύρωση;

Άγγελος Συρίγος* Κατά καιρούς αναφέρεται στον δημόσιο λόγο ότι η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να αποδεσμευθεί από τη συμφωνία των Πρεσπών με μία απλή καταγγελία. Κατ’ αρχήν η συμφωνία παράγει ήδη αποτελέσματα και χωρίς την κύρωσή της. Αμέσως μετά την υπογραφή της η Ελλάδα δέχθηκε να επανεκκινήσει η διαδικασία εντάξεως της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Αφ’ ης στιγμής η Βουλή των Σκοπίων προχωρήσει στις συνταγματικές αλλαγές, το ΝΑΤΟ θα συντάξει το πρωτόκολλο εντάξεως της γειτονικής χώρας στη Συμμαχία. Το έγγραφο αυτό αποτελεί ξεχωριστό διεθνές κείμενο από το κείμενο των Πρεσπών. Θα έλθει στη ελληνική Βουλή προς κύρωση ανεξαρτήτως της πορείας της συμφωνίας των Πρεσπών. Επειδή η αίτηση για ένταξη έχει υποβληθεί με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ, η Ελλάδα βαρύνεται από την ενδιάμεση συμφωνία (και μία σχετική καταδίκη στο Διεθνές Δικαστήριο) να κυρώσει το Πρωτόκολλο (ανεξαρτήτως του τι θα πράξει με τη συμφωνία των Πρεσπών).
Ως προς το θέμα της καταγγελίας, λύσεως ή τέλος πάντων «απαλλαγής» από τη συμφωνία των Πρεσπών, αφού αυτή κυρωθεί, τα πράγματα είναι (επώδυνα) προβληματικά. Το θέμα ρυθμίζεται από τη Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (1969) που δεσμεύει τόσο την Ελλάδα όσο και την ΠΓΔΜ. Εκεί περιλαμβάνονται οι εξής δυνατότητες:  (α) ακύρωση, (β) καταγγελία και  (γ) λήξη/αναστολή εφαρμογής μιας συνθήκης σε περίπτωση ουσιώδους παραβιάσεως των όρων της.
Η Σύμβαση της Βιέννης ορίζει περιοριστικά τους όρους υπό τους οποίους επιτρέπεται η ακύρωση μιας συμφωνίας. Πρέπει να επικαλεσθούμε πλάνη, απάτη, δωροδοκία, εξαναγκασμό με απειλή ή χρήση βίας και άλλα ανάλογα κατά την υπογραφή της συμφωνίας... Δεν προκύπτει ότι κάτι τέτοιο ίσχυσε, οπότε η πιθανότητα να χαρακτηρισθεί η συμφωνία άκυρη, δεν έχει βάσεις.
Δεύτερη πιθανότητα που πρέπει να εξετασθεί είναι αυτή της καταγγελίας. Η συμφωνία των Πρεσπών αναφέρει στο άρθρο 20 ότι οι διατάξεις της «θα παραμείνουν σε ισχύ για αόριστο χρονικό διάστημα και είναι αμετάκλητες. Δεν επιτρέπεται καμία τροποποίηση της παρούσας συμφωνίας που περιέχεται στο άρθρο 1 (3) και στο άρθρο 1 (4)». Επομένως, κατ’ αρχήν προκύπτει ότι τα δύο κράτη θέλησαν να είναι αμετάκλητες οι διατάξεις της συμφωνίας. Επιπλέον, οι επίμαχες διατάξεις για το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», για την υπηκοότητα του κράτους που ορίσθηκε ως «μακεδονική/πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» και για την αναγνώριση «μακεδονικής» γλώσσας, περιβάλλονται με ιδιαίτερο κύρος και δεν τροποποιούνται. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται το άρθρο 56 της Συμβάσεως της Βιέννης που ορίζει ρητώς ότι συνθήκη που δεν περιέχει διάταξη για καταγγελία «δεν δύναται να καταγγελθή ή να λυθή διά αποχωρήσεως».
Μοναδική εξαίρεση είναι να θεωρηθεί η φύση της συνθήκης των Πρεσπών τέτοια, που να δικαιολογεί την καταγγελία. Πρόκειται για δύσκολο εγχείρημα. Στο διεθνές δίκαιο αναφέρονται οι κατηγορίες των συνθηκών που δικαιολογούν την καταγγελία. Δεν προκύπτει με σαφήνεια ότι η συμφωνία των Πρεσπών θα μπορούσε να υπάγεται σε κάποια από αυτές.
Στην πραγματικότητα, μετά την κύρωση της συμφωνίας θα ισχύει ο γενικός κανόνας του διεθνούς δικαίου που ορίζει ότι «τα συμπεφωνημένα πρέπει να τηρούνται».
Τέλος, υπάρχει η δυνατότητα λήξεως ή αναστολής εφαρμογής της συνθήκης σε περίπτωση ουσιώδους παραβιάσεως των όρων της (άρθρο 60). Η Ελλάδα καλείται να παρακολουθεί προσεκτικά την εφαρμογή της συμφωνίας. Εάν διαπιστώσει ουσιώδη παραβίαση, θα μπορεί να κινηθεί για να απαλλαγεί από τη συμφωνία. Δεν είναι κάτι απλό.
Η συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί συνέχεια και ολοκλήρωση της ενδιάμεσης συμφωνίας του 1995. Επιδιώκει να επιλύσει μία διεθνή διαφορά, όπως την ορίζουν τα Ψηφίσματα 817 και 845 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Για αυτόν άλλωστε τον λόγο τη συνυπέγραψε ως μάρτυρας ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς. Σε περίπτωση κυρώσεώς της και από την Ελλάδα, λήγει η ενδιάμεση συμφωνία και παύει η εκκρεμότητα γύρω από το όνομα της γειτονικής μας χώρας. Με την επιφύλαξη της ρωσικής στάσεως, το Συμβούλιο Ασφαλείας κανονικά θα πρέπει να αποφασίσει ότι έληξε η διεθνής διαφορά. Τα Σκόπια θα χρησιμοποιούν το όνομα «Βόρεια Μακεδονία».
Σε περίπτωση όμως «απαλλαγής» για οποιονδήποτε λόγο από τη συμφωνία των Πρεσπών, θα λήξει αντιστοίχως και η υποχρέωσή τους να χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο όνομα. Επιπλέον το κεκτημένο του σημερινού προσωρινού ονόματος ΠΓΔΜ θα έχει χαθεί. Τα Σκόπια θα προχωρήσουν σε νέα συνταγματική αλλαγή, θα επιστρέψουν στο όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και θα ενημερώσουν απλώς τους διεθνείς οργανισμούς για την αλλαγή. Αρκεί μία απλή ανακοίνωση. Οι συνέπειες απεμπλοκής θα είναι πιθανότατα πολύ πιο σοβαρές από την κατάσταση που θα έχει διαμορφωθεί. Το συμπέρασμα είναι πως, για να αποφευχθούν τα χειρότερα, το καλύτερο είναι να μην κυρώσει η Ελλάδα τη συμφωνία.
* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Πηγή: Καθημερινή

Αναρτήθηκε από Savvas Kalenteridis στις 12/28/2018 12:00:00 μ.μ.

H ξεχασμένη ομιλία του Ελύτη - Όλα όσα είχε δηλώσει για την Κύπρο

Ο Ελύτης, ο μεγάλος αυτός νομπελίστας, είχε δώσει μία εμβληματική ομιλία στην οποία αναφέρθηκε στην Κύπρο. Μπορεί η ομιλία αυτή να έχει ξεχαστεί αλλά όσα αναφέρει μέσα είναι πολύ σημαντικά.
Ο Νομπελίστας ποιητής, σε αυτή την ξεχασμένη ομιλία, αναφέρεται στην εμπειρία του από τους 5 μήνες που έζησε στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1970 αποδίδοντας μοναδικά την ιστορία και την παλλόμενη ταυτότητά της. Μιλάει και για τον Μακάριο, ενώ σημειώνει:
«Αλλά αυτό είναι το θαύμα. Να δυναμώνεις και να αντρειεύεσαι τότε ακριβώς που κινδυνεύεις να χάσεις αυτά που αγαπάς, όμως να ξέρεις πως είναι δικά σου, κατάδικά σου. Και να τους δίνεις την χροιά του ακατάλυτου και του αιώνιου…»
Αναλυτικά η ομιλία -που αυτές τις κρίσιμες και πάλι στιγμές όπου τίθενται και θέματα ταυτότητας και συνέχειας διαβάζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον- έχει ως εξής:

«Με έχουν ονομάσει, κατά καιρούς, ποιητή της θάλασσας, ποιητή των νησιών και του ήλιου. Και ώς ένα σημείο είμαι. Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Δεν είμαι μόνο αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς, όταν ακούει τέτοιους χαρακτηρισμούς και νομίζει ότι έχει να κάνει με εντυπώσεις και περιγραφές, με μια απλή φυσιολατρεία. Τα φυσικά στοιχεία έχουν μια δεύτερη και μια τρίτη σημασία, όπου η γλώσσα και η ιστορική μνήμη εμπλέκονται και δημιουργούν μια άλλη πραγματικότητα, για τις καθημερινές μας στιγμές ασύλληπτη. Αποτελούν, θα έλεγα, στην κλίμακα του πνεύματος, ένα αλφάβητο που με την κατάλληλη χρήση του, εξαιρετικά δύσκολη –πρέπει να το πω και αυτό αμέσως–, ξεκλειδώνει τα μυστικά και αποδίδει το μυστήριο που μας περιβάλλει, το κάνει προσιτό στην ψυχή μας. Και η ψυχή μας είναι μεγάλη υπόθεση. Η ατομική μας ψυχή και η ομαδική. Γιατί υπάρχει και η ομαδική ψυχή, που αντιπροσωπεύει κάθε λαό στο σύνολό του και στην ιδιοτυπία του. Απ’ αυτή την άποψη ήθελα να πω λίγα πράγματα, και αν μίλησα στην αρχή για τον εαυτό μου –πράγμα που δεν το συνηθίζω– το έκανα για να φτάσω ακριβώς εκεί.
Μου δόθηκε η ευκαιρία στους πέντε μήνες που πέρασα στην Κύπρο το καλοκαίρι του ’70, να την τριγυρίσω όλη, να δω τα αρχαία της, τα Βυζαντινά της, τα σημερινά της, σε αδιάσπαστη συνέχεια, σε αδιάσπαστη ενότητα ανάμεσα τους και ανάμεσά στο τοπίο. Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Με εντυπωσίασε και μου έδωσε μια βαθιάν ικανοποίηση, θα έλεγα μιαν επαλήθευση της ταυτότητάς μου σαν μέλους μιας κοινότητας που σαν Γένος επέτυχε πάντοτε.
Ο Ελληνισμός είναι μια κοινότητα που με ποικίλες μορφές και κάτω από ποικίλες περιστάσεις αντίξοες, δραματικές, εξοντωτικές κάποτε, κατάφερε παρ’ όλα αυτά να επιβιώσει. Δεν ξέρω αν έχουμε άλλο τέτοιο παράδειγμα στην ιστορία. Και το μόνο του όπλο, αλλά ένα όπλο μοναδικό και παντοδύναμο, εστάθηκε η γλώσσα του. Η «ελληνική λαλιά», όπως έλεγε ο Καβάφης, «ως την Βακτριανή την πήγαμε – ως τους Ινδούς».
Να γιατί είμαι υπερήφανος ασκώντας μια τέχνη που χρησιμοποιεί ακριβώς αυτό το όργανο. Και να γιατί μου έδωσε τόση ικανοποίηση η συμβίωσή μου με την πραγματικότητα της Κύπρου. Γιατί βρήκα τα «ανάλογα» της γλώσσας αυτής, έξω από κάθε ιστορική ή πολιτική σκοπιμότητα, σ’ αυτή τη «μνήμη» που την κουβαλάτε και την εξωτερικεύετε όλοι σας και που είναι μαρτυρία ενός ανεπανάληπτου πολιτισμού.
Αυτό που θαυμάζουμε στην ελληνική τέχνη της ακμής, δεν είναι αυτό που πίστεψαν οι Δυτικοί ότι συνεχίστηκε με την Αναγέννηση. Ούτε αυτό που πραγματοποιήσανε αργότερα με τα νεοκλασσικά κτίρια που κοσμούν τις πρωτεύουσές τους. Είναι μια ειδική αίσθηση για τα πράγματα και τις αναμεταξύ τους σχέσεις, που οδηγεί στην ευγένεια, είτε καταπιάνεσαι με μεγάλα είτε με ταπεινά έργα. Για την αντίληψή μου –θα μπορούσα να πω για την αντίληψη ολόκληρης της γενεάς μου– η συνέχεια του πνεύματος εκείνου πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά και μόνον από τον λαϊκό πολιτισμό.
Μια εσωτερική αυλή σπιτιού με τους ασβεστωμένους τοίχους, τα λουλούδια στους τενεκέδες, τα πέτρινα σκαλάκια, ή ένας περίβολος μοναστηριού με τα κυπαρίσσια, τη στέρνα, τις στοές και τα κελλιά, βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην αντίληψη που έφτιαχνε τους Απόλλωνες και τις νίκες, τους Οσίους και τις Θεομήτορες, απ’ όλες τις μεγαλόπρεπες κολόνες και μετόπες των Ευρωπαϊκών Ανακτόρων.
Και αυτό συνέβη επειδή, αξεδιάλυτα συνυφασμένα, το τοπίο και η γλώσσα, επιβιώσανε μέσα στο ομαδικό υποσυνείδητο, διατηρηθήκανε μέσα στους ύμνους της Ορθοδοξίας και στα Δημοτικά Τραγούδια –το παρατηρούμε αυτό εντελώς ιδιαίτερα στην Κύπρο– και έφτασαν ώς τις μέρες μας, είτε οι καιροί ήτανε καλοί είτε χαλεποί. Τολμώ, μάλιστα, να πω ότι λειτουργήσανε πιο οργανικά και πιο έντονα στη δεύτερη περίπτωση – κάτι που γεννά την απορία των ξένων και παραμένει για την αντίληψή τους ακατανόητο.
Πολύ συχνά μου έτυχε να με ρωτήσουνε στις συνεντεύξεις: Για ποιό λόγο η ποίηση η ελληνική γυρίζει στην μοίρα του φορέα της; Καμιά σχεδόν ποίηση ξένης χώρας δεν ασχολείται με την Ιστορία και την μοίρα του λαού της. Τους απάντησα:
Επειδή ο Ελληνισμός έζησε πάντοτε κοντά στον κίνδυνο. Επειδή ό,τι κινδυνεύει, ζητάς να το διασώσεις. Επειδή νιώθουμε μόνοι. Επειδή σαν πολιτιστική μονάδα δεν έχουμε συγγενείς. Και επειδή –προσθέτω εγώ τώρα μεταξύ μας– στο βάθος μας φοβόντουσαν πάντοτε, όσο αδύναμοι και αν είμασταν. Και μας πολεμούσανε, «Πέλαγο μέγα πολεμά, βαρεί το καλυβάκι!», για να ξαναθυμηθώ τον Σολωμό. Ή μήπως αυτό δεν συμβαίνει σήμερα με την Κύπρο;
Μου επιφύλαξε η τύχη την τιμή να γνωρίσω τον Εθνάρχη Μακάριο σε μιαν από τις κορυφαίες στιγμές της δράσης του. Και την θλιβερή τιμή να παραστώ εχθές στην επιμνημόσυνη δέηση για ανάπαυση της ψυχής του. Το αγωνιστικό του σθένος, την ψυχική του αντοχή, το κάλλος του, τα αντλούσε από την μεγάλη δεξαμενή που αποτελείτε όλοι σας – ολόκληρος ο κυπριακός λαός. Για αυτό τη συνέχεια την βλέπουμε σήμερα και θα την βλέπουμε πάντοτε –αρκεί να υπάρχει ενότητα– ολοένα πιο δυνατή, πιο αποφασιστική επάνω στα δικά του βήματα.
Αλλά αυτό είναι το θαύμα. Να δυναμώνεις και να αντρειεύεσαι τότε ακριβώς που κινδυνεύεις να χάσεις αυτά που αγαπάς, όμως να ξέρεις πως είναι δικά σου, κατάδικά σου. Και να τους δίνεις την χροιά του ακατάλυτου και του αιώνιου…»

Αναρτήθηκε από Savvas Kalenteridis στις 1/01/2019 08:00:00 π.μ.

Καλεντερίδης: Δώρο στους Σκοπιανούς η συμφωνία – Μπορούν να διεκδικήσουν ακόμη και τη Θεσσαλονίκη !

ΑΠΟΨΕΙΣ. ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ. - 25 Σεπ 2018 - 19:16

Δώρο για τους Σκοπιανούς η συμφωνία, καθώς με αυτήν μπορούν να διεκδικήσουν πολλά πράγματα από την Ελλάδα ακόμη και τη Θεσσαλονίκη, εκτιμά ο Σάββας Καλεντερίδης.
«Δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος και γλώσσα» δήλωσε στο News 24,7 στους 88,6 ο Σάββας Καλεντερίδης, συγγραφέας και εν αποστρατεία αξιωματικός.
«Αυτοί που θα κρίνουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι οι Ρομά και οι Αλβανοί της χώρας»
πρόσθεσε. Μίλησε για αντιστροφή της θέσης του Γκρουέφσκι, χαρακτήρισε επίσης δώρο για τους Σκοπιανούς τη συμφωνία και είπε ότι με αυτήν μπορούν να διεκδικήσουν πολλά πράγματα από την Ελλάδα ακόμη και τη Θεσσαλονίκη.
Ανέφερε ότι υπάρχουν γεωπολιτικές ανάγκες για τη Δύση να εντάξει τα Σκόπια, σημείωσε ότι υπάρχει όφελος από την ένταξη και για την Ελλάδα, ωστόσο θεώρησε ότι το όνομα που πήραν δεν το δικαιούνται.
Ακούστε εδώ τι είπε ο κ. Καλεντερίδης:

Καλεντερίδης: Άχνα δεν έβγαλε ο λαλίστατος Κοτζιάς για τις Πρεσβείες με τις βίζες

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ. - 26 Οκτ 2018 - 22:10

Η ιλαροτραγωδία ότι «μεγαλώσαμε την Ελλάδα και η ακύρωση από τον νέο υπουργό»
Το έχω ζήσει πολλές φορές στο παρελθόν, όταν οι ξένοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν, για παράδειγμα, ότι στέλνουμε αξιωματικούς στο εξωτερικό στο ΝΑΤΟ και σε διάφορες άλλες θέσεις για να εκπροσωπήσουν τη χώρα, χωρίς να ξέρουν αγγλικά ή οποιαδήποτε άλλη ξένη γλώσσα.
Το ίδιο συνέβαινε και με στελέχη άλλων υπηρεσιών, που τοποθετούνταν σε θέσεις στο εξωτερικό για να εξυπηρετήσουν κρίσιμα

εθνικά μας ζητήματα χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα.
Επίσης, οι ξένοι που παρακολουθούν με όλα τα ενδεδειγμένα –και όχι μόνον– μέσα όλες τις διπλωματικές αντιπροσωπείες, δεν μπορούσαν να πιστέψουν πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν διπλωμάτες που μετατρέπουν τα προξενεία της Ελλάδος σε δικά τους «μαγαζιά» πώλησης βίζας, ακόμα και διαβατηρίων στο παρελθόν, υπό την υψηλή εποπτεία του εκάστοτε πρέσβη, με το υπουργείο Εξωτερικών να γίνεται στην ουσία «τροχονόμος» των απατεώνων που μετέτρεπαν το λειτούργημά τους σε μπίζνα. Τελευταία τέτοια μπίζνα η υπόθεση στην οποία εμπλέκονται δύο αφυπηρετήσαντες πρέσβεις και ένας ανώτατος αξιωματικός της ΕΛΑΣ, μια μπίζνα που έγινε κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη του λαλίστατου Νίκου Κοτζιά, ο οποίος ενώ έχει να πει για όλα κάτι, για την υπόθεση αυτή δεν έβγαλε άχνα! Περίεργο!
Οι ξένοι, λοιπόν, απορούν πώς μπορούν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε κρίσιμα υπουργεία και υπηρεσίες που έχουν εκπροσώπους στο εξωτερικό. Μάλιστα, σε συζητήσεις που γίνονται σε διπλωματικούς κύκλους, οι ξένοι θεωρούν ότι όλο αυτό είναι μια εικόνα που σκόπιμα δίνουμε στους έξω, και ότι υπάρχουν άλλοι μηχανισμοί που εξυπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα.
Τι να πεις τώρα, να κλάψεις ή να γελάσεις;
Επιστέγασμα αυτής της τραγελαφικής κατάστασης, είναι τα όσα ζήσαμε την ημέρα παράδοσης και παραλαβής των καθηκόντων στο υπουργείο Εξωτερικών. Ο απερχόμενος υπουργός Νίκος Κοτζιάς, στον απολογισμό του έργου του, δήλωσε ότι είναι υπερήφανος και για τα δύο Προεδρικά Διατάγματα τα οποία είναι έτοιμα και επεκτείνουν τη ζώνη της χώρας μας στα 12 μίλια. Μάλιστα, είπε ότι «μεγαλώνουμε την Ελλάδα», κάτι που επανέλαβε και ο Αλέξης Τσίπρας, που ανέλαβε τα καθήκοντα του υπουργού Εξωτερικών.
Εδώ αρχίζει η ιλαροτραγωδία. Σε σύσκεψη που έκανε ο Αλ. Τσίπρας στο υπουργείο Εξωτερικών, ακύρωσε την πρωτοβουλία του Κοτζιά για την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο με Προεδρικά Διατάγματα και αποφάσισε αυτή να γίνει με σχετικό νομοσχέδιο που θα περάσει από τη Βουλή, αφού προηγουμένως το θέμα εξεταστεί από το Επιστημονικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΣΕΠ) και γίνει σχετικός διάλογος με τα πολιτικά κόμματα. Φυσικά αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάτι ως στρίβειν διά του αρραβώνος, ή άλλως ότι το θέμα παραπέμπεται στις καλένδες…
Γιατί μιλάμε για ιλαροτραγωδία: Βγαίνει ο υπουργός Εξωτερικών και λέει ότι «μεγαλώσαμε την Ελλάδα» ανακοινώνοντας την επέκταση των χωρικών υδάτων με δύο έτοιμα Προεδρικά Διατάγματα, για τα οποία δηλώνει υπερήφανος. Τον επικροτεί ο πρωθυπουργός, ο οποίος είναι σίγουρο ότι γνώριζε το θέμα. Και μετά από δύο μέρες, ο ίδιος ο πρωθυπουργός ακυρώνει τη διαδικασία με τα δύο Προεδρικά Διατάγματα και ανακαλύπτει ότι η Ελλάδα έστω και στα λόγια έχει δημοκρατία, και ότι είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση να ενημερώνει τα κόμματα πριν κάνει έστω και μισό βήμα στα εθνικά θέματα.
Παρεμπιπτόντως, να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι τα Σκόπια, που τα αποκαλούμε υποτιμητικά «κρατίδιο», έκαναν πέντε συσκέψεις πολιτικών αρχηγών πριν ο Ζάεφ πάει στις Πρέσπες για να υπογράψει τη συμφωνία.
Στην Ελλάδα, η σταλινική νοοτροπία Τσίπρα-Κοτζιά τούς οδήγησε στις Πρέσπες χωρίς να έχουν ενημερώσει τα κόμματα και γράφοντας στα παλιότερα των υποδημάτων τους τα εκατομμύρια των Ελλήνων που είναι αντίθετοι στην προδοτική συμφωνία ξεπουλήματος της Μακεδονίας.
Και τώρα ανακαλύψαμε ότι είμαστε κράτος και ακυρώνουμε τα Προεδρικά Διατάγματα Κοτζιά, για να βγαίνει η Hürriyet και να μας κοροϊδεύει, ότι για άλλη μια φορά φοβηθήκαμε τις τουρκικές απειλές και κάναμε πίσω.
Για το ποια θα πρέπει να είναι η στρατηγική μας στο θέμα της οροθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης αλλά και της επέκτασης των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, δεν υπάρχει λόγος να κάνω οποιαδήποτε αναφορά δημοσίως.
Όμως κλείνοντας το άρθρο θέλω να δικαιολογήσω τον τίτλο:
Με την ανακοίνωση από πλευράς Κοτζιά-Τσίπρα του χαρμόσυνου νέου για τη σταδιακή επέκταση των χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο και την Πελοπόννησο, η Τουρκία έκανε ένα στρατηγικό λάθος. Κάλεσε τον πρέσβη μας στην Άγκυρα στο τουρκικό ΥΠΕΞ και του έκανε προφορικό διάβημα διαμαρτυρίας, θέλοντας με τον πιο επίσημο τρόπο να υπενθυμίσει στην Ελλάδα ότι είναι εν ισχύ η απόφαση της 8ης Ιουνίου 1995 της «Εθνοσυνέλευσης του Μεγάλου Τουρκικού Έθνους», με την οποία εξουσιοδοτείται η τουρκική κυβέρνηση να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδος, σε περίπτωση που αυτή αποφασίσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 ν.μ.
Πρέπει να σημειώσουμε και να υπογραμμίσουμε ότι είναι κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Όμως επειδή όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις τις προηγούμενες δκεαετίες έχουν δεχτεί πιέσεις εκτός από την Τουρκία και από τις ΗΠΑ για το θέμα, δηλαδή για να μην ασκήσουμε αυτό το δικαίωμά μας στο Αιγαίο, και επειδή η Ελλάδα διά της απραξίας στην ουσία ήταν σαν να απεμπόλησε αυτό το κυριαρχικό της δικαίωμα, η κλήση του Έλληνα πρέσβη στο τουρκικό ΥΠΕΞ είχε το εξής εξαιρετικά θετικό για τα εθνικά μας συμφέροντα αποτέλεσμα.
Έδωσαν οι Τούρκοι το δικαίωμα στην Ελλάδα, με την εξαιρετικά εύστοχη ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, να «φρεσκάρει» το δικαίωμα της επέκτασης και να δηλώσει ότι αυτό παραμένει στο τραπέζι και θα γίνει όταν έλθει η κατάλληλη στιγμή. Ήταν μια δήλωση που είχε να γίνει δεκάδες χρόνια και έγινε χάρις στο στρατηγικό λάθος των Τούρκων.\
Πηγή:Pontosnews

Καλεντερίδης: Ο Θεός σώζει την Ελλάδα…

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ. - 27 Οκτ 2018 - 12:23

Το έχω ζήσει πολλές φορές στο παρελθόν, όταν οι ξένοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν, για παράδειγμα, ότι στέλνουμε αξιωματικούς στο εξωτερικό στο ΝΑΤΟ και σε διάφορες άλλες θέσεις για να εκπροσωπήσουν τη χώρα, χωρίς να ξέρουν αγγλικά ή οποιαδήποτε άλλη ξένη γλώσσα.
Το ίδιο συνέβαινε και με στελέχη άλλων υπηρεσιών, που τοποθετούνταν σε θέσεις στο εξωτερικό για να εξυπηρετήσουν κρίσιμα εθνικά μας ζητήματα χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα.

Επίσης, οι ξένοι που παρακολουθούν με όλα τα ενδεδειγμένα –και όχι μόνον– μέσα όλες τις διπλωματικές αντιπροσωπείες, δεν μπορούσαν να πιστέψουν πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν διπλωμάτες που μετατρέπουν τα προξενεία της Ελλάδος σε δικά τους «μαγαζιά» πώλησης βίζας, ακόμα και διαβατηρίων στο παρελθόν, υπό την υψηλή εποπτεία του εκάστοτε πρέσβη, με το υπουργείο Εξωτερικών να γίνεται στην ουσία «τροχονόμος» των απατεώνων που μετέτρεπαν το λειτούργημά τους σε μπίζνα.
Τελευταία τέτοια μπίζνα η υπόθεση στην οποία εμπλέκονται δύο αφυπηρετήσαντες πρέσβεις και ένας ανώτατος αξιωματικός της ΕΛΑΣ, μια μπίζνα που έγινε κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη του λαλίστατου Νίκου Κοτζιά, ο οποίος ενώ έχει να πει για όλα κάτι, για την υπόθεση αυτή δεν έβγαλε άχνα! Περίεργο!
Οι ξένοι, λοιπόν, απορούν πώς μπορούν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε κρίσιμα υπουργεία και υπηρεσίες που έχουν εκπροσώπους στο εξωτερικό. Μάλιστα, σε συζητήσεις που γίνονται σε διπλωματικούς κύκλους, οι ξένοι θεωρούν ότι όλο αυτό είναι μια εικόνα που σκόπιμα δίνουμε στους έξω, και ότι υπάρχουν άλλοι μηχανισμοί που εξυπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα.

Τι να πεις τώρα, να κλάψεις ή να γελάσεις;

Επιστέγασμα αυτής της τραγελαφικής κατάστασης, είναι τα όσα ζήσαμε την ημέρα παράδοσης και παραλαβής των καθηκόντων στο υπουργείο Εξωτερικών. Ο απερχόμενος υπουργός Νίκος Κοτζιάς, στον απολογισμό του έργου του, δήλωσε ότι είναι υπερήφανος και για τα δύο Προεδρικά Διατάγματα τα οποία είναι έτοιμα και επεκτείνουν τη ζώνη της χώρας μας στα 12 μίλια. Μάλιστα, είπε ότι «μεγαλώνουμε την Ελλάδα», κάτι που επανέλαβε και ο Αλέξης Τσίπρας, που ανέλαβε τα καθήκοντα του υπουργού Εξωτερικών.
Εδώ αρχίζει η ιλαροτραγωδία. Σε σύσκεψη που έκανε ο Αλ. Τσίπρας στο υπουργείο Εξωτερικών, ακύρωσε την πρωτοβουλία του Κοτζιά για την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο με Προεδρικά Διατάγματα και αποφάσισε αυτή να γίνει με σχετικό νομοσχέδιο που θα περάσει από τη Βουλή, αφού προηγουμένως το θέμα εξεταστεί από το Επιστημονικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΣΕΠ) και γίνει σχετικός διάλογος με τα πολιτικά κόμματα. Φυσικά αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάτι ως στρίβειν διά του αρραβώνος, ή άλλως ότι το θέμα παραπέμπεται στις καλένδες…
Γιατί μιλάμε για ιλαροτραγωδία: Βγαίνει ο υπουργός Εξωτερικών και λέει ότι «μεγαλώσαμε την Ελλάδα» ανακοινώνοντας την επέκταση των χωρικών υδάτων με δύο έτοιμα Προεδρικά Διατάγματα, για τα οποία δηλώνει υπερήφανος. Τον επικροτεί ο πρωθυπουργός, ο οποίος είναι σίγουρο ότι γνώριζε το θέμα. Και μετά από δύο μέρες, ο ίδιος ο πρωθυπουργός ακυρώνει τη διαδικασία με τα δύο Προεδρικά Διατάγματα και ανακαλύπτει ότι η Ελλάδα έστω και στα λόγια έχει δημοκρατία, και ότι είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση να ενημερώνει τα κόμματα πριν κάνει έστω και μισό βήμα στα εθνικά θέματα.

Παρεμπιπτόντως, να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι τα Σκόπια, που τα αποκαλούμε υποτιμητικά «κρατίδιο», έκαναν πέντε συσκέψεις πολιτικών αρχηγών πριν ο Ζάεφ πάει στις Πρέσπες για να υπογράψει τη συμφωνία.

Στην Ελλάδα, η σταλινική νοοτροπία Τσίπρα-Κοτζιά τούς οδήγησε στις Πρέσπες χωρίς να έχουν ενημερώσει τα κόμματα και γράφοντας στα παλιότερα των υποδημάτων τους τα εκατομμύρια των Ελλήνων που είναι αντίθετοι στην προδοτική συμφωνία ξεπουλήματος της Μακεδονίας.
Και τώρα ανακαλύψαμε ότι είμαστε κράτος και ακυρώνουμε τα Προεδρικά Διατάγματα Κοτζιά, για να βγαίνει η Hürriyet και να μας κοροϊδεύει, ότι για άλλη μια φορά φοβηθήκαμε τις τουρκικές απειλές και κάναμε πίσω.
Για το ποια θα πρέπει να είναι η στρατηγική μας στο θέμα της οροθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης αλλά και της επέκτασης των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, δεν υπάρχει λόγος να κάνω οποιαδήποτε αναφορά δημοσίως.

Όμως κλείνοντας το άρθρο θέλω να δικαιολογήσω τον τίτλο:

Με την ανακοίνωση από πλευράς Κοτζιά-Τσίπρα του χαρμόσυνου νέου για τη σταδιακή επέκταση των χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο και την Πελοπόννησο, η Τουρκία έκανε ένα στρατηγικό λάθος. Κάλεσε τον πρέσβη μας στην Άγκυρα στο τουρκικό ΥΠΕΞ και του έκανε προφορικό διάβημα διαμαρτυρίας, θέλοντας με τον πιο επίσημο τρόπο να υπενθυμίσει στην Ελλάδα ότι είναι εν ισχύ η απόφαση της 8ης Ιουνίου 1995 της «Εθνοσυνέλευσης του Μεγάλου Τουρκικού Έθνους», με την οποία εξουσιοδοτείται η τουρκική κυβέρνηση να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδος, σε περίπτωση που αυτή αποφασίσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 ν.μ.
Πρέπει να σημειώσουμε και να υπογραμμίσουμε ότι είναι κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Όμως επειδή όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις τις προηγούμενες δκεαετίες έχουν δεχτεί πιέσεις εκτός από την Τουρκία και από τις ΗΠΑ για το θέμα, δηλαδή για να μην ασκήσουμε αυτό το δικαίωμά μας στο Αιγαίο, και επειδή η Ελλάδα διά της απραξίας στην ουσία ήταν σαν να απεμπόλησε αυτό το κυριαρχικό της δικαίωμα, η κλήση του Έλληνα πρέσβη στο τουρκικό ΥΠΕΞ είχε το εξής εξαιρετικά θετικό για τα εθνικά μας συμφέροντα αποτέλεσμα.
Έδωσαν οι Τούρκοι το δικαίωμα στην Ελλάδα, με την εξαιρετικά εύστοχη ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, να «φρεσκάρει» το δικαίωμα της επέκτασης και να δηλώσει ότι αυτό παραμένει στο τραπέζι και θα γίνει όταν έλθει η κατάλληλη στιγμή. Ήταν μια δήλωση που είχε να γίνει δεκάδες χρόνια και έγινε χάρις στο στρατηγικό λάθος των Τούρκων.
Γι’ αυτό και ο τίτλος «Ο Θεός σώζει την Ελλάδα…» αν και ήθελα να γράψω ότι «Αυτή η χώρα συνεχίζει να υπάρχει από τύχη».
pontos-news.gr