Σιωπή...

 .

Μετά τον οχλαγωγικό συγχρωτισμό 

σαν χάδι ιαματικό

σαν βάλσαμο θαυματοποιό

σαν εξαγνιστικό φιλί

έρχεται η σπλαχνοσύνη της σιωπής

ηδονικά την ψυχή μου να μυρώσει 

για να επουλώσει τις πληγές που άνοιξε 

η αναλγησία του ήχου.

.

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…

Αναρτήθηκε από delta στις 1:15 μ.μ.

Σιωπή γεμάτη πληρότητα

Μην παραπονιέσαι για τον κόσμο. Μόνο τον εαυτό σου χρειάζεται να αλλάξεις για να βρεις τη γαλήνη. Είναι ευκολότερο να φορέσεις παπούτσια για να προστατέψεις τα πόδια σου από το να ντύσεις ολόκληρη τη γη με χαλιά.

Κάποιες στιγμές αρκεί να σταθούμε μόνοι μας στη σιωπή, ηρεμώντας το νου μας, απλώς για να βεβαιωθούμε ότι ακόμη μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι χωρίς να μας στηρίζουν οι άλλοι. Ποτέ εξάλλου δεν είμαστε περισσότερο κοντά στο Φως, από τις στιγμές που είμαστε ήσυχοι, σιωπηλοί, γαλήνιοι.

Όταν η σιωπή είναι βαθειά, γεμάτη από πληρότητα, όταν δεν υπάρχει πλέον πόθος για τον ήχο, όταν υπάρχει απόλυτη συγκέντρωση στον Ένα, τότε η σκέψη, σαν ένα βέλος, βρίσκει το στόχο και λιώνει σ’ αυτόν. Εκεί η ανθρώπινη ψυχή, όχι μόνο βλέπει στιγμιαία το Θεό, αλλά απορροφάται από την αγνότητα Αυτού του Όντος. Απορροφάται ολοκληρωτικά, πλήρως και απόλυτα. Γεμάτη με το αγνό φως που τώρα έχει γίνει η ύπαρξή της, η ψυχή ακτινοβολεί αυτή την ενέργεια με τη μορφή της αγάπης και της γαλήνης και στους άλλους. Γίνεται ένας ζωντανός φάρος φωτός.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Linkwithin

Αναρτήθηκε από delta στις 10:45 π.μ.

Η υπέρτατη πρακτική Αυτοπραγμάτωσης

Πες κάτι καλύτερο από τη σιωπή η σιώπα

Πυθαγόρας

Υπάρχει μια πρακτική που μπορεί να επιταχύνει την εξελικτική διαδικασία, να συντομεύσει δραματικά το δρόμο προς τη θέαση του φωτός και είναι εύκολο να την εφαρμόσει ο καθένας. Την παρέχει η φύση και σε αυτή βασίζονται οι υπόλοιπες πρακτικές, των οποίων σκοπός είναι να γίνουμε σαν κουρδισμένα μουσικά όργανα ώστε να εναρμονιστούμε με τη μουσική του Σύμπαντος. Είναι η τήρηση της Σιωπής, η βύθιση στον ωκεανό της, ώσπου τελικά να χαθείς μαζί της. Η σιωπή αυτή δεν είναι απλά η παύση της ομιλίας αλλά ισοδυναμεί με την κενότητα του νου.

Είναι απλό αλλά και δύσκολο να πραγματοποιηθεί. Μπορεί να αποσυρθείς στο πιο ήσυχο μέρος της γης και να μη διεισδύσεις στη σιωπή. Γιατί αυτή έρχεται όταν ο νους δεν αναγνωρίζει τις σκέψεις. Χρειάζεται χρόνος, υπομονή και γενναιότητα μπροστά στη Μεγάλη Σιωπή, καθώς ο νους τρομάζει και οπισθοχωρεί, φροντίζοντας να βρει μια δικαιολογία για να παραδοθεί στις σκέψεις.

Αν επιτευχθεί η σιωπή αυτή, είναι ο γιατρός που μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα.

Το σώμα, όταν ο κάτοχός του έχει παραφάει, απορρίπτει την τροφή για κάποιο διάστημα. Τηρεί μια διατροφική σιωπή. Αυτός που έχει παραδοθεί για μεγάλο διάστημα στις αισθήσεις, πλαγιάζοντας με γυναίκες δίχως μέτρο φτάνει στο σημείο που το σώμα και ο νους του απορρίπτει τις ηδονές. Παραμένει αγνός για ένα διάστημα. Και τι είναι η αγνότητα αν όχι η σιωπή της σάρκας;

Η σιωπή είναι η παύση κάθε δραστηριότητας. Τυλίγει όλο το είναι σου με φυσικό τρόπο. Η σιωπή επουλώνει τις πληγές που προκαλεί η υπερβολική κίνηση στο επίπεδο που αυτή παρατηρείται, είτε στο περιβάλλον είτε στο ίδιο το σώμα είτε στο νου είτε στα συναισθήματα.

Υπάρχει η φυσική μικρή σιωπή, υπάρχει και η Μεγάλη Σιωπή. Όταν όλα ησυχάσουν χάρη στη φυσική σιωπή –τη μικρή σιωπή-, αυτή μας παρασύρει σε έναν ωκεανό, του οποίου το κενό είναι πάρα πολύ γλυκό. Πρόκειται για τη Μεγάλη Σιωπή. Αυτή είναι η σιωπή των σοφών: η Σιωπή.

Η ουσία του διαλογισμού είναι στο να είσαι τόσο σιωπηλός, ώστε να μη υπάρχει κάποια παραμικρή κίνηση της σκέψης, για να μη μπουν κάποιες λέξεις μεταξύ σας και της πραγματικότητας, για να μείνετε πραγματικά μόνος. Αυτή η μοναχικότητα, αυτή η καθαρότητα, αυτό το ξάστερο ουρανό της ύπαρξής σας είναι ο αληθινός διαλογισμός

Όσσο

Άκου…

Αυτή η αθόρυβη, ζεστή, γαλήνια, φωνή… προερχόμενη από Εκείνον που ποτέ δεν είχα τολμήσει ούτε να ονειρευτώ ότι θα μου μιλούσε.

Ψίθυροι στα κατάβαθα της καρδιάς μου, δονούν ολόκληρη την ύπαρξή μου και μ’ έλκουν όλο και περισσότερο κοντά Του.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

 

Linkwithin

Αναρτήθηκε από delta στις 11:46 π.μ.

Η μοναξιά των θεών

 

Ο Πυθαγόρας μετά από πολύχρονη μαθητεία στην Αίγυπτο και στη Βαβυλώνα επιστρέφει στην πατρίδα του στη Σάμο όπου συναντά τον πρώτο του δάσκαλο τον Φερεκύδη ο οποίος είναι ετοιμοθάνατος. Παρακολουθούμε την συνομιλία τους μέσα από την περιγραφή του Πυθαγόρα:

Ο Φερεκύδης δίστασε για μια στιγμή κι έπειτα μου έκανε κι άλλη ερώτηση:

«Παρ’ όλες αυτές τις διαφορές, δε συμφώνησαν όλοι οι δάσκαλοι σου στο γεγονός ότι η ζωή μοιάζει με όνειρο; Σου το λέω εγώ τώρα, που είμαι ετοιμοθάνατος και βλέπω όλη τη ζωή μου να περνάει από μπροστά μου σαν να είμαι σε παραλήρημα».

«Πράγματι, σε αυτό φαίνεται να συμφωνούν όλοι».

«Τι θα κάνεις τώρα στην Ελλάδα;» ρώτησε σαν να τον εβίαζε ο θάνατος.

Απάντησα:

«Θέλω να διδάξω όσα έμαθα στα ταξίδια μου, αλλά προσαρμόζοντας τις κύριες ιδέες στη νοοτροπία των Ελλήνων»

«Και πιστεύεις πως θα σου δώσουν σημασία;»

«Ελπίζω πως ναι»

«Πόσους μαθητές έχεις;»

«Είκοσι οχτώ»

«Και τους έχεις εξηγήσει τη λογική του σύμπαντος και το λόγο για τον οποίο ο Δίας, ο πατέρας των Θεών, ασχολείται με επίγειους έρωτες;»

Ακούγοντας την ερώτηση του δασκάλου μου, δεν μπόρεσα να μη χαμογελάσω, καθώς φανταζόμουν ότι θα μου έδινε κάποια μεταφορική εξήγηση με τη χαρακτηριστική άνεσή του. Ωστόσο του απάντησα με ακρίβεια:

«Ναι. Μου έμαθαν ότι το Εν νοσταλγεί εμπειρίες και γι’ αυτό πρέπει να δημιουργεί άλλα όντα, διάφορα από αυτό, κι ας έχουν δημιουργηθεί από το ίδιο το Εν, για να ξεχάσουν εν συνεχεία ότι αποτελούν τμήματά του. Αφού τα δημιουργήσει, δεν έχει κανένα πρόβλημα να απολαύσει τους καρπούς τους»

«Τώρα βλέπω ότι απέκτησες καλές γνώσεις. Η παράδοση σε όλες τις περιοχές της Γης λέει ότι η θεότητα, το Εν, όπως σωστά το ονόμασες, δεν αντέχει να είναι μόνη. Γι’ αυτό το λόγο δημιουργεί το σύμπαν και όλα τα όντα που το κατοικούν. Εμείς θέλουμε να γίνουμε όπως οι θεοί, όμως η αλήθεια είναι ότι κι οι θεοί θέλουν να γίνουν όπως οι άνθρωποι: πλάσματα εντελώς απορροφημένα και αφοσιωμένα στις χαρές και τις λύπες τους… Ναι! Ο λόγος που υπάρχει σύμπαν κι εσύ κι εγώ και όλοι οι άνθρωποι είναι η μοναξιά των θεών… Πίστεψέ με, γιε μου, η μοναξιά στον παράδεισο είναι χειρότερη από τη συντροφιά στην κόλαση. Αυτό εξηγεί γιατί ο άρχοντας του Ολύμπου έκανε παιδιά με την Ήρα, μεταμορφώθηκε σε ταύρο και απήγαγε την ωραία αλλά θνητή Ευρώπη, έγινε κύκνος και γοήτευσε τη Λήδα…»

«Πάντα απολάμβανα τον τρόπο με τον οποίο αναφερόσουν στα ανώτερα ζητήματα», του ψιθύρισα με αγάπη.

 

Η ζωή μοιάζει με όνειρο σύμφωνα με τον Πυθαγόρα και τον Φερεκύδη. Όνειρα λοιπόν κι εγώ κι εσύ και όλοι οι άνθρωποι, όνειρα διαφορετικά, προερχόμενα όμως από τον ίδιο ονειρευτή. Είμαστε η έμπνευση της Ύπαρξης που μαγεμένοι από το πανέμορφο παιχνίδισμα των μορφών, ξεχάσαμε την προέλευσή μας και σταυρωθήκαμε στις δυο μεγάλες δοκούς του χώρου και του χρόνου. Είμαστε το άμορφο που παγιδεύτηκε μέσα στη μορφή και αφοσιώθηκε στις χαρές και τις λύπες του.  Η πραγματικότητα έτσι όπως την εννοούμε είναι μια πλαστή αντίληψη, μια αυταπάτη, ένα όνειρο, η θεότητα maya. Αυτά που βλέπουμε, που μυρίζουμε, που αγγίζουμε και που τρώμε, εμείς οι ίδιοι, τα λόγια μας κι ο κόσμος μας είναι όλα μια ψευδαίσθηση. Πόσο εύκολο είναι να αποδεχτούμε αυτή την ιδέα;

Ο Χόρχε Μπουκάι προτείνει να χρησιμοποιήσουμε την έννοια αυτή σαν ένα παιχνίδι εξερεύνησης και λέει :

Τι θα έλεγες να κάναμε μια βόλτα στο δρόμο με τη σκέψη ότι όλος ο κόσμος γύρω μας είναι ένα όνειρο;

Φαντάσου…

Ότι τα μαγαζιά

Οι έμποροι

Οι πελάτες,

Τα λεωφορεία

Και ο θόρυβος,

Είναι όνειρο

Ότι τα σπίτια που βλέπουμε,

Τα μηχανάκια που μαρσάρουν,

Το τρένο που περνά

Και το αεροπλάνο που σχίζει τον ουρανό

Είναι μόνο άυλα προϊόντα της φαντασίας

Σίγουρα κάτι θα συμβεί μέσα μας…

Αναμφίβολα, μια ιδέα θα κάνει την εμφάνισή της.

Θα συλλογιστούμε:

…ίσως κι εγώ ο ίδιος να είμαι μια αυταπάτη.

Έτσι θα το έγραφε πριν καιρό ο Jorge Luis Borges:

Ξέρω ότι είμαι το όνειρο κάποιου που με σκέφτεται…

Και το αποδέχομαι.

Έχω ένα μόνο αγωνιώδες ερώτημα:

Τίνος είναι το όνειρο που ονειρεύεται

ότι με ονειρεύεται;  

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Linkwithin

Αναρτήθηκε από delta στις 10:12 μ.μ.

Να μάθεις να φεύγεις

.

Να μάθεις να φεύγεις.

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.

Να φεύγεις αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές και μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για τον δρόμο.

Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.

.

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι χαμηλά ή στο άπειρο.

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελειώνει.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις του τύπου “κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου”.

Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας.

Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε.

Να αποχωρίζεσαι χωρίς θλίψη τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.

.

Δεν έχεις τόσο περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δεν σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς.

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, τον χρόνο σου και την καρδιά σου.

Μην πιστεύεις αυτά που λένε - η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

 .

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους.

Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, κοροϊδία την κοροϊδία.

Να μαλώνεις τον εαυτό σου όταν τον συλλαμβάνεις να κάθεται και να κλαψουρίζει.

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Εν κατακλείδι 

 

Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.

 
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.

της Βασιλικής Κοκκινέλη

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Αναρτήθηκε από Xanthi Filosofein στις 10:35 μ.μ.

Η αυτονομια της εκ-στασης.

Με αφορμη το εξαιρετικης πληροτητας ( για ένα τοσο εκτεταμενο και λεπτων ισορροπιων θεμα) κειμενο του Γιαννη Αυγουστατου, « ΙΕΡΑ ΜΕΘΗ : ΨΥΧΟΔΗΛΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ», θελησα να αφησω ένα σχολιο για τα ηδη υπαρχοντα σχολια. Καθ’οδον, και λογω της πολυπλοκοτητας του θεματος, διαπιστωσα ότι το σχολιο πηρε μεγαλη εκταση, παυοντας να είναι ένα συνοπτικο σχολιο - και κατεληξε στο ακολουθο κειμενο!

Η αυτονομια της εκ-στασης.

Η προσεγγιση και η κατανοηση των μυστικων τελετουργιων αρχαιων μυστηριων, περα από δογματα και αντιληψεις που περιοριζουν, δεν αποτελει καθολου ευκολη υποθεση. Και αυτό γιατι… αλλο το Γαλα και αλλο η Καβαλα, αλλο Πρεπει και αλλο Πεπυ, αλλο Ψυχοναυτης και αλλο καντιλαναφτης…!

Είναι η αγνοια αλλα και η σκοπιμοτητα που βαζει στο ιδιο καζανι ψυχο(εκ)δηλωτικες, ψυχοτροπες (τροπη της ψυχης) και πασης φυσης ψυχοενεργες ουσιες, που στις περισσότερες απ’ αυτές, έχει δοθει ο τρομοκρατικός και απαγορευτικός χαρακτηρισμός «Ναρκωτικά».

Η « γνωση» των προγονων μας – φερνω για παραδειγμα τα Ελευσινια μυστηρια - η αποσιωπειται, η διαστρεβλωνεται, η χρησιμοποιειται για την διογκωση του εγω του σημερινου νεοελληνα-ελληναρα (πατρις-θρησκεια-οικογενεια), δηθεν φορεα της αρχαιας κληρονομιας. Υπερβαινοντας την αγνοια και την στενομυαλια των καιρων για τις ψυχοδηλωτικες ουσιες, η πιθανη παρουσια τους στα Ελευσινια Μυστηρια, δεν μειωνει καθολου την εγκυροτητα τους, την Ιεροτητα τους και την δυναμικη τους.

Σιγουρα δεν υπαρχουν ψυχοδηλωτικα που από μονα τους είναι « θρησκευτικο οραμα σε συσκευασια». Όμως θα ηταν παραλειψη και ατοπημα από καθαρη ανθρωπολογικη σκοπια να μην πουμε ότι τα ψυχοδηλωτικα υπηρετησαν μια πολύ σημαντικη λειτουργια στην θρησκευτικη ζωη, όχι μονο της τοτε παγανιστικης Ελλαδας, αλλα της ανθρωποτητας εν γενει.

Φυτά και ουσίες που αλλάζουν τη συνείδηση, που βρίσκονται στη φύση (φυσικά) ή φτιάχτηκαν από τον άνθρωπο (συνθετικά). είναι γνωστά και χρησιμοποιούνται χιλιάδες χρόνια τώρα.

Από τα αρχαια χρονια, ο ανθρωπος διαπιστωσε πως η πραγματικότητα της φύσης και του εαυτού του, δεν είναι μόνο αυτή που αντιλαμβάνεται στη συνηθισμένη του κατάσταση εγρήγορσης. Αυτή η διαπιστωση του δημιουργησε ένα αισθημα ιεροτητας και δεους. Οταν κοιμοταν, ζουσε ως συνείδηση σε μία «άλλη» πραγματικότητα. Όταν επενεβαινε στην ψυχοσωματική του κατάσταση με νηστεία, αγρύπνια, απομόνωση, λήψη ειδικών βοτανων, σωματικές στάσεις, αναπνοες, κινήσεις κ.α., περνουσε σε άλλες «πραγματικότητες».

Έτσι, κάθε φορά που οι άνθρωποι μετατόπιζαν τη συνείδησή τους πέρα από την αισθητηριακή «πραγματικότητα», θεωρούσαν την κατάσταση αυτή ιερή-σαν ένδειξη επαφής με βαθύτερες περιοχές του Αγνώστου. Αυτές τις αλλαγμενες καταστασεις συνειδησης, τις ονόμασαν «θρησκευτικές» ή «μυστικές» εμπειρίες.

Η αυτοπραγματωση, η φωτιση, δεν πετυχαίνεται με μια ουσια που προερχεται από ένα φυτο η που εχει παραχθει συνθετικα στο εργαστηριο. Η ψυχοδηλωτικη ουσια θα σου δείξει τη δυνατότητα μιας άλλης κατάστασης της συνείδησης. Ότι πραγματι υπαρχει η …αντιπερα οχθη. Αλλά αν θέλεις να αποκτησεις Συνειδητοτητα στο Πνευματικο, χρειαζεται εσωτερικη εργασια με τον Εαυτο. Η πνευματική ζωή δεν εξασφαλίζεται με παροδικές εκ-στάσεις. Απαιτεί εκπαίδευση, μαθητεία και πρακτική. Η καταναλωτική λιγούρα αλλαγμενων καταστασεων συνειδησης, δεν οδηγεί στην καλλιέργεια των δυνατοτήτων μας, αλλά σε αποδιοργάνωση, σύγχυση και διαταραχές.

Είναι σημαντικο να γνωριζει κανεις, ότι ψυχοδηλωτικες ουσιες προκλησης αλλαγμενων καταστασεων συνειδησης, δεν οδηγουν απαραιτητα σε έκσταση ή μυστική και θρησκευτική εμπειρία. Συνήθως τα όνειρα και, κυρίως, οι ψυχωτικές εμπειρίες, στερούνται, κατά κανόνα, το μυστικό χαρακτήρα. Όμοια, πολλές τεχνικές σωματικού και πνευματικού ελέγχου ή η χρήση φυτών χωρίς την απαραίτητη γνώση και σεβασμό, μπορούν να συντελέσουν σε σωματική και ψυχική αποργάνωση, διάλυση του Εγώ και χάος.

Δεν είναι μονο η διαιθυλαμινη του λυσεργικου οξεος (LSD) που μπορει να οδηγησει σε ενεργοποιηση των ενεργειακων κεντρων (Chakras) και στην αφυπνιση - ανοδο της αρχεγονης ενεργειας Κουνταλινι. Υπαρχουν ισχυρες τεχνικες, π.χ. της Κριγια Γιογκα η της Κουνταλινι Γιογκα , που μπορει να εχουμε το ιδιο αποτελεσμα, χωρις την παραμικρη χρηση ουσιων. Όμως, αν τα καναλια (Nadis) Iντα και Πιγκαλα, αριστερα και δεξια από το κεντρικο καναλι (το Σουσουμνα Ναντις), δεν εχουν εξαγνιστει-καθαριστει, είναι βεβαιο ότι ο πειραματιζομενος θα βρεθει με «καμενες» τις…φλαντζες του.

Η επίδραση σε κάθε άνθρωπο, ουσιων που διευρυνουν την συνειδηση, είναι άμεσα εξαρτημένη από τον βαθμό λειτουργίας των διαφόρων ενεργειακων κέντρων του. Με την ίδια ουσία, π.χ. το κέντρο της καρδιάς (Aναχατ Tσακρα) ενός ατομου που το εχει ενεργοποιημενο, θα οδηγήσει σε αίσθημα Κοσμικής Ενότητας, ενώ σ’ ένα ατομο που το εχει κλειστο-εκτος λειτουργιας, θα οδηγήσει σε συγκινησιακές αντιδράσεις του ηλιακου πλεγματος, που μπορει να περιλαμβανουν φοβιες, καταθλιψη, πανικο, αποπροσωποιηση, κ.τ.λ.

Μέσα από τις θύρες των ενεργειακών Nadis, τα Ενεργειακα Κέντρα ή Τσάκρας που «άνοιξαν» με «σπρώξιμο» από την ουσια- «Σύμμαχο», περνά η Συνείδηση σε άλλα πεδία πραγματικότητας, Αιθερικής, Συγκινησιακής ή Νοητικής ύλης και έρχεται σε επαφή με πληροφορίες του ατομικού της Aσυνείδητου ή και του Συλλογικού. Και σ’ αυτά τα Πεδια, η Συνειδηση αν δεν εχει εκπαιδευτει και «καθαριστει», μπορει κατι να « κολλησει ». Η, μπορει, η συχνή «παραβίαση των θυρών», στο τέλος να τις κάνει να μην κλείνουν και τότε έχουμε από απλά «φλας-μπακ»-ξαναβιώματα, μέχρι συγκινησιακές ή νοητικές αποργανώσεις της ισορροπίας, μονιμες η περιοδικες.

Ακομη και ο Καρλος Καστανεντα, αν και επιλεχθηκε σαν ο εκλεκτος λευκος που θα του μεταδιδοταν η γνωση των αρχαιων σαμανων, και ενώ ειχε την στηριξη και καθοδηγηση του δασκαλου του Δον Χουαν, τα 2 χρονακια σε ψυχιατρικη κλινικη δεν τα γλυτωσε… Και ο γκουρου των ψυχεδελικων Ram Das, βλεποντας ότι δεν ηταν και λιγοι αυτοι που «καηκαν» ενεργειακα, προετρεψε τους θαυμαστες του να προχωρησουν περα από τα ψυχοδηλωτικα , ανακαλυπτοντας μια αυτοδυναμη εκ-σταση.

Οσον αφορα την σκοπιμοτητα, στην οποια εγινε αναφορα στην αρχη του κειμενου, αρχικά, το δικαίωμα της μυστικής εμπειρίας ανήκε σε όλους, όμως με την οργάνωση της εξουσίας και τον έλεγχο των συνειδήσεων, άρχισαν να μπαίνουν περιορισμοί στον τρόπο της έκ-στασης.

Οι μυστικές εμπειρίες ήταν πάντα επικίνδυνες για την εξουσία-θρησκευτική και πολιτική. Γιατί όταν οι υπήκοοι βίωναν ότι η « Βασιλεια του Θεου » είναι Εντος και γινεται εφικτη με εσωτερικη ατομικη εργασια, αμφισβητούσαν τους «αντιπροσώπους» και μεσάζοντες. Έτσι, από την αρχή η εξουσία κυνήγησε τους ερευνητές των μυστικών εμπειριών. Αιρετικοί, μάγισσες, ψυχεδελικοί χρήστες: στην πυρά, στα κάτεργα, στην εξόντωση.

Ο Όμηρος στην Οδύσσεια λέει, ότι στον μέσα μας κόσμο μπαίνουμε από δύο πύλες: μία κεράτινη και μία φιλντισένια. Άμα ο άνθρωπος γνωρίζει, μπαίνει από τη φιλντισένια στη «βασιλεία του Θεού». Άμα εμποδίζεται να γνωρίσει, μπαίνει από την κεράτινη, στον κόσμο των παθών. Κι αυτό εξυπηρετεί ο σύγχρονος πόλεμος «κατά» των ναρκωτικών, γιατί ρίχνει σκοτάδι στις ουσίες, που κάποτε ήταν Ιερές.

Όσον αφορά την ερμηνεία δράσης των ψυχοδηλωτικών, η εξουσιαστική προπαγάνδα τη θέλει να είναι «οργανικό ψυχοσύνδρομο» ή κατάληψη Διαβόλου. Δεν είναι όμως παρα ανοιγματα «παραθύρων» στους χώρους του ασυνειδήτου και - όπως τα τηλεσκόπια και μικροσκόπια - απαιτούν γνώση και του οργάνου και του αντικειμένου παρατήρησης. Κι όπως το εξωτερικό ταξίδι με αυτοκίνητο κι αεροπλάνο απαιτεί άδεια χειρισμού, έτσι και το εσωτερικό ταξίδι με ουσιες-«συμμάχους», ασφαλές θα ήταν να γινόταν με εκπαίδευση και άδεια χειρισμού.

Γνώση, ηθος, αγνότητα χαρακτήρα, καθαροτητα καρδιας, είναι οι προϋποθέσεις για να περάσει κάποιος τη φιλντισένια πύλη. Μέχρι τότε, τα εκαστοτε κολλημενα καταναλωτικα λιγουρια της οποιας «μαστουρας», ας κρατησουν μια φιλολογικη σχεση με τα ψυχοδηλωτικά, σκυβοντας παραλληλα ενδον, μακρια φυσικα από την απληστια των εμπορων και αποκτωντας μια βαθυτερη κατανοηση της απαγορευσης.

Περα όμως του ότι τα ψυχοδηλωτικα υπηρετησαν μια σημαντικη λειτουργια στην θρησκευτικη ζωη των λαων, η συμβολη τους στο χωρο των επιστημων είναι ανεκτιμητη.

Ολες οι ψυχοτροπες ουσιες δεν εχουν την ιδια δραση. Άλλες απ’ αυτές στρεφουν τον ψυχισμο (Διεγερτικες-Κατασταλτικες) και άλλες του αποκαλυπτουν αθεατες πλευρες και δυνατοτητες του (Ψυχο(εκ)δηλωτικες). Ο ιδιος ο ανθρωπινος εγκεφαλος παραγει διαφορες ουσιες που ονομαζονται οπιοειδη νευροπεπτιδια η Ενδορφινες, γιατι συγγενευουν χημικα με το οπιο και τα παραγωγα του(Μορφινη). Η ανακαλυψη τους, υπηρξε το αποτελεσμα ερευνας στην φυσιολογια του εγκεφαλου που είναι ένα από τα συναρπαστικοτερα κεφαλαια των Νευροεπιστημων. Τα νευρικα κυτταρα διαθετουν φυσικους υποδοχεις για το οπιο!

Ερευνες ετων δειχνουν, ότι ολες οι ουσιες και οι συνηθειες που καταφερνουν να μας αλλαξουν την διαθεση εχουν την ιδιοτητα ν’ ανεβαζουν τα ποσοστα της ντοπαμινης στον εγκεφαλο. Αν λοιπον, κάθε ειδους εθισμος, ειτε αφορα τα ναρκωτικα, ειτε τα γλυκα, τον καφε η το σεξ, επιδρα με τον ιδιο ακριβως τροπο στα εγκεφαλικα κυτταρα, τοτε ισως η κλασσικη διακριση σε ναρκωτικα και άλλες απλες συνηθειες, σε παρανομες και νομιμες ουσιες, να μην εχει τελικα καμια σημασια.. Μ ‘αυτό το δεδομενο, οι χρηστες δεν επιζητουν την ιδια την κοκαινη η την ηρωινη, αλκοολ, καφε, νικοτινη η σοκολατα, αλλα την ροη της ντοπαμινης που οι ουσιες αυτές προκαλουν στα εγκεφαλικα κυτταρα.

Αναγνωριζοντας την βιολογικη βαση που εχει ο εθισμος στα ναρκωτικα, αυτοματα οδηγουμαστε σε αλλαγη των μεχρι σημερα μεθοδων απεξαρτησης. Γιατι η εξαρτηση από τις ψυχοτρόπες ουσίες (και ιδιαίτερα από τα οπιούχα) είναι ζήτημα βιολογικό και ερμηνεύεται ικανοποιητικά μετά την ανακάλυψη των ειδικών υποδοχέων της μορφίνης στον εγκέφαλο (1973) και την απομόνωση των ενδορφινών και των εγκεφαλινών (1975 και 1976).

Τελος, αξιζει να παρατηρηθει ότι πολλα ψυχοτροπα-ψυχοδηλωτικα-διευρυντικα της συνειδησης, εχουν στενη χημικη συγγενεια – ομοιότητα, με νευροορμόνες και νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου και του σώματος. Το LSD και η ψιλοκυμβίνη, είναι χημικά συγγενή με τη σεροτονίνη και οι αμφεταμίνες και η μεσκαλίνη με τη νοραδρεναλίνη και ντοπαμίνη, αντίστοιχα.

Τα ψυχοτροπα, ειτε είναι κατασταλτικα σαν την ηρωινη, ειτε διεγερτικα σαν την κοκαινη, μπορουν να μιμηθουν την δομη των νευροδιαβιβαστων του εγκεφαλου, των πιο σημαντικων δηλαδη χημικων ουσιων του. Οι περισσότερες φυσικές ουσίες που δρουν στον ψυχισμό του ανθρώπου, έχουν και το λειτουργικό τους ανάλογο μέσα στο ίδιο το σώμα του. Αυτό εξηγεί και την ομοιότητα που παρουσιάζεται στις αλλαγμενες καταστασεις συνειδησης, είτε είναι όνειρα, είτε ψυχωτικές, ψυχοδηλωτικές ή πνευματικές εμπειρίες.

Για ευνοητους λογους αποσιωπειται η ψυχοθεραπευτικη χρήση των ψυχοδηλωτικών. Την δεκαετια του ’60, στην Ελλαδα το LSD δινοταν στις κλινικες σε κατατονικους ασθενεις. Στην Αιγυπτο του ‘60, ο δικος μας Θ. Καυκαλιδης, με την χορηγηση του LSD -25 σε ασθενεις, εφερε στην επιφανεια ενδομητρια βιωματα των ασθενων του - που ειχαν κατά την διαρκεια της κυησης, κατι που εδωσε νεα ερμηνευτικη στις ψυχικες διαταραχες. Σε επιστημονικα συνεδρια, περιέγραψε πολλές ψυχολυτικές συνεδρίες ασθενών του, στις οποίες, εκτός από το «τραύμα της γέννησης», αναβιώθηκαν εμπειρίες εμβρυϊκές με ψυχοσογόνες επιδράσεις στη μετέπειτα ζωή των προσώπων.

Στο ιδιο μηκος κυματος κινηθηκε και ο Στανισλαβ Γκροφ, εφαρμοζοντας ψυχοθεραπευτικες μεθοδους, όπως η Ολοτροπικη αναπνοη.

Και βεβαια, δεν παραλειπουμε την τετραυδροκανναβινολη(δραστικη ουσια της κανναβης), που χρησιμοποιηθηκε αποτελεσματικα για παθησεις όπως η ενδοφθαλμια πιεση-γλαυκωμα, στις παρενεργειες της χημειοθεραπειας κτλ.

Ας μην ξεχναμε, οτι μετα την γενικη Σχετικοτητα και την Κβαντικη μηχανικη του 20ου αιωνα, τωρα διανυουμε την χρυσες δεκαετιες της θεωριας του χαους και της μη γραμμικης δυναμικης, οπου το «χαος» των ανοιχτων συστηματων, μπαινει σε μια «ταξη», δημιουργωντας την « Χαολογια » η την επιστημη της πολυπλοκοτητας.

Προσπερνωντας ευγενικα τους διανοητες της αιτιοκρατιας ( Αινσταιν, Ντεκαρτ, Αριστοτελη), ο ανθρωπινος νους οδηγειται στο να σκεπτεται πλεον με Πιθανοτητες και οχι με βεβαιοτητες. Τα χαοτικα συστηματα ( «Μυστηρια» μεχρι προτινος), φανερωνουν μια εικονα στην οποια στερειται νοηματος η «Ντετερμινιστικη Αιτιοτητα» και αποκτα νοημα η «Πιθανοκρατικη αιτιοτητα». Στο μετρο που οι κουλτουρες των κοινωνιων, αρχαιων και συγχρονων, θεωρηθουν Ανοικτα Συστηματα, η τελικη εξελιξη τους θα εξαρτηθει από την ανθρωπινη δημιουργικοτητα.

Η νεα επιστημη του Χαους και της Πολυπλοκοτητας, ισως να εχουν να μας πουν κατι που δεν γνωριζουμε και για τον ιδιο μας τον εαυτο. Ο ανθρωπος πλεον «υποχρεωνεται» να ξανασυμμαχησει με την Υπαρξη και τα «Μυστηρια» της, όχι πλεον σαν αμετοχος Παρατηρητης αλλα μεσω της δυναμικης συμπεριφορας του και των καινοτομιων του. Ο Ντιρακ ειχε πει ότι ειμαστε τοσο χωμενοι στον ντετερμινιστικο τροπο σκεψης, που θα μας παρει πολύ χρονο και ενεργεια μεχρι να τολμησουμε να παμε παραπερα. Ο δε νομπελιστας Ιλια Πριγκοζιν, όταν ειχε ερθει στην Ελλαδα, ειχε πει ότι: το πιο σπουδαιο αποτελεσμα προκυπτει όταν σπρωχνεις το Συστημα μακρυα από την ισορροπια του…

Ευχαριστω για την φιλοξενια.

Γιαννης Δογανης / Φαος Satori – Φαος Samadhi – Φαος Art Ianis

Ενδεικτικη βιβλιογραφια.

1) Ο Νευρωνικος ανθρωπος – Jean Pierre Ghangeux – Εκδ. Ραππα, 1994.

2) Τσακρα – Harish Johari – Kεδρος

3) Προφητικα φυτα – Christian Ratsch – Οξυ.

4) Ψυχοδηλωτικα και Ιεροφανεια στα Αττικα αρχαια Μυστηρια – Shawn Eyer – Διιπετες.

5) Εγκυκλοπαίδεια των Ψυχεδελικών – Stafford Peter - Praxis, Αθήνα, 1988.

6) Η μεγαλη Aφυπνιση – Bonnie Greenwell Ph.D. – Εσοπτρον.

7) Κundalini Yoga – Swami Satyananda – Satyanandashram.

8) Ναρκωτικα, Το τιμημα της καταστολης – Κλεανθης Γριβας – Εκδοτικη Θεσ/κης. 1991.

9) Ναρκωτικά και εξουσία. Πολιτική της απαγόρευσης και αποδιοπόμπευση. – Aρθρο του Κ. Γριβα.

10) Η δυναμη της Mητρας και η υποκειμενικη “αληθεια” – Αθ. Καυκαλιδης – Ελευθερος Τυπος, 1987.

11) Η γνωση της μητρας – Θανος Καυκαλιδης – Ολκος 1979.

12) Πεγυοτλ, Ιστοριες Μεσκαλινης – Παυλου Μελα – Eκδ. Κοινοτητα.

13) LSD, Ο δρομος για την Ελευσινα – G.Wasson, A. Hofmann, C. Ruck – Κοινοτητα,. 1983.

14) Ψυχοδηλωτικα η Ψυχεδελικα. – Γιωργης Οικονομοπουλος – Κοινοτητα, 1980.

15) Ναρκωση και Aπεξαρτηση – Γ. Οικονομοπουλος – Κοινοτητα, 1988.

16) Ψυχοτροπα, δηλητηρια και κλειδια της ψυχης - Γ. Οικονομοπουλος - π. «Τριτο Ματι », τ.23 , Μάρτιος 1993.

17) Ψυχοδηλωτικα και Συνειδηση, Πύλες για την Κόλαση ή για τον Παράδεισο; - Γ. Οικονομοπουλος - π. Αβατον, τεύχος 20, Νοέ/Δεκ. 2001.

18) Εισαγωγη στην χαρουμενη κοσμολογια – Αλαν Γουατς – Πρισμα 1991.

19) Η πολιτικη της εκστασης – Timothy Leary – Διεθνης Βιβλιοθηκη.

20) Η νεα Αλχημεια, Ψυχοδηλωτικα και Θρησκευτικη εμπειρια – Alan Watts - Διεθνης Βιβλιοθηκη.

21) Octavio Paz- Πετρα του Ηλιου - Διεθνης Βιβλιοθηκη 1989.

22) Η δυναμη της σιωπης – Carlos Castaneda – Κακτος 1988.

23) Η επιστημη της Μυθολογιας – C.S. Jung, C. Kerenyi – Iαμβλιχος.

24) Λογος και Εικονα – Καρλ Γιουγκ – Ιαμβλιχος 1991

25) Τηλεπάθεια και ο αιθερικός φορέας – Balley Alice.

26) Η ψυχολογια του μελλοντος – Στανισλαβ Γκροφ

Υ.Γ. Δεν εχω εντοπισει ακομη αν το προβλημα ειναι στον δικο μου υπολογιστη η γενικοτερα στο δικτυο, αλλα εχω κλεισει αισιως 3 ωρες!, στην διαδικασια ανεβασματος του κειμενου...με αποτελεσμα την ριζικη αλλοιωση της συνειδησης μου!...

Το «Όλον» και η «Συστημική θεώρηση».

Κάθε τι στο σύμπαν είναι μέρος του «Όλου», ενός  τεράστιου  ιστού, στον οποίο  εμπλέκονται  έμψυχα και άψυχα, πάνω και έξω από την Γη, μ’ έναν τρόπο θαυμαστό. Η διαπίστωση ότι συνείδηση όλων μας πρέπει να είναι το «Όλον», μπορεί να αποτελέσει το νέο σημείο εκκίνησης για το μέλλον της ανθρωπότητας. Θα μπορούσε να φανταστούμε  τον πλανήτη μας, ως ένα ζωντανό οργανισμό ο οποίος αποτελεί μέρος ενός γενικότερου πιο πολύπλοκου οργανισμού, μέσα στο οποίο υπάρχει κι εξελίσσεται.

Όπως χαρακτηριστικά πίστευε ο Ποσειδώνιος ο Απαμεύς (135 - 51 π.Χ.):  

«Ο κόσμος είναι ζωντανός οργανισμός και τα όντα που τον συναποτελούν βρίσκονται στην συνάφεια που χαρακτηρίζει τα μέλη του σώματος», ή όπως ο Μάρκος Αυρήλιος (121 - 180 μ.Χ.) έλεγε:
.

«Θεωρήστε το σύμπαν ως ένα έμβιο ον, έχοντας μια ουσία και μια ψυχή και παρατηρήστε πώς όλα τα πράγματα έχουν αναφορά σε μια αντίληψη, αυτήν του έμβιου οντος, και πώς όλα τα πράγματα ενεργούν με μια κίνηση, και πώς όλα τα πράγματα είναι οι αιτίες ης συνεργασίας όλων των πραγμάτων που υπάρχουν, παρατηρήστε επίσης τη συνεχή περιστροφή του νήματος και τη συνύφανση του ιστού». 
.

Ο Giordano  Bruno ο φιλόσοφος που εκτελέστηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1600, από την  ιερά  εξέταση, λόγω των απόψεων του πως  ο κόσμος είναι άπειρος και αιώνιος,  και πως η πολυμορφία στο σύμπαν οφείλεται σε μία  ενοποιό ουσία, που ενυπάρχει στα πάντα,  ανέφερε επηρεασμένος από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους :
.
«..Όλα τα πράγματα βρίσκονται και είναι στο σύμπαν και ότι το σύμπαν είναι και βρίσκεται σε όλα τα πράγματα. Εμείς σ' αυτό κι αυτό σε μας, και έτσι καταλήγουν όλα τα πράγματα σε μια τέλεια ενότητα. Αυτή η ενότητα είναι μοναδική και διαρκής και παραμένει πάντα. Αυτό το Ένα είναι παντοτινό. Το να ισχυριστεί κανείς άλλο πράγμα θα ήταν παράλογο και αλαζονικό, δεν θα σήμαινε τίποτα το αποδεκτό. Δηλαδή αυτός ο κόσμος, αυτό το ον, το αληθινό, το παγκόσμιο, το άπειρο, το μη μετρήσιμο, περιέχει σε κάθε ένα από τα μέρη του το όλο και με αυτό την ίδια την πανταχού παρουσία».  

.

Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η ολιστική  αυτή άποψη  υιοθετήθηκε και από την σύγχρονη επιστήμη, ως θεωρία συστημάτων («συστημική επιστήμη»),   και ο συνεπαγόμενος τρόπος σκέψης ως «συστημική» συλλογιστική. Όπου σύστημα σημαίνει «ένα ενοποιημένο Όλον»,  του οποίου οι χαρακτηριστικές ιδιότητες προκύπτουν από τις υφιστάμενες σχέσεις μεταξύ των μερών του,  και «συστημική συλλογιστική»,  η κατανόηση ενός φαινομένου μέσα στο γενικότερο πλαίσιο ενός ευρύτερου συνόλου (Όλου). (1)
.

Η  συστημική επιστήμη συλλαμβάνει το σύνολο χωρίς να χάνει τα μέρη του, καθώς κάθε σύστημα αποτελεί μια «ολότητα», που είναι κάτι περισσότερο από απλό άθροισμα των μερών της. Κατ΄αυτόν τον τρόπο, η  θεωρία των συστημάτων,  παρέχει ένα ολιστικό τρόπο κατανόησης του κόσμου μας. Έχει διεπιστημονικό σκοπό, περιλαμβάνοντας δυνητικά όλες τις επιστήμες και τα επαγγέλματα, από την φυσική και την χημεία έως την ψυχολογία και την διοίκηση επιχειρήσεων. Δεν αντικαθιστά τις υπάρχουσες επιστήμες, αλλά παρέχει ένα μέσο για την ταξινομηθούν με πιο αποτελεσματικό τρόπο, όσα είναι ήδη γνωστά. 
.

Για να  κατανοήσουμε τα πράγματα με τρόπο «συστημικό», τα εντάσσουμε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο , και μελετάμε την φύση των μεταξύ τους σχέσεων. Στα πλαίσια της νέας αυτής «συστημικής» θεώρησης του κόσμου, η   σχέση μεταξύ των μερών και του συνόλου αντιστράφηκε, και  οι ιδιότητες των μερών κατανοούνται μόνο μέσα από την οργάνωση του «Όλου».

.

Με συστημικούς όρους ο  ορισμός του περιβάλλοντος  επισημαίνει, την μείζονα  σημασία που έχουν οι αλληλεπιδράσεις ή διασυνδέσεις των στοιχείων, με τον ανθρωπογενή παράγοντα, ο οποίος αγνοεί τις αρχές και τους περιορισμούς που θέτει το σύστημα της Γης, το οποίο με την σειρά του αλληλεπιδρά και επηρεάζεται από άλλα συστήματα.
.

Τα πορίσματα της κβαντικής φυσικής (2) , ήρθαν να επιβεβαιώσουν μία τέτοια θεώρηση, καθώς διατυπώνουν ότι κάθε μέρος του σύμπαντος επιβεβαιώνει την δομή και την πορεία στην εξέλιξη του «Όλου», δηλαδή, το «Όλον»  εμπεριέχεται στο επιμέρους, κάτι που θυμίζει το Ερμητικό ρητό:   «όπως πάνω, έτσι και κάτω».
.

Έτσι ενώ στην Κλασική Μηχανική οι ιδιότητες και η συμπεριφορά των μερών καθόριζε αυτήν του συνόλου, στην Κβαντομηχανική η κατάσταση αντιστρέφεται. Το  «Όλον» είναι που καθορίζει τη συμπεριφορά των μερών, καθώς  σύμφωνα με την κβαντική θεωρία τα υποατομικά σωματίδια δεν είναι «αντικείμενα», αλλά αλληλοσυνδέσεις μεταξύ αντικειμένων που και αυτά με τη σειρά τους, είναι αλληλοσυνδέσεις μεταξύ άλλων αντικειμένων κ.λ.π. Συνεπώς σύμφωνα  με την Κβαντική Φυσική δεν μπορούμε να αποσυνθέσουμε τον κόσμο σε μεμονωμένα, αυθύπαρκτα στοιχειώδη αντικείμενα. 
.

Στην  ανάπτυξη της θεωρίας των συστημάτων, σημαντική ήταν  η συνεισφορά του βιοχημικού Lawrence Henderson (Λ. Χέντερσον), ο οποίος  χρησιμοποίησε τον όρο «σύστημα»,  για να αναφερθεί σε ζωντανούς οργανισμούς και κοινωνικά συστήματα. Σύμφωνα με την «συστημική» θεώρηση, οι ουσιώδεις ιδιότητες ενός οργανισμού είναι ιδιότητες του όλου. Κανένα από τα συστατικά μέρη δεν τις έχει, αλλά  προκύπτουν από τις αλληλεπιδράσεις και τις σχέσεις μεταξύ των μερών. Οι ιδιότητες εξαφανίζονται όταν το σύστημα διαμελιστεί, είτε θεωρητικά είτε πρακτικά, στα εξ όσων συνετέθη. Το ότι μπορούμε να διακρίνουμε τα μεμονωμένα μέρη ενός συστήματος, δεν σημαίνει ότι αυτά είναι απομονωμένα, ενώ η φύση του συνόλου, είναι πάντοτε διαφορετική από το απλό άθροισμα των μερών του. 

Στην βιολογία ο  Joseph Woodger (τ. Γούντζερ), παρατήρησε  πως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της οργάνωσης των ζωντανών οργανισμών, είναι η ιεραρχική τους φύση. Πρόκειται για μία από τις εκπληκτικότερες ιδιότητες της ζωής. Η τάση της να δημιουργεί δομές πολλαπλών επιπέδων, συστήματα μέσα σε συστήματα. Κάθε επίπεδο έχει το ρόλο του όλου, αναφορικά με τα μέρη του, ενώ την ίδια στιγμή είναι μέρος ενός ευρύτερου όλου. 
 

Έτσι, τα κύτταρα συνδυάζονται για να δημιουργήσουν ιστούς, οι ιστοί συνδυάζονται για δημιουργήσουν τα όργανα και τα όργανα για να δημιουργήσουν τους οργανισμούς. Αυτοί με τη σειρά τους είναι ενταγμένοι μέσα σε κοινωνικά συστήματα και οικοσυστήματα. Τελικά, παντού στη φύση βρίσκουμε ζωντανά συστήματα «φωλιασμένα» μέσα σε άλλα, επίσης ζωντανά, συστήματα. 

Συνεπώς η νέα γενετική είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από τη μηχανική αντίληψη για τη φύση που κυριάρχησε στον κόσμο για εκατοντάδες χρόνια, καθώς οι ερευνητές ανακαλύπτουν ότι γίνεται ένας ατέλειωτος διάλογος μεταξύ των γονιδίων. Η λειτουργία των γονιδίων είναι σύνθετη όπου όλα  αποτελούν ένα περίπλοκο δίκτυο. Το γονίδια ενός οργανισμού μεταλλάσσονται, ανασυγκροτούνται και μεταπηδούν ακόμη και στο γονιδίωμα ενός άλλου οργανισμού. (3)  
.

  

Σύγχρονη  Φυσική και  υποατομικά  σωματίδια.

H  σύγχρονη φυσική ήρθε να επιβεβαιώσει την «συστημική» θεωρία με το πείραμα που πραγματοποίησε πριν από 24 χρόνια ο φυσικός  Alain Aspect (Α.   Άσπεκτ) του  Πανεπιστημίου των Παρισίων, όταν   ανακάλυψε  ότι υπό ορισμένες συνθήκες τα  σωματίδια, όπως το ηλεκτρόνιο, επικοινωνούν  μεταξύ τους ανεξαρτήτως  απόστασης.  

Τα ευρήματα του Aspect υποδηλώνουν πως τα  σωματίδια επικοινωνούν μεταξύ τους εφόσον  αποτελούν  εκφάνσεις μιας θεμελιακής ενότητας, που σε ένα βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας, είναι απείρως αλληλένδετα. Aυτό έρχεται σε αντίθεση με την θεωρία του Einstein  (Α. Αινστάιν), σύμφωνα με την οποία καμία επικοινωνία δεν μπορεί να ταξιδέψει γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός. Αυτό έχει αναγκάσει μερικούς φυσικούς  να προσπαθήσουν  να βρουν τόπους εξήγησης του φαινομένου, αλλά  ταυτόχρονα έχει  εμπνεύσει άλλους να αναζητήσουν  ριζικότερες εξηγήσεις. Ο φυσικός David Bohm (Ν. Μπόμ), για παράδειγμα  του πανεπιστημίου του Λονδίνου,  θεωρεί πως τα συμπεράσματα του Aspect,   υποδεικνύουν πως  η αντικειμενική πραγματικότητα δεν υπάρχει, και πως  παρά την προφανή στερεότητα του ο κόσμος  στην πραγματικότητα αποτελεί ένα  γιγαντιαίο και έξοχα λεπτομερές ολόγραμμα. Για να αντιληφθούμε καλύτερα την πλασματική αντίληψη του κόσμου που έχουμε,  ο  Bohm αναφέρει το ακόλουθο παράδειγμα.
 .

Φανταστείτε ένα ενυδρείο που περιέχει ένα ψάρι. Φανταστείτε επίσης ότι είστε ανίκανος να δείτε το ενυδρείο άμεσα,  και πως η γνώση σας για το τι και πως περιέχει, προέρχεται από δύο τηλεοπτικές κάμερες, μια που καταγράφει το μετωπικό τμήμα  του ενυδρείου, και μια δεύτερη  που καταγράφει την μία από τις πλευρές του. 
.

Κοιτάζοντας ξεχωριστά τις δύο κάμερες είναι λογικό να υποθέσετε πως ίσως τα ψάρια σε κάθε μια από τις οθόνες είναι χωριστές οντότητες, εφόσον  κάθε μία από τις απεικονίσεις  θα είναι ελαφρώς διαφορετική, λόγω της διαφορετικής οπτικής γωνίας της κάμερας. 
.

Αν εστιάσουμε όμως την προσοχή τόσο στο περιβάλλον που εντάσσεται το ψάρι,  όσο και στις κινήσεις του φαριού,  στο τέλος θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα πως  είναι πολύ πιθανόν να υπάρχει μια ορισμένη σχέση μεταξύ τους, με βάση τις κινήσεις τους. 
.

Εάν δεν έχουμε συνεπώς μία πλήρη αντίληψη του χώρου,  ίσως θεωρήσουμε πως με κάποιο τρόπο τα ψαριά επικοινωνούν μεταξύ τους, ανταλλάσσοντας στιγμιαία πληροφορίες για τις επόμενες κινήσεις τους, αλλά στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει αυτό..
.

 Σύμφωνα με τον Bohm, η προφανής επικοινωνία μεταξύ των σωματιδίων υποδεικνύει πως  υπάρχει ένα βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας,  μια πιο σύνθετη διάσταση,  πέρα από δική  μας που είναι ανάλογη με το ενυδρείο. Και, προσθέτει, πως βλέπουμε τα αντικείμενα  χωριστά μεταξύ τους επειδή βλέπουμε μόνο μια όψη της πραγματικότητάς τους.  Κατά το ίδιο τρόπο τα σωματίδια, δεν αποτελούν  ξεχωριστά  «μέρη» , αλλά όψεις μιας βαθύτερης και πιο συνεκτικής  ενότητας που είναι ολογραφική και αδιαίρετη. Σε έναν ολογραφικό κόσμο, ακόμη και ο χρόνος και το διάστημα δεν θα μπορούσαν πλέον να αντιμετωπισθούν ως βασικές αρχές, προκαλώντας τελικά περισσότερα ερωτήματα από όσες εξηγήσεις… (4)
.

Στην επιστήμη της σύγχρονης  Φυσικής, και σε μελέτες όπως του Fritjof Capra (Φ. Κάπρα), ο οποίος  είναι ταυτόχρονα και  βαθύς γνώστης ανατολικών φιλοσοφικών μυστικιστικών παραδόσεων και θρησκειών, όπως το  Ταο, ο Βεδικός Ινδουισμός, ο Ταντρικός Βουδισμός, το Ζέν και το  Τσίνγκ,  τα πορίσματα της σύγχρονης φυσικής, φαίνεται να συναντιόνται με τις αρχαίες πνευματικές παραδόσεις που έκαναν λόγο για ένα ενσυνείδητο κόσμο. Η νέα φυσική όπως  λέει ο Capra:, 
.

«..Δεν αναγνωρίζει σήμερα καμία θεμελιώδη οντότητα, νόμους ή εξισώσεις. Το σύμπαν θεωρείται πλέον ως ένα δυναμικό δίκτυο αλληλοσυνδεόμενων γεγονότων και κανένα από τα συστατικά οποιουδήποτε μέρους αυτού του δικτύου δεν είναι θεμελιώδες. Το γεγονός ότι όλα τα χαρακτηριστικά των σωματιδίων προσδιορίζονται από αρχές άμεσα συνδεδεμένες με τις μεθόδους συνειδητής παρατήρησης, σημαίνει ότι οι βασικές κατασκευές του υλικού κόσμου, τελικά προσδιορίζονται και εξαρτώνται από τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε αυτόν τον κόσμο, οι δε παρατηρούμενοι συσχετισμοί της ύλης αντανακλούν τους συσχετισμούς του νου. Η συνειδητικότητα πιθανότατα αποτελεί μία βασική πτυχή του σύμπαντος η οποία πτυχή θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στις οποιεσδήποτε μελλοντικές θεωρίες φυσικών φαινομένων».

Πειράματα στον ατομικό και υποατομικό κόσμο,  τύπου EPR (Συντονισμός ηλεκτρονίων σε παραμαγνητικά υλικά), έχουν δείξει,  πως η πραγματικότητα είναι «αδιαχώριστη». 
.

Δυο μόρια φωτός που έχουν αλληλεπιδράσει, συνεχίζουν να ζουν ως μέρη μιας μοναδικής πραγματικότητας, εφόσον όσο απομακρυσμένα και εάν είναι, συμπεριφέρονται μ’ έναν  συσχετιζόμενο τρόπο δίχως να  επέλθει καμιά ανταλλαγή πληροφοριών. Αντίστοιχα στην «μυστικιστική παράδοση»,   ο κόσμος αποτελεί έναν  αδιάσπαστο ιστό, του οποίου οι  διασυνδέσεις είναι δυναμικές και μη στατικές. 
.

Ο κοσμικός αυτός ιστός είναι ζωντανός,  κινείται, αυξάνεται, και αλλάζει συνεχώς. Η σύγχρονη φυσική, βάση της κβαντοφυσικής, έχει έρθει να επιβεβαιώσει την   θεώρηση  αυτή του  κόσμου ως ενός δυναμικού  ιστού σχέσεων και, κατ’ αντιστοιχία με τον  «μυστικισμό», έχει αναγνωρίσει ότι αυτός ο Ιστός είναι πραγματικά δυναμικός. 
.

 .
Στο έργο της Μυστική Δοξασία (Ι 16-18), η Helena Blavatsky αναφέρει πως τρεις είναι οι  θεμελιώδεις Νόμοι της δημιουργίας, σύμφωνα με την «εσωτερική φιλοσοφία»: 

Ο Νόμος της Ενότητας της Ζωής : Όλα τα δημιουργημένα όντα μοιράζονται την ίδια Ζωή, που είναι η μία έκφραση του Λόγου του Θεού. Έτσι η ύλη είναι η έκφραση του Πνεύματος, είναι επίσης από μια μονή φύση και είναι εξ' ίσου μοιρασμένη σ' όλα τα δημιουργημένα όντα.

Ο Νόμος της Συμπαντικής Αρμονίας: Το Πνεύμα και η ύλη βρίσκονται στη δημιουργία σε ισορροπία. Ο νόμος της Συμπαντικής Αρμονίας διατηρεί αυτή την ισορροπία σ' όλους τους δημιουργημένους κόσμους. Κανονίζει την κίνηση των ήλιων, των πλανητών και των δορυφόρων, και τις ζωές των ανθρώπων, των ζώων, των φυτών και των ορυκτών επίσης, καθώςδιαπερνά κάθε άτομο. Η ενέργεια που εφαρμόζεται για την αποκατάσταση της ισορροπίας καλείται Κάρμα (Karma) στην Ανατολή, και ο Νόμος της Ανταπόδοσης στη Δύση. 

Ο Νόμος της Αέναης Αλλαγής: Η κίνηση και η αλλαγή είναι η ορατή εκδήλωση της ζωής στους δυό της πόλους: Πνεύμα και ύλη. Όταν κατεβαίνει στον δημιουργημένο κόσμο γίνεται εξέλιξη, που είναι ο πανίσχυρος κινητήρας που βάζει ολόκληρη τη δημιουργία στην οδό της προς την Επαν-ενοποίηση με τον Δημιουργό της. Η εκδηλωμένη της ενέργεια ,είναι η συνθήκη για την επανενσωμάτωση (επάνοδο) του πολλαπλού στο Ένα. (5) 
.

Η νέα προοπτική της σύγχρονης επιστήμης, ίσως να σημαίνει μία νέα επανάσταση στην επιστημονική σκέψη, αντίστοιχη εκείνη της κβαντομηχανικής και της θεωρίας της σχετικότητας. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον νομπελίστα φυσικό και χημικό,  που θεμελίωσε την θεωρία του Χάους και της Πολυπλοκότητας,  Ilya Prigogine (Ιλια Πριγκοζίν) τρεις είναι οι φάσεις της σύγχρονης επιστημονικής επανάστασης.

Η πρώτη που έλαβε χώρα κατά το πρώτο μισό του αιώνα, και   χαρακτηρίζεται από τις επαναστάσεις της κβαντομηχανικής και της σχετικότητας. Από τότε γνωρίζουμε ότι ο κόσμος δεν διέπεται από τους ίδιους νόμους σε όλα τα επίπεδα. Ένα άτομο δεν συμπεριφέρεται όπως ένας πλανήτης, ένα βραδύ αντικείμενο δεν συμπεριφέρεται όπως ένα αντικείμενο που ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός. 
.

Η δεύτερη φάση άρχισε προς τα μέσα του αιώνα, και οι παράγοντες που τη χαρακτηρίζουν είναι πολλοί, με σημαντικότεροι όλων  την ανακάλυψη των στοιχειωδών σωματιδίων, που επαναστατικοποίησε την αντίληψή της επιστήμης για την ύλη.  
 .

Η τρίτη φάση είναι αυτή που διανύουμε σήμερα, κατά την οποία  προσπαθούμε να θεμελιώσουμε μια νέα και συνεκτική εικόνα του σύμπαντος. Mια εικόνα που καλύπτει μια ευρύτερη περιοχή, δηλαδή το σύνολο των φαινομένων γύρω μας, τα οποία o Ilya Prigogine ορίζει φαινόμενα τάξης και αταξίας. Από την μία υπάρχει η τάξη της δομής του εγκεφάλου και από την άλλη  η αταξία των φωτονίων στο διάστημα, η συνεκτικότητα και η έλλειψη συνοχής.  

Κάτι που θυμίζει έντονα στην ίδέα της «Βουδιστικής κενότητας», η οποία δεν σημαίνει «το τίποτα» , αλλά την απουσία αυτούσιας ύπαρξης, ένα ζωντανό κενό που γεννά όλες τις μορφές του φαινομενολογικού κόσμου. Eφόσον τα πάντα είναι αλληλεξαρτώμενα, τίποτα δεν μπορεί να αυτοορισθεί και να υπάρχει αυτούσιο.  
.

Ο δρόμος  που θα πρέπει να ακολουθήσει η σύγχρονη επιστήμη  πρέπει  να είναι διάλογος με την φύση,  καταλήγει ο Ilya Prigogine, και συμπληρώνει: 
.

«Οι περιπέτειες αυτού του διαλόγου υπήρξαν απρόβλεπτες. Ποιος θα φανταζόταν στις αρχές του 20ού αιώνα την ύπαρξη των ασταθών σωματιδίων, του διαστελλόμενου σύμπαντος, των φαινομένων που σχετίζονται με την αυτοοργάνωση και τις δομές έκλυσης;»
.

Η κατανόηση της φύσης είναι ένας βασικός στόχος της επιστημονικής σκέψης. Αλλά αυτή η κατανόηση δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον έλεγχο της φύσης, διότι, όπως σημειώνει  ο Ilya Prigogine: «θα ήταν τυφλός ο αφέντης που θα πίστευε ότι καταλαβαίνει τους δούλους του, επειδή εκείνοι υπακούουν στις διαταγές του», και συνεχίζει ο Prigogine:

« Είναι ο διάλογος με τη φύση αυτός που μας επιβάλλει μια νέα αντίληψη της ίδιας της φύσης. ¨Η  επιβάλλει μια νέα αντίληψη της ίδιας της φύσης. Η επιστήμη του τέλους του αιώνα θα είναι όλο και περισσότερο επιστήμη των  ‘ολικών’ φαινομένων.Θα έλεγα ότι η εικόνα που πρέπει να εγκαταλείψουμε είναι εκείνη, στην οποία ο άνθρωπος είναι ο βασιλιάς του σύμπαντος, το μοναδικό λογικό ον εν μέσω κάθε είδους σκλάβων. Στην πραγματικότητα, σήμερα ο άνθρωπος δεν είναι παρά μέρος ενός αρκετά πολύπλοκου πλέγματος αλληλεπιδράσεων. Παρά την ευφυΐα του, η οικολογική του επιτυχία παραμένει επισφαλής. Υπάρχουν ζώα που κατορθώνουν πολύ μεγαλύτερη οικολογική επιτυχία. Για παράδειγμα, τα μυρμήγκια. Συγκεντρωμένα όλα μαζί διαθέτουν μια βιομάζα δέκα φορές μεγαλύτερη από εκείνη των ανθρώπων και βρίσκονται παντού, ενώ οι άνθρωποι βρίσκονται κυρίως στις πόλεις. Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας του περιβάλλοντος. Το πρόβλημα της αλληλεπίδρασης ανθρώπου-φύσης θα προταθεί με ειδικούς όρους και θα απαιτήσει έρευνες που μόλις τώρα αρχίζουν» (6)
.

Με την ανάπτυξη της κβαντικής θεωρίας   το μηχανιστικό πρότυπο που είχε  επικρατήσει  ξεπεράστηκε, καθώς βάση των νέων μελετών  σταδιακά  αποκαλύφθηκε,   πως η φύση είναι ένα οργανικό δίκτυο από θεμελιωδώς αλληλένδετα και αλληλεξαρτώμενα φαινόμενα.