"Να πάει να κρεμαστεί"

Κυριακή, Δεκέμβριος 13, 2009 - 19:37

«Αν έχει μετανοήσει ο Κώστας Πάσσαρης να μη γίνει μοναχός, αλλά να δέσει μια θηλιά στο λαιμό του να κρεμαστεί!» Οργή και αποστροφή προκαλεί στις οικογένειες των δύο αστυνομικών που το 2001 έπεσαν θύματα δολοφονίας του Κώστα Πάσσαρη μέσα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών -απ’ όπου και απέδρασε- η επιθυμία που εξεδήλωσε στον αρχιμανδρίτη Γερβάσιο Ιωάννη Ραπτόπουλο ο διαβόητος κακοποιός, ότι, δηλαδή, έχει μετανοήσει για τις εγκληματικές του πράξεις και επιθυμεί να ακολουθήσει το δρόμο του μοναχισμού στο Αγιο Ορος.

Μιλώντας στην «Espresso» οι οικογένειες των αδικοχαμένων αστυνομικών Αθανάσιου Δρακόπουλου και Διονύσιου Αλεβιζόπουλου, που στις 16 Φεβρουαρίου του 2001 ενώ συνόδευαν τον Κώστα Πάσσαρη στο νοσοκομείο δέχτηκαν τα δολοφονικά πυρά του, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να πειστούν ότι αυτό το αγρίμι που σκότωσε άδικα τους ανθρώπους τους έχει μετανιώσει και βαδίζει στο δρόμο του Θεού. «Απλώς θέλει να βρει τρόπο για την έξοδό του από τη φυλακή ώστε να συνεχίσει την εγκληματική του δράση» λένε χαρακτηριστικά.

«Ο Πάσσαρης ψάχνει τρόπους να βγει έξω, δεν πρόκειται να μετανιώσει ποτέ, δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό το κτήνος έχει μετανοήσει και έχει αφιερωθεί στον Θεό. Είναι δυνατόν να πιστέψω ότι ο αδίστακτος δολοφόνος του αδερφού μου και άλλων ανθρώπων νηστεύει και προσεύχεται; Αν λοιπόν έχει φιλότιμο και έχει μετανιώσει, να μη μονάσει, αλλά να κάνει κάτι άλλο: να κρεμαστεί!» λέει με έκδηλη οργή και δυσπιστία στην «Espresso» ο Νίκος Δρακόπουλος, αδερφός του Αθανάσιου Δρακόπουλου που δολοφονήθηκε στα 47 του χρόνια αφήνοντας πίσω του δύο παιδιά, τον 17χρονο σήμερα Κώστα και τη 19χρονη Μαρία. Οσον αφορά τις επισκέψεις του γέροντα Γερβάσιου στο σκοτεινό κελί του Κώστα Πάσσαρη και την πεποίθηση του αρχιμανδρίτη ότι ο Κώστας Πάσσαρης βαδίζει πλέον στο φωτεινό δρόμο του Θεού τονίζει: «Σε πολλές περιπτώσεις οι άνθρωποι της θρησκείας έχουν περιθάλψει και συγχωρήσει εγκληματίες. Αλλά αυτός επισκέπτεται τον Πάσσαρη; Γιατί δεν επισκέπτεται και τα ορφανά παιδιά του αδερφού μου, την ηλικιωμένη μητέρα μου και πάει στον εγκληματία; Εμείς δεν είμαστε πονεμένοι άνθρωποι;»

«Καλά θα κάνει ο γέροντας Γερβάσιος να μη συναντήσει ξανά τον Κώστα Πάσσαρη. Εμείς δεν είμαστε καλά, έχουμε περάσει πολλά» λέει στην «Espresso» η σύζυγος του δολοφονηθέντος αστυνομικού Βασιλική Δρακοπούλου και καταλήγει: «Δεν πιστεύω ότι αυτός ο άνθρωπος έχει μετανιώσει. Μάλλον ψάχνει να βρει τρόπο να βγει από τη φυλακή και να συνεχίσει την εγκληματική του δράση». Πριν από λίγα χρόνια, όταν είχε δώσει συνέντευξη ο Κώστας Πάσσαρης σε τηλεοπτική εκπομπή, ο Νίκος Δρακόπουλος είχε μιλήσει με τον κακοποιό στο τηλέφωνο: «Μου είχε ζητήσει συγγνώμη τότε λέγοντάς μου ότι δεν είχε τίποτα με τον αδερφό μου και ότι χτύπησε τη στολή του αστυνομικού. Ποια στολή, δηλαδή, χτύπησε σκοτώνοντας δύο ανθρώπους που δεν του έφταιγαν σε τίποτα;»

Υπενθυμίζεται ότι αν και οι οικογένειες των αδικοχαμένων αστυνομικών μέσω του συνηγόρου τους Ανδρέα Αναγνωστάκη έχουν διατυπώσει επανειλημμένως το αίτημα περί έκδοσης του Κώστα Πάσσαρη στη χώρα μας προς όλες τις αρμόδιες αρχές προκειμένου να δικαστεί για τα αδικήματα που διέπραξε εδώ προτού αυτά παραγραφούν (σήμερα εκτίει δις ισόβια κάθειρξη για τη διπλή δολοφονία που διέπραξε στο Βουκουρέστι όπου και συνελήφθη), κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό. «Δυστυχώς, δεν γίνεται η έκδοσή του στη χώρα μας, δεν ενδιαφέρεται κανείς. Δεν θέλουν να τον φέρουν εδώ γιατί αν μιλήσει αυτός υπάρχει περίπτωση να πει πολλά καθώς κρύβεται πολύς κόσμος πίσω από την απόδρασή του. Γιατί η απόδρασή του δεν ήταν τυχαίο γεγονός, ήταν φτιαγμένη από τους κρατικούς λειτουργούς» λέει ο Νίκος Δρακόπουλος και καταλήγει: «Η δική μας υπομονή και επιμονή είναι μεγάλη, αλλά δεν πιστεύουμε πλέον ότι θα εκδοθεί ποτέ στην Ελλάδα».


«Του αξίζει ο θάνατος»

«Είναι δυνατόν αυτό το κτήνος να είναι μετανιωμένο; Αυτός σκότωσε και θέλει να σκοτώσει ξανά! Η ποινή που του αξίζει είναι μία: θάνατος!» Με πόνο ψυχής μιλά η Γιώτα Αλεβιζοπούλου που πριν από εννέα χρόνια αντίκριζε τον αδερφό της να χαροπαλεύει και έπειτα να ξεψυχά, νικημένος από τις σφαίρες που έσπειρε στο σώμα του ο Κώστας Πάσσαρης. Ο Διονύσης Αλεβιζόπουλος άφησε πίσω του δύο αγόρια, ηλικίας σήμερα 18 και 19 ετών. Μάλιστα, ο μεγαλύτερος αποτελεί τη συνέχεια του πατέρα του αφού επέλεξε και εκείνος να ενταχθεί στους κόλπους της ΕΛ.ΑΣ. «Ο Πάσσαρης προσποιείται, όλα αυτά τα κάνει για να αποδράσει ξανά» λέει η κυρία Αλεβιζοπούλου και προσθέτει: «Αυτός έχει και συνεργάτες έξω, πιστεύω ότι εμπλέκονται και άλλοι στη διπλή δολοφονία. Γι' αυτό και δεν γίνεται η έκδοσή του στην Ελλάδα, επειδή αν μιλήσει αυτός θα βγουν και άλλα πράγματα στην επιφάνεια καθώς κάποια άτομα παραμένουν ασύλληπτα» λέει η αδερφή του δολοφονηθέντος και προσθέτει: «Το δικό μας αίτημα είναι να φέρουν εδώ τον Κώστα Πάσσαρη για να δικαστεί για τα αδικήματα που διέπραξε και να γίνει ξανά η μεταγωγή του στη Ρουμανία. Το βέβαιο είναι ότι αν αφεθεί ελεύθερος, ενώ βρίσκεται στη Ρουμανία, θα ξανασκοτώσει. Εμένα ο αδερφός μου “έφυγε”, αλλά είναι αμαρτία να “φύγουν” και άλλοι άνθρωποι».

Τέλος, αναφερόμενη στα δύο παιδιά που άφησε πίσω του ο αδερφός της δεν κρύβει την ανησυχία της για τον μεγαλύτερο, που επέλεξε να κάνει το ίδιο επικίνδυνο επάγγελμα με τον πατέρα του, που δυστυχώς στάθηκε μοιραίο για εκείνον: «Ο ανιψιός μου επέλεξε τη σχολή της αστυνομίας, συνεχίζει τη δουλειά του πατέρα του και δεν φοβάται, εν αντιθέσει με εμάς που ανησυχούμε. Μάταια προσπαθήσαμε ως οικογένεια να τον αποτρέψουμε. Εκείνος, αν και περνούσε και σε πανεπιστημιακές σχολές, δεν ήθελε να πάει. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί επέλεξε αυτό το συγκεκριμένο επάγγελμα, τα παιδιά αυτά έχουν περάσει πολλά, η ψυχή τους είναι πληγωμένη».


ΜΑΡΙΑ ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΟΥ

Ο εξομολόγος των διαβόητων κακοποιών (π. Μάρκος Μανώλης)

Ο εξομολόγος των διαβόητων κακοποιών

Γράφει η ΕΛΕΑΝΑ - ΖΩΗ ΡΟΥΣΟΥ
Η άσπρη γενειάδα του και τα ράσα του μπορεί να μην ταιριάζουν με τα στενά κελιά των φυλακών, εκείνος όμως δεν διστάζει να φτάσει μέχρις εκεί προκειμένου να επιτελέσει το θεάρεστο έργο του σώζοντας ανθρώπινες ψυχές. Διαβόητοι κακοποιοί τον θεωρούν τον πιο κοντινό τους άνθρωπο, τον εμπιστεύονται, του ανοίγουν την καρδιά τους, του εκμυστηρεύονται τους προβληματισμούς τους και επιζητούν να πάρουν άφεση αμαρτιών. Ο πατήρ Μάρκος, ο ιερέας που τα τελευταία 25 χρόνια έχει σταθεί στο πλευρό εκατοντάδων ανήλικων εγκλεισμένων και έχει γίνει ο προσωπικός εξομολόγος μερικών από τους ανθρώπους που με τις αποτρόπαιες πράξεις τους συγκλόνισαν το πανελλήνιο, μιλάει στην «Espresso της Κυριακής» για τις συναντήσεις του με τους διαβόητους κακοποιούς......
Ηταν το 1985, όταν ο 73χρονος σήμερα ιερέας Μάρκος Μανώλης, που λειτουργεί στον ιερό ναό Αγίου Διονυσίου, ξεκίνησε να επισκέπτεται σωφρονιστικά ιδρύματα και να αναπτύσσει στενή επικοινωνία με έγκλειστους. Η αρχή έγινε από τις στρατιωτικές φυλακές Αυλώνας, όπου ο πατέρας Μάρκος περνούσε ατελείωτες ώρες εξομολογώντας και δίνοντας συμβουλές σε νεαρούς στρατιώτες που είχαν παραστρατήσει. Εκεί συνάντησε για πρώτη φορά το «θεριό των Βαλκανίων», τον Κώστα Πάσσαρη, με τον οποίο ανέπτυξε μια πιο προσωπική σχέση. Στο πρόσωπο του ιερέα ο νεαρός τότε κακοποιός είδε τον άνθρωπο στον οποίο μπορούσε να εκμυστηρευτεί τα πάντα. Του μίλησε για τα μελλοντικά σχέδιά του, ενώ παράλληλα του ζήτησε τη βοήθειά του. Οι δρόμοι τους χάθηκαν για αρκετά χρόνια, μέχρι τη στιγμή που συναντήθηκαν και πάλι, ύστερα από παράκληση του διαβόητου κακοποιού, αυτήν τη φορά στη φυλακή της Ρουμανίας.
Εκτός από τον Πάσσαρη, έπειτα από περίπου δέκα χρόνια παρουσίας στα σωφρονιστικά καταστήματα της Ελλάδας, ο πατήρ Μάρκος Μανώλης ήρθε τετ α τετ και με δύo ανθρώπους που οι πράξεις τους προκάλεσαν ανατριχίλα στο πανελλήνιο, τα μέλη των σατανιστών της Παλλήνης Ασημάκη Κατσούλα και Μανώλη Δημητροκάλη...

Το «θεριό των Βαλκανίων» στον δρόμο του Θεού
Ο Κώστας Πάσσαρης, το αιματοβαμμένο βιογραφικό του οποίου περιλαμβάνει μεταξύ άλλων στυγνές δολοφονίες, αιματηρές ληστείες, ναρκωτικά και βιασμούς, ήταν ένας από τους έγκλειστους στρατευμένους που είχαν την τύχη να γνωρίσουν και να ανοίξουν την καρδιά τους στον πατέρα Μάρκο. Το 1995, σε ηλικία μόλις είκοσι ετών, ο Κώστας Πάσσαρης, που εκείνη την περίοδο υπηρετούσε τη θητεία του στην Κομοτηνή, συνελήφθη από άνδρες της Στρατονομίας κατηγορούμενος για τον βιασμό μιας ηλικιωμένης αλλά και για κλοπές. Λίγες ημέρες αργότερα, το «θεριό των Βαλκανίων» πέρασε τις πύλες των στρατιωτικών φυλακών Αυλώνα. Εκεί σημειώνεται η πρώτη επαφή του αδίστακτου κακοποιού με τον χριστιανισμό, καθώς συναντάει τον πατέρα Μάρκο, ακούει με προσοχή τα χριστιανικά διδάγματα και ουσιαστικά κάνει το πρώτο βήμα που τον οδήγησε στη σημερινή του επιθυμία να απαρνηθεί τα εγκόσμια -όταν και εφόσον αποφυλακιστεί- και να γίνει μοναχός στο Αγιον Ορος.
Ο ιερωμένος θυμάται: «Από τις πρώτες μας επαφές στην Αυλώνα, μου έκανε πολύ αληθινές εξομολογήσεις και δήλωνε μετανιωμένος. Μάλιστα, θυμάμαι που μου είχε πει μία φορά ότι ευχαριστεί τον Θεό που τον βοήθησε και δεν έφτασε στο έγκλημα. Ωστόσο, ύστερα από λίγο καιρό άλλαξαν όλα. Εχει ένα αγγελικό πρόσωπο και δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα έφτανε μέχρις εκεί. Ομως, η αλήθεια είναι πως ο Κώστας μια ζωή έδινε μάχες με τον ίδιο του τον εαυτό».
Εναν χρόνο μετά τον εγκλεισμό του, ο Κώστας Πάσσαρης δραπέτευσε από τις φυλακές Αυλώνα και για μία ακόμη φορά παρασύρθηκε από τους «δαίμονές» του, αυτούς που τον βασάνιζαν από μωρό, καθώς ποτέ δεν έζησε χαρούμενες οικογενειακές στιγμές. Τα χρόνια πέρασαν και οι δρόμοι των δύο ανδρών χώρισαν, αφού από το 2001 μέχρι και σήμερα ο Κώστας Πάσσαρης βρίσκεται έγκλειστος στις περίφημες φυλακές υψίστης ασφαλείας Γκέρλας στη Ρουμανία καταδικασμένος για τις παράνομες πράξεις του σε δις ισόβια.
Ολα αυτά μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι, όταν ο πατέρας Μάρκος επισκέφτηκε ξανά ύστερα από χρόνια τον διαβόητο κακοποιό στις φυλακές της Ρουμανίας. Η συνάντηση αυτή ήταν αποτέλεσμα της επιθυμίας του Πάσσαρη, που ζήτησε από την Αριστέα Κατσούλη -τη γυναίκα που όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται κοντά του κι έχει σχέση με την ενορία- να μεσολαβήσει προκειμένου να πραγματοποιηθεί.
Ο πατέρας Μάρκος μας εξομολογείται πως ο Πάσσαρης «ήταν πολύ ειλικρινής και ταπεινός. Η αλήθεια είναι πως χάρηκε πολύ που με είδε ξανά. Ο Κώστας είναι χαρισματικό παιδί και αν η ζωή δεν τον είχε οδηγήσει εκεί που είναι τώρα, θα μπορούσε να είναι ακόμη και καθηγητής πανεπιστημίου. Μου ζήταγε πάντα βιβλία και τα ρουφούσε σαν σφουγγάρι».
Το περασμένο Πάσχα, ο διαβόητος εντός και εκτός ελληνικών συνόρων κακοποιός εξέφρασε την επιθυμία του στον αρχιμανδρίτη Γερβάσιο ζητώντας του να μονάσει. Αυτήν τη σκέψη του την εξομολογήθηκε στον πατέρα Μάρκο, κάτι που όπως ο ίδιος δήλωσε στην «Espresso της Κυριακής», τον χαροποίησε ιδιαίτερα. «Μακάρι ο Θεός να τον αξιώσει και να καταφέρει να πραγματοποιήσει αυτό που επιθυμεί. Θα είναι μία αληθινή μετάνοια. Ετσι και αλλιώς η μόνη του έννοια είναι να ζήσει αληθινά στον δρόμο του Θεού».
Σύμφωνα με όσα δηλώνει ο ιερέας, τα τελευταία χρόνια ο Κώστας Πάσσαρης έχει αλλάξει πολύ. Τον ενοχλούν οι φωνές και αγριεύει όταν οι πάνοπλοι φρουροί των φυλακών Γκέρλας μιλάνε άσχημα στους συγκρατούμενούς του. Μάλιστα, ο πατέρας Μάρκος μας αποκάλυψε πως ο Πάσσαρης του εξομολογήθηκε ότι δεν είναι ένοχος και δεν έχει σχέση με όλα αυτά για τα οποία τον έχουν κατηγορήσει στη Ρουμανία. «Εγώ τον πιστεύω. Μου είπε ότι δεν ήθελε φασαρίες και πως όταν τον συνέλαβαν τους είπε “φορτώστε τα πάνω μου να τελειώνουμε αλλά να ξέρετε ότι δεν ευθύνομαι για όλα εγώ”».

Οι σατανιστές της Παλλήνης
Παραμονές Πρωτοχρονιάς του 1994 και η Ελλάδα συγκλονίζεται από την αποκάλυψη μίας από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις που απασχόλησαν ποτέ τη χώρα, την εξάρθρωση των σατανιστών της Παλλήνης. Τα ονόματα Ασημάκης Κατσούλας, Μανώλης Δημητροκάλης και Δήμητρα Μαργέτη μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στις μνήμες των Ελλήνων και το άκουσμά τους προκαλεί τρόμο και ανατριχίλα. Τον Αύγουστο του 1992, οι τρεις νέοι ξεκίνησαν την παράνομη δράση τους αποπλανώντας νεαρά κορίτσια, πολλές φορές ακόμη και ανήλικα. Στη συνέχεια, τις παρέσυραν σε ομαδικά σεξουαλικά όργια και τελετές μαύρης μαγείας, ενώ δύο από τις ανυποψίαστες γυναίκες βρήκαν τραγικό θάνατο στα χέρια της σατανικής τριάδας.
Μετά την καταδίκη τους οι δύο άντρες της ομάδας οδηγήθηκαν στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο πατέρας Μάρκος, που τότε τους είχε επισκεφτεί στο σωφρονιστικό κατάστημα για να τους γνωρίσει από κοντά και να μιλήσει μαζί τους, θυμάται: «Οταν τους πήγαν στις φυλακές, όλοι οι κρατούμενοι ήθελαν να πέσουν να τους φάνε. Πρώτα συνάντησα τον Δημητροκάλη. Ο Μανώλης από μικρός πίστευε πάρα πολύ στον Θεό. Δυστυχώς αργότερα έμπλεξε με κακές παρέες που τον παρασύρανε και άκουγε κι αυτή την πολύ σκληρή και άγρια μουσική, τη heavy metal. Ολα αυτά τον ώθησαν στο να κάνει στροφή 360 μοιρών. Οταν όμως μπήκε στη φυλακή, όλα άλλαξαν και πάλι μέσα του και θυμήθηκε τον παλιό του εαυτό. Ζήταγε συνεχώς να εξομολογηθεί και μάλιστα παρακινούσε και τους υπόλοιπους κρατουμένους να έρχονται σε μένα».
Ο πατέρας Μάρκος μας οδηγεί και στην κοντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Διόνυσο και βγάζει από το Ιερό μία μεγάλη εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. «Αυτή μας της έχει χαρίσει ο Μανώλης. Παίρνει ξύλα και κολλάει πάνω τους εικόνες. Θυμάμαι πως μου ζήταγε συνεχώς θρησκευτικά βιβλία για να διαβάζει».
Οπως μας αποκαλύπτει ο ιερέας, όταν έφτασε η στιγμή να συναντήσει από κοντά τον αρχηγό και τελετάρχη της σατανικής ομάδας των τριών, τον 23χρονο τότε Ασημάκη Κατσούλα, ήταν λίγο διστακτικός. «Να φανταστείτε πήγα πρώτα από τον ψυχολόγο που τον παρακολουθούσε για να τον ρωτήσω πώς θα έπρεπε να τον αντιμετωπίσω και ο ίδιος ο ψυχολόγος του μου είπε πως όταν πάει στο κελί του Κατσούλα κάνει την προσευχή του πρώτα».
Τελικά, σύμφωνα με όσα μας αποκαλύπτει ο πατέρας Μάρκος, η επικοινωνία τους ήταν άριστη. «Πρόκειται για ένα πολύ ερευνητικό και έξυπνο παιδί. Οταν μας ζήτησε βιβλία, αποφασίσαμε να του δώσουμε τις εξομολογήσεις του Αγίου Αυγουστίνου που ήταν πιο φιλοσοφικό από άλλα θρησκευτικά βιβλία και τελικά πράξαμε σωστά, γιατί του άρεσε πολύ».
Ο πατέρας Μάρκος έχει ακόμη (έστω και αραιές) επαφές μαζί τους. Υποστηρίζει πως πρόκειται για παιδιά που είχαν παρασυρθεί, αν και σε όλη τους τη ζωή -ακόμα και μετά την αποκάλυψη των φρικιαστικών πράξεών τους- είχαν τη στήριξη και τη συμπαράσταση της οικογένειάς τους.

Κοντά στους νέουςΤα τελευταία χρόνια, ο πατέρας Μάρκος έρχεται σε επαφή με ανήλικους παραβάτες ηλικίας από 14-15 έως και το πολύ μέχρι 21 ετών, αφού οι φυλακές Αυλώνας μετατράπηκαν από στρατιωτικές σε φυλακές ανηλίκων. Μας εξομολογείται πως τα παιδιά πάντα τον περιμένουν με χαρά και συμπληρώνει: «Χαίρονται και μόνο που βλέπουν ότι υπάρχει κάποιος που νοιάζεται γι’ αυτούς. Μερικές φορές δεν χρειάζεται ούτε να τους μιλήσουμε. Η παρουσία μας και μόνο τους κάνει καλό».
Οπως μας λέει ο ιερέας, τα παιδιά έχουν ανάγκη επικοινωνίας και είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι μέχρι στιγμής δεν έχει συναντήσει «αγρίμια». «Ολοι θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει άσχημες πράξεις, όμως όλα αιτιολογούνται, καθώς τα περισσότερα παιδιά που έχω γνωρίσει προέρχονταν από προβληματικές οικογένειες και έδειχναν την αντίδρασή τους μέσα από την παρανομία».
Τα παιδιά στις φυλακές είναι μόνα τους και χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς νηστεύουν τις Αγιες Ημέρες του Πάσχα, ενώ δεν είναι λίγοι οι αλλοδαποί που έχουν βαφτιστεί και ζητάνε θρησκευτικά βιβλία μεταφρασμένα στη γλώσσα τους για να διαβάσουν.
«Προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε και να τους στηρίξουμε γιατί ζητάνε τη μετάνοια. Δεν πρέπει να παραμελούμε τους συνανθρώπους μας και πόσω μάλλον τα νεαρά παιδιά που έχουν ανάγκη τη φροντίδα και την αγάπη περισσότερο απ’ όλους μας» μας λέει ο πατέρας Μάρκος και μας αποχαιρετά ευχόμενός μας «Καλό Πάσχα».
Μπορεί ο 73χρονος ιερέας να έχει συνομιλήσει επί ώρες με κάποιους από τους πιο διάσημους και στυγερούς εγκληματίες της χώρας μας, όμως δεν φάνηκε στιγμή να τους ξεχωρίζει από άλλους έγκλειστους που έχει γνωρίσει τα είκοσι χρόνια που επισκέπτεται τις φυλακές της χώρας. Πίσω από τα μάτια όλων είδε το ίδιο πράγμα... παιδιά που η ζωή τα έβγαλε σε λάθους δρόμους είτε από ανάγκη είτε επειδή παρασύρθηκαν, είτε επειδή κάποιος τα αμέλησε όταν είχαν την ανάγκη του.

«Πάτερ Σέργιος» Λ. Τολστόϊ

Θυμάμαι ακόμα πόση εντύπωση μου είχε κάνει το μυθιστόρημα του Λ. Τολστόϊ «Πάτερ Σέργιος» όταν το πρωτοδιάβασα  είκοσι πέντε χρόνια πριν. Δεν μπορούσα τότε να εξηγήσω το σκεπτικό του συγγραφέα στην εξέλιξη του έργου, διότι όπως έχουμε πει και άλλοτε, το έργο του Λ. Τολστόϊ και ειδικά ο «Πάτερ Σέργιος» είναι έργο αυτοβιογραφικό. Εδώ ο κεντρικός ήρωας,  ο πρίγκιπας Στεπάν Κασάτσκη, είναι ο ίδιος ο συγγραφέας που ξετιλήγει όλη τη φιλοσοφική του ιδεολογία, τις υπαρξιακές του αναζητήσεις, το «περί Θεού ερώτημα» που τόσο πολύ τον απασχολούσε κατά τη διάρκεια  του πολυτάραχου βίου του. Σ'αυτό το έργο λοιπόν, ο Στεπάν  Κασάτσκη, ευγενής, νέος και όμορφος, έχοντας ένα γρήγορο και  λαμπρό μέλλον κοντά στον Τσάρο Νικόλαο Α', ένα μήνα πριν το γάμο του με μια πεντάμορφη κοπέλα που είχε την ιδιαίτερη  εύνοια της αυτοκράτειρας, παραιτείται από το στρατό, χαλάει τον αρραβώνα του και κλείνεται σε μοναστήρι.

 Αιτία αυτής του της απόφασης που συγκλόνισε την αριστοκρατική κοινωνία της Ρωσίας, ήταν όταν ξαφνικά έμαθε πως η αρραβωνιαστικιά του υπήρξε ερωμένη του Τσάρου. Ο εγωϊσμός του δεν του επέτρεψε να ανεχτεί αυτό το γεγονός και όπως αναζητούσε την τελειότητα στην κοσμική ζωή, έκανε το ίδιο και ως μοναχός. Ο Στεπάν Κασάτσκη ήταν άνθρωπος υπερήφανος και φιλόδοξος  και όπως στην κοσμική ζωή ετοιμαζόταν για τα ανώτερα αξιώματα έχοντας άψογο βίο, έτσι και ως μοναχός ρίχτηκε στους πνευματικούς αγώνες με πολύ θέρμη για να κατακτήσει ότι πνευματικότερο ως άνθρωπος. Πήρε καινούργιο όνομα, ονομάστηκε «Σέργιος» και χαιρόταν πετυχαίνοντας την τελειότητα τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Μέσα στο μοναστήρι ήταν εγκρατής, πράος, εργατικός, αγνός, με νηστείες και προσευχές, επεδίωκε με κάθε δυνατό τρόπο την αγιότητα. Μάλιστα μετά επτά χρόνια άρχισε να πλήττει στο μοναστήρι γιατί νόμισε πως δεν είχε να του προσφέρει τίποτε άλλο και έγινε ερημίτης. Η φήμη του είχε φθάσει παντού, όλοι μιλούσαν για εκείνον το λαμπρό αξιωματικό που είχε γίνει ερημίτης και τους έτρωγε η περιέργεια να τον δούν. Μια κρύα νύχτα ήρθε στο ερημητήριό του μια όμορφη γυναίκα, μια ζωντοχήρα, που είχε ξεσηκώσει τον αντρικό πληθυσμό με τα καμώματά της και ο Πάτερ Σέργιος για να μην πέσει μαζί της σε σαρκικό αμάρτημα, έκοψε με ένα τσεκούρι το δάχτυλό του.

 Έμεινε στο ερημητήριό του άλλα επτά χρόνια. Ο κόσμος που τον επισκέπτονταν ήταν πολύς. Του ζητούσαν να τους ευλογήσει, να προσευχηθεί γι' αυτούς, ακόμη και να τους θεραπεύσει. Ο Πάτερ Σέργιος, ακουπώντας το χέρι του στα κεφάλια των αρώστων και λέγοντας προσευχές, έκανε θαύματα, θεράπευε, είχε πλέον τη φήμη του Στάρετς. Από παντού έτρεχαν οι άνθρωποι κοντά του, στο κελί του, όπου λειτουργούσε, παντού. Κι όμως εδώ ο Λέων Τολστόϊ, βάζει τον ήρωά του, τον Πάτερ Σέργιο, έναν άγιο, έναν Στάρετς που κάνει θαύματα, να αιχμαλωτίζεται από το σαρκικό πάθος και να αμαρτάνει με την άρωστη κόρη ενός εμπόρου, που ο πατέρας της την έφερε σ' αυτόν να τη θεραπεύσει. Στη συνέχεια βγάζει τα ράσα και απομακρύνεται απο το ασκητήριό του καταλήγοντας μετά από πολές περιπέτειες εξόριστος και άγνωστος  στη Σηβηρία. Ο Πάτερ Σέργιος είναι ο ίδιος ο συγγραφέας, ο Λέων Τολστόϊ, που σ' αυτό το μυθιστόρημα ξετιλήγει τα εσώψυχά του. Σε όλο του το έργο βλέπουμε την διαρκή πάλη του συγγραφέα με το Θεό, έναν Θεό όμως που ποτέ δεν μπόρεσε να γνωρίσει εξαιτίας του εγωϊσμού του. Η φιληδονία και η φιλοδοξία του ακόμη και μέσα στον ασκητικό βίο δεν τον άφησε να προσεγγίσει το Θεό που τόσο πολύ ποθούσε. Τελικά ο Πάτερ Σέργιος ζούσε για τους ανθρώπους,  προφασιζόμενος ότι ζει για το Θεό, όπως ομολογεί  ο ίδιος. Ο ατομισμός του Τολστόϊ, σε συνδιασμό με τον ορθολογισμό του ήταν η αιτία της απομακρύνσεώς του απο το Θεό.

Είναι αυτό που οι ασκητικοί πατέρες ονομάζουν «φιλαυτία» και η σύγχρονη ψυχαναλυτική επιστήμη «ναρκισισμό», ως αιτία όλων των δεινών πνευματικά αλλά και σωματικά. Ο Ε. Φρομ μας λέει πως για το ναρκισιστικό άτομο υπάρχει μια και μόνη πραγματικότητα, η πραγματικότητα των δικών του σκέψεων, των δικών του αναγκών και των δικών του αισθημάτων. Έτσι μια τέτοια ναρκισιστική κατάσταση μπορεί να υπάρξει και με το πρόσχημα ενος ενάρετου ασκητικού βίου μέσα στην εκκλησία. Όταν μάλιστα αυτή συνοδεύεται και από έναν υπερτροφικό ορθολογισμό όπως εκείνο του Λ. Τολστόϊ, τότε πράγματι μπορεί να  έχουμε έναν ασκητή όπως ο Πάτερ Σέργιος, που να πέφτει σε τόσα σοβαρά λάθη και να απομακρύνεται τελείως απο τον Θεό. Η Ορθόδοξη ασκητική πείρα μας έχει διδάξει πως η αρχή και το τέλος της πνευματικής ζωής είναι να μην ζει κανείς για τον εαυτό του, η τελεία άφεση στα χέρια του «ζώντος Θεού» και η υπηρεσία του άλλου.

Χρόνης Μούτσης       Γραβιά 25 Οκτωβρίου 2012

Ο Έρωτας,

14.02.2015 - 09:39

Ο Έρωτας,
Όνομα ουσιαστικόν, πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες...
Από τη συλλογή Ερήμην (1958) της Κικής Δημουλά. Το ποίημα της "Πληθυντικός Αριθμός" μας περιγράφει μία ερωτική ιστορία χωρίς καμία ουσιαστική περιγραφή, χωρίς πρωταγωνιστές δίνοντας όμως την εντύπωση ότι αναφέρεται στον κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά.
Με αφορμή την ημέρα του Αγίου Βαλέντινου που οι ερωτευμένοι όλου του πλανήτη γιορτάζουν ας ανατρέξουμε στους ... ανυπεράσπιστους έρωτες της κλασσικής λογοτεχνίας που παρά τα εμπόδια που βρίσκουν καταφέρνουν να εμπνέουν ακόμα και σήμερα.
Στάση πρώτη στον Ερωτόκριτο του Βιτσέντσου Κορνάρου.

Ο Ερωτόκριτος είναι ερωτευμένος με την κόρη του Βασιλιά της Αθήνας Ηράκλη, την Αρετούσα. Ο ερωτευμένος νέος είναι ο πιστός σύμβουλος του βασιλιά και αφού δεν μπορεί να φανερώσει τον έρωτα του στη βασιλοπούλα πηγαίνει κάτω από το παράθυρό της τα βράδια και της τραγουδά. Μόλις ο πατέρας της Αρετούσας μάθει για τον κρυφό έρωτα των δύο νέων δημιουργείται μία σειρά από εμπόδια που με τη βοήθεια ... της μαγείας οι δύο νέοι καταφέρνουν να ζήσουν τον έρωτα τους.
Επόμενος σταθμός στην Αγγλική λογοτεχνία όπου η "Περηφάνια και η Προκατάληψη" (της Τζέιν Ώστιν) δεν αφήνουν την Ελίζαμπεθ Μπένετ και τον Φιτζγουίλιαμ Ντάρσι να παραδεχτούν την έρωτα που τρέφουν ο ένας για τον άλλον.

Η ιστορία αγάπης των δύο νέων διδάσκουν για τα εμπόδια που δεν οφείλονται μόνο σε άλλους αλλά κυρίως στον ίδιο μας τον εαυτό και στις πρώτες εντυπώσεις που καμιά φορά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Η Ελίζαμπεθ και ο Ντάρσι καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να ζήσουν τον έρωτα που οι δυο τους ένιωθαν ο ένας για τον άλλον από την πρώτη κι όλας στιγμή της γνωριμίας τους.
Ο Λέων Τολστόι περιγράφει τον έρωτα της Άννας Καρένινα και του Αλεξάντρ Βρόνσκι.

Είναι η υπέροχη ιστορία μίας γυναίκας που αφήνει στην άκρη τη λογική και υπακούει μόνο στην καρδιά της. Το πάθος, η ζήλια, το σκάνδαλο, η εγκυμοσύνη, ο απατημένος σύζυγος, η εκδίκηση και η τραγική κατάληξη μίας αριστοκρατικής κυρίας που αψήφησε τις συμβάσεις της εποχής της ακολουθώντας την παθιασμένη προσωπικότητα της.
Το Ημερολόγιο του Νίκολας Σπαρκς ξετυλίγει μία ρομαντική ιστορία αγάπης όπου ο Νόα και η Άλι έχουν να αντιμετωπίσουν τους γονείς της κοπέλας που δεν εγκρίνουν τη σχέση τους.

Παρόλο που οι δύο νέοι δείχνουν ότι δεν έχουν τίποτα κοινό ο έρωτας τους είναι ικανός να κάνει θαύματα... Μέσα από τα εμπόδια και τους τσακωμούς ζουν τον απόλυτο έρωτα μέχρι τα βαθιά τους γεράματα ώσπου τελικά "φεύγουν" μαζί.
Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ αποτελεί την πιο διάσημη ιστορία αγάπης που οι πρωταγωνιστές ουσιαστικά δεν έζησαν ποτέ.

Ο έντονος έρωτας που ζουν δείχνει ότι αψηφούν τις οικογένειες τους που είναι εμπόδιο και τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει. Το υπέροχο αυτό έργο δεν έχει ευτυχισμένο τέλος αφού τελικά οι δύο νέοι πεθαίνουν καταφέρνουν όμως να συμφιλιώσουν τις οικογένειες τους. Η τραγωδία τελειώνει με τα λόγια: «Γιατί δεν υπήρξε ποτέ ιστορία πιο θλιβερή από αυτήν της Ιουλιέτας και του Ρωμαίου της».
Η Έμιλι Μπροντέ​ μας ξεναγεί στα "ανεμοδαρμένα ύψη" ξετυλίγοντας την ερωτική ιστορία της Κάθριν Έρνσο και του Χίθκλιφ.

Ένας έρωτας τόσο δυνατός που παραμένει ανεκπλήρωτος και καταλήγει σε μίσος. Η συγκλονιστική ιστορία δύο νέων που ερωτεύτηκαν από παιδιά διαθέτει ατέλειωτο πάθος τοποθετώντας την σε ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της αγγλικής λογοτεχνίας.

ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΦΛΟΥΡΙΑ (ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΛΣΤΟΙ)

 

Κάποτε ένας πλούσιος αποφάσισε να κάνει ελεημοσύνη χίλια φλουριά στους φτωχούς. Όμως δεν ήξερε σε ποιους φτωχούς να τα δώσει.

Πήγε έτσι στον ιερέα της ενορίας και του λέει:

-Θέλω να δώσω χίλια φλουριά στους φτωχούς, όμως δεν ξέρω σε ποιους. Τα δίνω λοιπόν σε σένα, να τα μοιράσεις εσύ όπως νομίζεις.

Ο παπάς είπε:

-Τα χρήματα είναι πολλά και εγώ δεν ξέρω σε ποιον και πως να τα δώσω. Φοβάμαι μήπως δώσω στον έναν πάρα πολλά και στον άλλο λίγα. Καλύτερα εσύ ο ίδιος να μου πεις σε ποιους φτωχούς και πως να μοιράσω τα χρήματα.

Ο πλούσιος απάντησε:

-Αν και συ δεν ξέρεις σε ποιον φτωχό να δώσεις τα χρήματα, ο Θεός όμως ξέρει. Να τα δώσεις στον πρώτο φτωχό που θα χτυπήσει την πόρτα σου.

Στην ενορία του παπά ζούσε ένας πολύ φτωχός άνθρωπος. Είχε πολλά παιδιά και ο ίδιος ήταν άρρωστος και δε μπορούσε να εργαστεί. Μια μέρα, που ο φτωχός διάβαζε τον 36ο ψαλμό, σταμάτησε στην φράση "νεώτερος ἐγενόμην καὶ γὰρ ἐγήρασα καὶ οὐκ εἶδον δίκαιον ἐγκαταλελειμμένον, οὐδὲ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ζητοῦν ἄρτους" και σκέφτηκε:

"Όμως ο Θεός εμένα με έχει εγκαταλείψει, αν και δεν έχω κάνει κακό. Τώρα θα πάω να βρω παπά και θα τον ρωτήσω γιατί γράφονται τέτοιες ψευτιές στην Αγία Γραφή;"

Αμέσως σηκώνεται και πάει στον παπά. Αυτός άμα τον είδε συλλογίστηκε:

"Να ο πρώτος φτωχός που έρχεται".

Κι έδωσε σε αυτόν τα χίλια φλουριά. 

Αναρτήθηκε από δάσκαλος στις 7:02 μ.μ.

Kreutzer Sonata, Violin Sonata No. 9 - Beethoven - full version in HD! Νουβέλα του Λέοντος Τολστόι,

Η Σονάτα του Κρόιτσερ, πίνακας του Ρενέ Φρανσουά Ξαβιέ Πρινέ

Νουβέλα του Λέοντος Τολστόι, που έλαβε τον τίτλο της από το ομώνυμο μουσικό έργο του Λούντβιχ φαν Μπετόβεν.
Στις 26 Αυγούστου 1889, o σπουδαίος ρώσος συγγραφέας και αμφιλεγόμενος ηθικός στοχαστής Λέων Τολστόι (1828-1910) ολοκλήρωσε τη συγγραφή της φιλοσοφικής νουβέλας Η Σονάτα του Κρόιτσερ, η οποία κυκλοφόρησε στα τέλη της ίδιας χρονιάς. Το έργο αναφέρεται στην καταδίκη του γάμου και του σαρκικού έρωτα μέσα από την ιστορία του Πόζντισιεφ, που σκοτώνει τη γυναίκα του από υπερβολική ζήλια. Αφορμή στάθηκε η γνωριμία της μ’ ένα βιολονίστα σε μία δεξίωση. Πιανίστρια η ίδια, άρχισαν να παίζουν μαζί τη Σονάτα του Κρόιτσερ, δηλαδή τη Σονάτα για βιολί αρ. 9 του Μπετόβεν, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μεταξύ τους μια αμοιβαία συμπάθεια, που δεν άρεσε καθόλου στο σύζυγό της.
Σ’ ένα απόσπασμα της νουβέλας ο Πόζντισιεφ, αρκετό καιρό μετά τον φόνο, μιλώντας με κάποιους συνταξιδιώτες του σ' ένα τραίνο λέει : «…Έπαιζαν τη σονάτα του Κρόιτσερ, του Μπετόβεν. Ξέρετε, τάχα, το πρώτο πρέστο. Το ξέρετε!» ύψωσε τη φωνή του. «Μα είναι κάτι το τρομερό αυτή η σονάτα. Αυτή ακριβώς. Και γενικά η μουσική είναι ένα πράγμα τρομερό. Μα τι πράγμα είναι; Δεν καταλαβαίνω. Τι πράγμα είναι η μουσική; Τι δουλειά κάνει; Και γιατί κάνει αυτό που κάνει; Λένε πως η μουσική εξημερώνει τα ήθη, εξυψώνει τον άνθρωπο - ανοησίες, ψέμματα! Ενεργεί, επηρεάζει τρομερά -μιλώ για τον εαυτό μου- αλλά δεν εξυψώνει καθόλου την ψυχή. Εξυψώνει ή όχι την ψυχή, η αλήθεια είναι ότι τη διεγείρει…» (Η Σονάτα του Κρόιτσερ σε μετάφραση Αντρέα Σαραντόπουλου, εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος)
Έχοντας αναπτύξει ένα δικό του χριστιανικό σύμπαν, που του στοίχισε τον αφορισμό από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, ο Τολστόι ενδιαφερόταν για το ζήτημα της σαρκικής επιθυμίας, καθώς πίστευε ότι η ηθική υγεία του ανθρώπου αποτελούσε συνάρτηση της ικανότητάς του να προσεγγίσει το ιδεώδες της αγνότητας. Αμέσως με την κυκλοφορία της, η Σονάτα του Κρόιτσερ απαγορεύτηκε στη Ρωσία κι έγινε γνωστή μέσω παράνομων πολυγραφημένων εκδόσεων, που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι («σαμιζντάτ» στα ρωσικά). Παρόμοια τύχη είχε και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου απαγορεύτηκε από το ταχυδρομείο η διανομή εφημερίδων, που περιείχαν αποσπάσματα του βιβλίου. «Σεξουαλικά και ηθικά διεστραμμένο» χαρακτήρισε τον Τολστόι ο Υπουργός Δικαιοσύνης και μετέπειτα Πρόεδρος των ΗΠΑ Θίοντορ Ρούζβελτ.
Η Σονάτα του Κρόιτσερ έχει διασκευαστεί για το θέατρο, έχει μεταφερθεί επανειλημμένα στον κινηματογράφο, έγινε ζωγραφικός πίνακας και ενέπνευσε τον τσέχο συνθέτη Λέος Γιανάτσεκ στο έργο του Κουαρτέτο για Έγχορδα αρ. 1, γνωστό και ως Σονάτα του Κρόιτσερ.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/520#ixzz3Xf4Gh4Fu

The Last Station [trailer] (2009) [HD] "Ο τελευταίος σταθμός": Η ζωή του Τολστόι στον κινηματογράφο - trailer

To μυθιστόρημα "Ο τελευταίος σταθμός" έχει σαν θέμα του την τελευταία χρονιά της ζωής του Λέοντα Τολστόι. Είναι βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά που έχουν καταγραφεί στα ημερολόγια του ίδιου, της γυναίκας του, των μαθητών και των παιδιών του.

Πρόκειται για ένα δυνατό ιστορικό μυθιστόρημα που καταγράφει με συναρπαστικό τρόπο τα γεγονότα της εποχής του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους χαρακτήρες. Tα μέλη της οικογένειας Τολστόι σπαράσσονται από τις μεταξύ τους συγκρούσεις, ζουν στη σκιά του διάσημου συγγραφέα και διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στη ζωή. Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στη δύσκολη σχέση του Τολστόι με τη σύζυγό του Σοφία, καθώς και στην άκρως ανταγωνιστική σχέση εκείνης με τους μαθητές του και τις κόρες τους.

Ο Γκορ Βιντάλ έγραψε για το βιβλίο: «Ένα από τα καλύτερα ιστορικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια».

Το μυθιστόρημα του Τζέι Παρίνι μεταφέρθηκε με επιτυχία στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Μάικλ Χόφμαν με τον Κρίστοφερ Πλάμερ στο ρόλο του Τολστόι, την Έλεν Μίρεν στο ρόλο της Σοφίας και τον Τζέιμς ΜακΑβόι στο ρόλο του γραμματέα του Τολστόι Μπουλγκάκοφ.

Η ταινία έχει σημειώσει μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία καθώς έχει ήδη βραβευτεί σε κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία και στις ΗΠΑ.

Οι δύο πρωταγωνιστές ήταν υποψήφιοι για τις Χρυσές Σφαίρες 2010 καθώς και για τα βραβεία Όσκαρ 2010.

"Ο τελευταίος σταθμός" βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες την Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010.

19/7/2010

http://entertainment.in.gr/html/ent/327/ent.88327.asp

Από Palmografos.com: Palmografos.com - "Ο τελευταίος σταθμός": Η ζωή του Τολστόι στον κινηματογράφο - trailer