ομοφυλοφιλια

Θέλω να αρχίσω μια αναζήτηση.  Ψάχνω να βρω ποιο είναι το πρότυπο του ανθρώπου. Ψάχνω να βρω  το μέτρο σε μια κοινωνία που φαίνεται να το έχει χάσει.

Με στενοχωρεί ότι επικρατεί σύγχυση λοιπόν για τέτοια θέματα, ακόμα και στον πιστό λαό και δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν αυτά τα θέματα ως ταμπού. Ότι θεωρείται όμως ταμπού δεν ερευνάται. Και εμείς χρειαζόμαστε την έρευνα. Διότι και αυτός, ο Απόστολος Παύλος δεν ντράπηκε να μιλήσει για αυτά, ούτε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Δεν θα ήθελα να πέσω στην παγίδα για το τι υποστηρίζουν οι «σοφοί» ή τι λένε οι επιστήμονες. Μπορώ να βρω οπαδούς τόσων απόψεων, όσες είναι και οι φιλοσοφικές σχολές ή καλύτερα όσοι είναι οι άνθρωποι.  Διότι ο καθένας έχει την δίκη του σκοπιά και την δική του ηθική. Και το αποτέλεσμα;  Είναι ότι απογοητεύονται  και διασκορπίζονται οι άνθρωποι.
Η βιολογία για παράδειγμα θα πει ότι ο γενετικός κώδικας προσδιορίζει καταλυτικά τον άνθρωπο  ή η ψυχολογία θα πει ότι ο άνθρωπος είναι μια σειρά προσδιορισμών που διαγράφεται στα πρώτα χρόνια της ηλικίας του, το ίδιο και η κοινωνιολογία. Η θεολογία αντιθέτως είναι η μόνη που λέει ότι ο άνθρωπος είναι ένα «ον» το οποίο θα ολοκληρωθεί στα έσχατα όταν δούμε τον Θεό «πρόσωπο προς πρόσωπο». Δεν είναι δηλαδή ο άνθρωπος μόνο ένα φυσικό όν αλλά ταυτόχρονα έχει την δυνατότητα να εικονίζει το υπερφυσικό, την εικόνα του Θεού.
Έτσι λοιπόν εάν θέλουμε να μιλήσουμε για την ομοφυλοφιλία ή για οποιαδήποτε κατάσταση των πραγμάτων, η Θεολογία ξεκινάει πάντοτε έχοντας αφετηρία, την αποκάλυψη του Θεού, δηλαδή το πως ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο. Και έχουμε ένα δεδομένο, τον τέλειο άνθρωπο, τον Χριστό, τον Θεάνθρωπο, έχομε δεδομένο τον σκοπό του ανθρώπου, το τέρμα του ανθρώπου που είναι η βασιλεία του Θεού.  Και έχουμε και δεδομένο ακόμα την γνώση περί της κατασκευής του ανθρώπου από τον Θεό.  Εάν αυτά τα πράγματα δεν υφίστανται, δεν παραδέχονται, δεν αναγνωρίζονται, τότε σε ποιο επίπεδο μπορεί κανείς να μιλήσει;
Δεν μπορώ λοιπόν με αυτές τις βάσεις, να σκεφτώ μεγαλύτερο πρότυπο, εκτός από τα αξεπέραστα πρότυπα των αγίων. Και ενώ από τη μία παρηγορούμαι σκεπτόμενος το ύψος τους, την κάθαρση των παθών, την κάθαρση του νοός και την κάθαρση της καρδιάς που έχουν καθώς και την θέωσή τους, από την άλλη θλίβομαι σκεπτόμενος την βύθιση του ανθρώπου στην αμαρτία.

Σαν πρώτη διάκριση που θέλω να κάνω είναι ότι όλοι είμαστε γεμάτοι αμαρτίες. Ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής μας το λέει ξεκάθαρα. « εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν» Ιωάννης Α’  1:8  καθώς και ο ψαλμωδός  "ότι ού δικαιωθήσεται  ενώπιον σου πας ζων". Ψαλμός 142 . Η Εκκλησία δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία ως κάτι "ιδιαίτερο" μεταξύ των άλλων ψυχικών ασθενειών. Ο καθένας έχει τα πάθη του, μια μορφή πάθους και πρέπει να αγωνιστεί να βρει τον τρόπο να αγωνιστεί, να απαλλαγεί από το συγκεκριμένο πάθος. Η Εκκλησία αγκαλιάζει με την καθολικότητα της, όλους μας  και σαν σκοπό έχει την θεραπευτική του προσώπου.
Σαν δεύτερη διάκριση που θεωρώ ότι πρέπει αρχικά να γίνει, είναι ότι ενώ η ομοφυλοφιλία από τους «προοδευτικούς» θεωρείται φυσιολογική, ο ομοφυλόφιλος, αποφεύγεται, υβρίζεται, συκοφαντείται.  Η Εκκλησία αντίθετα μας λέει ότι ο ομοφυλόφιλος είναι εικόνα του Θεού  και είναι φυσιολογικός. Είναι αγαπημένο παιδί του Θεού. Καλείται και αυτός από το Θεό όπως και κάθε άνθρωπος να ζήσει με αγάπη, ταπείνωση, αγνότητα και προσευχή. Η Εκκλησία όμως  είναι κάθετη δια ροπάλου στην αμαρτία της ομοφυλοφιλίας.
Σαν τρίτη θεολογική διάκριση, θέλω να τονίσω ότι άλλο πράγμα η θηλυπρέπεια που μπορεί να έχει κάποιος λόγω κάποιων βιολογικών ή κοινωνιολογικών ή ψυχολογικών παραγόντων (τους οποίους παράγοντες ερευνά η επιστήμη και δεν είναι καθοριστικοί) και άλλο πράγμα η πράξη της ομοφυλοφιλίας. Καλό θα ήταν να σημειωθεί, ότι είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που βιολογικά έχουν μια ροπή από την παιδική τους ηλικία στο ίδιο φύλο και αυτό  μπορεί να θεραπευτεί με μια ιατρική επέμβαση.
Ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής μας λέει ότι δεν ευθύνεται η φύση αλλά η προαίρεση. Το ίδιο μας λέει και ο όσιος Κασσιανός ο Ρωμαίος «Ο θυμός και η επιθυμία, έχουν συνδεθεί από τον Δημιουργό με τον άνθρωπο για καλό σκοπό, φαίνεται κάπως από τις φυσικές εκδηλώσεις του σώματος πως εκφυλίζονται σε παρα φύσιν κατάσταση εξαιτίας της ραθυμίας και της οκνηρίας … Η σωματική π.χ κίνηση για τεκνογονία και διαιώνιση του ανθρώπινου γένους με διαδοχή της μια γενιάς από την άλλη δεν δόθηκε από τον Δημιουργό για πορνεία … Κι ας μην κατηγορούμε  τον Πλάστη γι’αυτά, όπως ακριβώς δεν θα κατηγορούσαμε και αυτόν που έδωσε κάποιο σιδερένιο αντικείμενο για αναγκαία ή χρήσιμη δουλειά, αν εκείνος που το δέχτηκε το χρησιμοποιήσει για φόνο»
Ο μητροπολίτης Λεμεσού π. Αθανάσιος στην ομιλία του για αυτά τα θέματα και από την εμπειρία της εξομολόγησης μας λέει: «η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων, η οποία έχει τάσεις προς το ίδιον φύλλο, το πρόβλημα είναι καθαρά ψυχικό. Δηλαδή ο άνθρωπος ότι ας πούμε έχει μια ψυχή πιο λεπτή, έναν ψυχικό κόσμο πιο λεπτό πιο ευαίσθητο, πιο συναισθηματικό, πιο αδύνατον ακόμα, καταλήγει στο να αισθάνεται μια πληρότητα στο ίδιον φύλο,  Σε αυτή την περίπτωση αυτή η στάση μπορεί να μην είναι καθαρά σαρκική αλλά μια τάση για πνευματική ανάγκη» και αλλού:  «Τα πάθη τα σαρκικά είναι αναμεμιγμένα με την αγάπη και μόλις κινηθούν να αγαπήσουν τον άλλον άνθρωπο, αμέσως έχουν σαρκική έλξη, γιαυτό συνυπάρχουν αυτά τα πράγματα, γιατί λέει η εκκλησία να προσέχουμε όλοι. Διότι μόλις αγαπήσεις τον άλλον και προχωρήσεις να του εκδηλώσεις ένα αίσθημα αγάπης, τότε ταυτόχρονα κινείται σαρκικά ο εαυτός μας απέναντι στον άλλον. Διότι δεν αποβάλλαμε τον παλαιό άνθρωπο, όσοι αγωνίστηκαν και χώρισαν τα πάθη από την καθαρή αίσθηση της καρδιάς τους, από τις ενέργειες της καρδιάς τους, αυτοί μπορούν να αγαπούν τον άλλον άνθρωπο χωρίς κανέναν κίνδυνο.»
Σημαντικό θεολογικό σημείο επίσης είναι αυτοί οι έντονοι λογισμοί. Μέσα στον πνευματικό κόσμο, ένας χώρος που διεξάγεται ο πόλεμος είναι ο χώρος του νου, της διανοίας του ανθρώπου. Εκεί διεξάγεται ο πόλεμος μεταξύ του ανθρώπου και των λογισμών. Ένα παιδί λόγου χάρη βομβαρδιζόμενο από παντού με άπρεπες εικόνες αλλά και με την απειρία που μπορεί να έχει στα πνευματικά θέματα, είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει και να αγνοήσει αυτές τις «σκέψεις» πιστεύοντας ότι είναι δικές του. Και υπάρχουν πολλοί νέοι που καταλήγουν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και άλλοι να παραδίνονται στις φαντασιώσεις τους προσπαθώντας επιπλέον και να τις καλλιεργήσουν. . Έτσι όπως λέει ο Απόστολος «Καθένας μπαίνει σε πειρασμό από τη δική του επιθυμία. Αυτή τον παρασύρει και τον εξαπατάει…»
Πολλοί ομοφυλόφιλοι αγνοώντας τα παραπάνω, πασχίζουν να μας περάσουν το μήνυμα ότι αυτοί είναι οι υγιέστεροι των ανθρώπων, ενώ όσοι δεν αποδέχονται αυτή την πράξη είναι οι ασθενείς. Έτσι αντί να ονομάζουν αμαρτία την ομοφυλοφιλία, ονομάζουν αμαρτία και μεταθέτουν το πρόβλημα στην ομοφοβία. (Θεολογικά όπως αναφέραμε δεν πρόκειται για ομοφοβία, διότι αυτή συνεπάγεται αποστροφή, μίσος, εχθρότητα κατά των ομοφυλόφιλων. )
Επίσης αυτοί που σκέπτονται έτσι, δικαιολογώντας τις πράξεις τους, σε μια προσπάθεια για αναγνώριση, λανθασμένα επικαλούνται αξίες όπως την ελευθερία ή την αγάπη για να καταστρέψουν μαζί με αυτές και άλλες, όπως την σωφροσύνη και την αγνότητα. Διότι ποιος είναι αυτός ο οποίος έχοντας καλλιεργήσει τέτοιες παράλογες επιθυμίες, τόσο που μοιάζει ασυγκράτητος, νομίζει ότι ενεργεί ελεύθερα και με γνώμονα την αληθινή αγάπη;
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θέλοντας να θεραπεύσει, σαν άριστος πνευματικός ιατρός, μας αναφέρει: « Τι θα μπορούσαμε να πούμε γι’ αυτή την μανία, που είναι τόσο πολύ χειρότερη από την πορνεία, ώστε να μην μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε. Γιατί δεν λέω μόνο αυτό, ότι έγινες γυναίκα, αλλ’ότι έχασες και τν ιδιότητα του άντρα και ούτε τη φύση της γυναίκας πήρες, ούτε διατήρησες τη φύση του άνδρα την οποία είχες, αλλά έγινες προδότης και των δύο φύσεων… Γιατί τι υπάρχει πιο σιχαμερό από έναν άνδρα πάνω στον οποίον έχουν ασελγήσει σαν να είναι γυναίκα πόρνη; Τι υπάρχει βρωμερότερο; Πω, πω μανία! Πω, πω παραφροσύνη!» Εις Ρωμαίους 5,3
Η Εκκλησία για την θεραπεία κάθε προσώπου έχει επιστημονική μέθοδο. Όποιος δηλαδή συνδέθηκε με την άσκηση, την προσευχή και με τα μυστήρια της Εκκλησίας,  θεραπεύεται και είναι επιστήμη αυτό, διότι σε οποιονδήποτε άνθρωπο εφαρμόστηκαν αυτά και οπουδήποτε σε όλη την γη  , ο άνθρωπος φτάνει στην αγιότητα. Αυτό χρειάζεται και για την θεραπεία της ομοφυλοφιλίας, όπως και κάθε αμαρτίας. Εύχομαι να έχουμε τον  πνευματικό Πατέρα δίπλα μας και να θυμόμαστε τον φιλοκαλικό Πατέρα στους λόγους περί αγνείας «Ανάθεσε στον Κύριον την ασθένεια της φύσεώς σου, αναγνωρίζοντας πλήρως την ιδική σου αδυναμία, και τότε θα λαβής το χάρισμα της σωφροσύνης, χωρίς να το καταλάβεις»


Αναγνώστου Κωνσταντίνος

Η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια σαν τον αυτισμό!

Η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια σαν τον αυτισμό! Ο Τζιανπάολο Βανόλι, Ιταλός επιστήμονας, δημοσιογράφος, αλλά και φανατικός πολέμιος των εμβολιασμών, υποστηρίζει πως: “τα εμβόλια προκαλούν την.... ομοφυλοφιλία”. Σύμφωνα με τη θεωρία του 70χρονου υποστηρικτή της εναλλακτικής ιατρικής: “Τα παιδιά συνηθίζουν στην ιδέα του εμβολίου από μικρά, αργότερα μεγαλώνουν και προσπαθούν να βρουν τη δική τους προσωπικότητα. Αν το εμβόλια αναστέλλεται από υδράργυρο και άλλες ουσίες που εισβάλλουν στο μυαλό, το παιδί γίνεται gay. Κάθε εμβολιασμός προκαλεί την ομοφυλοφιλία, γιατί αποτρέπει την ανάπτυξη της προσωπικότητας”. Επίσης, ο κ. Βανόλι ανησυχεί για το μέλλον: “Το πρόβλημα είναι ότι στις επόμενες γενιές, οι gay γονείς θα μεταφέρουν την ασθένεια στα παιδιά τους από τη στιγμή που θα βρίσκεται στο DNA τους. Γιατί πρόκειται περί ασθένειας. Μπορούμε να πούμε ότι είναι μία μικρή μορφή αυτισμού. Από τότε που άρχισαν οι μαζικοί εμβολιασμοί, ο αριθμός των ομοφυλοφίλων έχει αυξηθεί, Είναι καταστροφικό το γεγονός αυτό. Μελλοντικά θα συνεχιστεί σε μεγαλύτερο βαθμό”. ΠΗΓΗ koolnews

Δήλωση-σοκ από επιστήμονα: Η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια σαν τον αυτισμό!

Αφιέρωμα: πίστη και ομοφυλοφιλία

Συνέντευξη

«Παρά φύσει είναι να κάνω ότι δεν είμαι ομοφυλόφιλος»

συνέντευξη στον Δημήτρη Αγγελίδη

Συνδέουμε την εικόνα του πιστού με σαλεμένους φανατικούς που φτύνουν δηλητήριο. Μήπως φοράμε εμείς παρωπίδες;

Μπορεί να τον δεις να χορεύει στο Sodade ή να προσεύχεται σε μια εκκλησία της γειτονιάς του. Ο Βαγγέλης Π., 34, διαφημιστής, γνωστός και ως provato λόγω του blog του www.provato.gr, εξηγεί στο 10% με τρόπο νηφάλιο και διεισδυτικό πώς συνδυάζει την πίστη του με την ομοφυλοφιλία του χωρίς πρόβλημα.

Τι είναι η πίστη για σένα;

Είναι δύσκολο να μπει σε λόγια, δεν εκλογικεύεται. Η πίστη μου είναι περισσότερο βίωμα. Οι Γραφές μας λένε κάποια πράγματα κι εγώ επιλέγω να σταθώ θετικά απέναντί τους. Πιστεύω ότι έγιναν. Αλλά δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί. Αυτό είναι και το νόημα της Ορθοδοξίας. Σε αφήνει ελεύθερο - αν θέλεις, πιστεύεις.

Αν δεν θέλεις, θα καείς στην Κόλαση. Περισσότερο σαν εκβιασμός δεν ακούγεται;

Δεν σε αναγκάζει κανείς να πιστέψεις στην ύπαρξη της Κόλασης. Εγώ δεν ευελπιστώ ούτε στη μέλλουσα ζωή ούτε στον Παράδεισο. Τι θα γίνει μετά, δεν το ξέρει κανένας. Η πίστη η δική μου έχει να κάνει με τη ζωή μου εδώ. Με βοηθά να έχω εμπιστοσύνη, χαλαρότητα και ηρεμία στις αποφάσεις μου.

Πηγαίνεις στην εκκλησία;

Όχι όσο συχνά θα ήθελα, αλλά πηγαίνω.

Νηστεύεις;

Ναι. Μπορεί να ακουστεί γελοίο, αλλά θα το πω όπως το νιώθω: είναι ο δικός μου τρόπος να βγάζω το καπέλο σ’ αυτά που πέρασε ο Χριστός.

Εξομολογείσαι;

Έχω τον πνευματικό μου στο Άγιον Όρος και όταν τον επισκέπτομαι, εξομολογούμαι. Όταν λέμε στο αυτί του Θεού πράγματα που μας απασχολούν, φωτίζουμε λίγο τη ζωή μας, την κάνουμε πιο ξεκάθαρη. Η λύπη που μοιράζεται γίνεται μισή, η χαρά που μοιράζεται γίνεται διπλάσια.

Πώς αντιμετωπίζει ο πνευματικός σου την ομοφυλοφιλία;

Την καταδικάζει, αλλά όχι με άσχημο τρόπο. Δεν μου έχει πει ότι θα πάω στην Κόλαση ή τίποτα τέτοιο. Έχει όμως πει ότι είναι κάτι έξω από τη φύση κι ότι ίσως πρέπει να παλέψω να δω τι πάει στραβά και τι πρέπει να αλλάξω.

Συμφωνείς;

Δεν συμφωνώ καθόλου. Σέβομαι αυτό που λέει, αλλά εγώ είμαι εγώ. Υπάρχει μια διαδικασία που με έκανε αυτόν που είμαι και δεν θέλω να την ανατρέψω. Θεωρώ έλλειψη σεβασμού στο Θεό και μεγάλη αμαρτία να προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο. Άλλο να βελτιώνεσαι, άλλο να γίνεσαι κάτι που δεν είσαι. Στη δεύτερη περίπτωση πηγαίνεις ενάντια στη φύση σου. Για μένα παρά φύσει δεν είναι η ομοφυλοφιλία, είναι να κάνω ότι δεν είμαι ομοφυλόφιλος.

Πώς όμως συμβαδίζει η ομοφυλοφιλία με τα διδάγματα της Εκκλησίας;

Ένα μου μέρος δέχεται τη θρησκεία και την Ορθοδοξία, αλλά μπορώ να φτάσω μέχρι ένα σημείο. Να γίνω λιγότερο εγωιστής, ναι. Είναι άλλο το μέγεθος της παρέμβασης στην προσωπικότητά μου και είναι δεδομένο ότι το αποτέλεσμα θα είναι προς το καλό. Να αλλάξω τη σεξουαλικότητά μου, όμως, όχι. Αφενός είναι τιτάνιο έργο, αφετέρου δεν νομίζω ότι έτσι θα γίνω καλύτερος άνθρωπος. Αντιθέτως, θα γίνω νευρικός, δυστυχής και με απωθημένα. Θα το ήθελε αυτό ο Θεός;

Δεν ξέρω τι θα απαντούσαν σ’ αυτό οι πιο συντηρητικοί Χριστιανοί.

Δες όμως: όταν είπα στον πνευματικό μου για μια σχέση μου που μου έκανε πολύ καλό, μου είπε ότι, αν και η ομοφυλοφιλία δεν είναι κάτι που μπορεί να εγκρίνει, δεν μπορεί και να μου πει να σταματήσω μια σχέση που έχει τόσο θετική επίδραση πάνω μου. Πολύ σωστός.

Είχες ποτέ ενοχές για την ομοφυλοφιλία;

Σε συνειδητό επίπεδο, όχι. Ίσως πάλι η σκέψη ότι το σεξ δεν εγκρίνεται από την πίστη μας να σχετίζεται με το ότι προσπαθώ τις σχέσεις μου να τις θέσω σε ένα πλαίσιο λίγο πιο σοβαρό. Για να το πω απλά, δεν είμαι ο άνθρωπος του one night stand. Από την άλλη, για να το αντιστρέψω, για να βιώσεις το μεγαλείο του έρωτα, θέλεις λίγο περισσότερο χρόνο από το οκτάωρο μιας βραδιάς. Οπότε υπάρχει και μια πρακτική αλήθεια σ’ αυτό, όπως σε πολλά διδάγματα της Εκκλησίας.

Τι σκέφτεσαι όταν ακούς τον αρχιεπίσκοπο να μιλάει για «κουσούρι»;

Νιώθω ότι δεν με αφορούν οι μαλακίες περί κουσουριού. Καταρχήν, ουδείς ακουσούρωτος. Όλοι οι άνθρωποι, μηδενός εξαιρουμένου, για κάτι ντρεπόμαστε. Ποιος καθορίζει τι είναι αυτό; Η Εκκλησία; Αν η επίσημη Εκκλησία θεωρεί ότι έχω κουσούρι, με γεια της με χαρά της. Αυτό δεν επηρεάζει τη θρησκευτικότητά μου. Για να το πω αλλιώς, αν εξαφανίζονταν ξαφνικά κάθε ναός και ιερέας  από τον κόσμο, εγώ θα συνέχιζα να είμαι πιστός. Πηγαίνω στην εκκλησία γιατί αποτελεί έναν χώρο όπου μπορώ να εκφράσω την πίστη μου, αλλά δεν μου είναι αναγκαία για να πιστεύω.

Τι σε κάνει να πηγαίνεις τακτικά στο Άγιον Όρος;

Εκεί η ιδεατή εικόνα μου, αυτό που για μένα είναι ο «καλός Βαγγέλης», γίνεται πολύ πιο ξεκάθαρη και πολύ πιο εφικτή. Δεν εννοώ μ’ αυτό κάτι έξω από τη φύση μου. Δεν πηγαίνω στο Άγιον Όρος για να γίνω κάποιος που δεν είμαι, αλλά για να γίνω η καλύτερη εκδοχή μου. Ο καλός Βαγγέλης δεν είναι ένας στρέιτ Βαγγέλης με οικογένεια. Είναι ένας γκέι Βαγέλης που βιώνει τις σχέσεις του με σεβασμό προς το κορμί, την ψυχή και τα συναισθήματα τα δικά του και των άλλων.

Πώς αντιδρούν όσοι μαθαίνουν για την πίστη σου;

Πολλοί σοκάρονται. Και μάλιστα πολλοί ομοφυλόφιλοι, που υποτίθεται ότι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι, σ’ αυτό το θέμα αντιδρούν περίεργα. Αν το φέρει να τους πω ότι νηστεύω ή ότι πηγαίνω στην εκκλησία ή αν τύχει να δουν στο σπίτι κάποιες εικόνες που έχω, νιώθω σαν να κάνω κάμινγκ άουτ. Δέχονται η κοινωνία μας να ενισχύει σε τέτοιο βαθμό τον καταναλωτισμό, αλλά στην πίστη αντιδρούν. Ίσως γιατί έχουν ταυτίσει τον πιστό με την εικόνα της Λουκά, με κάποιον που κάνει κήρυγμα και καταδικάζει την ομοφυλοφιλία.

Εσύ κάνεις κήρυγμα;

Όχι, καμία σχέση. Δεν θέλω να πείσω κανέναν για τίποτα. Δεν μπαίνω καν στη λογική ότι η δική μας θρησκεία είναι η καλύτερη. Δεν θέλω ν’ ακουστώ σχετικιστής, αλλά θα έλεγα ότι η πίστη μου στην Ορθοδοξία έχει να κάνει και με το ότι γεννήθηκα εδώ. Φαντάζομαι ότι αν είχα γεννηθεί στη Σαουδική Αραβία, μπορεί να ήμουν πιστός μουσουλμάνος.

Υπάρχουν πάντως πολλοί φανατικοί στην Εκκλησία.

Πράγματι, πολλοί άνθρωποι της Εκκλησίας δείχνουν στενομυαλιά και αυστηρότητα, έννοιες που δεν συμβαδίζουν με την ελευθερία στην πίστη. Για μένα ο ιδανικός πιστός είναι χαλαρός, θετικός προς τους άλλους και αποφεύγει να καταδικάζει. Αν πιστεύεις, φτιάξε τον κόσμο σου και άσε τους άλλους να ζουν στον δικό τους. Θα βρούμε άλλα σημεία επαφής.

H ομοφυλοφιλία είναι ένα φοβερό δαιμόνιο...Απο το βιβλίο Ο τρελο- Γιάννης

H ομοφυλοφιλία είναι ένα φοβερό δαιμόνιο...Απο το βιβλίο Ο τρελο- Γιάννης!

Ο Κωνσταντίνος που συνήθιζε να κάθεται στις τελευταίες πάντα θέσεις του Ναού με εμφανή αρχικά δισταγμό σηκώθηκε και πήγε κοντά στον κυρ- Αναστάση. Καθώς διάβαινε προς τον άμβωνα παρατήρησε το πόσο περίεργα τον κοιτούσαν όλοι. Είδε στα μάτια των παρευρισκομένων να καθρεφτίζεται μία αόριστη απορία. Και εκείνος απορούσε γιατί ο κυρ-Αναστάσης κάλεσε μόνο αυτόν να παρευρεθεί δίπλα του την ώρα της ανάγνωσης της επιστολής.

Κάτι όμως ασυνήθιστο τον παρακίνησε και αφού έριξε μία κλεφτή ματιά στην αγαπημένη του Κατερίνα παρακάλεσε τον κυρ -Αναστάση να πει δυό λόγια στη μνήμη του τρελο- Γιάννη. Ο κυρ -Αναστάσης θέλησε να διαβάσει πρώτα την επιστολή και μετά να του δώσει το λόγο. Τότε ο παπα-Βασίλης παρενέβη στη συζήτηση και είπε: «Άσε το παιδί να μιλήσει Αναστάση».

Ο Κωνσταντίνος τότε με χαμηλωμένο το πρόσωπο πήγε μπροστά στο μικρόφωνο. «Θεωρώ και εκλαμβάνω τον εαυτό μου ως το χειρότερο μίασμα που υπήρξε ποτέ στην ανθρωπότητα. Ξέρω ακόμη πως ως «μίασμα» της κοινωνίας με αντιμετωπίζετε όλοι λόγω της αμαρτωλής πρώην δραστηριότητάς μου. Έχετε απόλυτα δίκαιο.

Έτσι μου αξίζει να με αντιμετωπίζετε γιατί με τη ζωή που έκανα όχι μόνο έβλαπτα τον εαυτό μου αλλά και τους πλησίον μου, εσάς δηλαδή αλλά και όλους αυτούς που έπιανα στα δίκτυα της ανομίας. Παίρνω λοιπόν ως ευκαιρία τη δυνατότητα αυτή που μου έδωσε ο κυρ-Αναστάσης για να ζητήσω από τον καθένα προσωπικά να με συγχωρήσετε. Δεν αξίζω βέβαια ούτε καν τη συγνώμη γιατί σας έβλαψα όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε. Έβλαψα την πόλη μας, τη συνοικία, τη γειτονιά μας. Έβλαψα φίλους και γνωστούς μου, γονείς και συγγενείς γιατί μετέφερα με τη βιοτή μου, το βούρκο της ακολασίας στην καθημερινότητά σας.

Στην κατρακύλα μου αυτή που είχα πάρει έδωσε τέλος οριστικό ο τρελο-Γιάννης. Οι προσευχές του σαλού με έβγαλαν από την παγίδα όχι ενός δαιμονίου αλλά ολάκερης λεγεώνας που είχαν φωλιάσει μέσα μου.

Ήμουν για σχεδόν δέκα χρόνια τραβεστί. Πίστευα τότε ότι η ευτυχία βρίσκεται στην εφήμερη απόλαυση που προκαλεί η σαρκική επαφή. Ντυνόμουν προκλητικά, οργιζόμουν με τους ανθρώπους. Αντιμετώπιζα τη ζωή ως ένα δοχείο ηδονής, το οποίο θα έπρεπε καθημερινά να φροντίζω να γεμίζω.

Έζησα το βούρκο της κολάσεως, όσο δεν μπορείτε να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Συνήθιζα λοιπόν σε τακτά διαστήματα να αλλάζω κατοικία, αφού με το δίκιο της η κοινωνία με εκλάμβανε ως απόβλητο. Και αυτό στην ουσία ήμουν. Οι τσακωμοί, οι βρισιές και οι απογοητεύσεις πίστευα ότι ήταν η καλύτερη άμυνα στην παθιασμένη κατά κυριολεξία μανία μου να ακολουθήσω κάτι που διέφερε από το κοινωνικά πρέπον, από τα ιδανικά και τις αξίες του ευαγγελίου. Θεωρούσα τότε ως ανθρώπινο δικαίωμα την ασθένεια μου και είχα την ψευδαίσθηση πως ήταν πέρα ως πέρα φυσιολογικό. Κάτι που είθισται σήμερα κάποιοι ακόμη και ανώτατοι άρχοντες να διαφημίζουν ως δήθεν διαφορετικότητα.

Δεν υπήρξε λοιπόν αστυνομικό τμήμα στην Αθήνα που να μην με γνωρίζει. Δεν υπήρξε δικαστήριο που να μην ήμουν «πελάτης» του είτε ως κατηγορούμενος επειδή πρόσβαλα τα χρηστά ήθη είτε ως μάρτυρας κατηγορίας η υπεράσπισης σε διάφορες παρόμοιες υποθέσεις. Είχα την ψευδαίσθηση πως με την όλη ανήθικη δραστηριότητά μου υπηρετούσα μία σιωπηλή επανάσταση κοινωνικής αποδοχής της ομοφυλοφιλίας. Κυνηγημένος έφθασα και στη γειτονιά σας και παρουσιάστηκα στην καλή και φτωχή γερόντισσα την κυρά Χρυσούλα προκειμένου να ζητήσω την γκαρσονιέρα που νοίκιαζε. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά τον τρελο- Γιάννη, ο οποίος είχε φέρει ψωμί στην σχεδόν άπορη γιαγιούλα.

Η κυρά Χρυσούλα σε αντίθεση με άλλους ενοικιαστές δεν με ρώτησε πολλά πράγματα. Απλώς μου είπε πως οι 30.000 δρχ. που ζητούσε για ενοίκιο, ήταν και τα μόνα χρήματά της για να τα φέρει βόλτα και με παρακάλεσε να μην τα καθυστερώ γιατί μ' αυτά πληρώνει τη ΔΕΗ, το νερό και τα κοινόχρηστα και αγοράζει τα απαραίτητα προς το ζην. «Αχ καλέ μου Κωνσταντίνε ο Θεός σε έστειλε. Τρεις μήνες έχω ξενοίκιαστο το σπίτι και ζω με τη βοήθεια του φούρναρη του κυρ-Αποστόλη και του μπακάλη του κυρ-Παντελή που μου στέλνουν ψωμί και τρόφιμα μ' αυτόν τον σαλό» είπε δείχνοντάς μου τον τρελο-Γιάννη.

«Μα ποτέ δεν έστειλα ψωμί κυρά Χρυσούλα, αφού δεν ήξερα για την κατάστασή σου»γύρισε τότε αυθόρμητα και της είπε ο κυρ-Αποστόλης. «Ούτε εγώ έστειλα ποτέ τρόφιμα», συμπλήρωσε ο κυρ-Παντελής. Μα έτσι μου έλεγε ο τρελο-Γιάννης είπε εμφανώς απορημένη η κυρά Χρυσούλα.

Μετά την μικρή αυτή «ευχάριστη» παρέμβαση ο Κωνσταντίνος συνέχισε. «Συνήθιζε ο τρελο- Γιάννης να μην αποκαλύπτει τις πράξεις του. Σε εσένα κυρά Χρυσούλα μου, έφερνε φαγητό, σε εμένα όμως έφερε τον ίδιο το Θεό». Τα μάτια του Κωνσταντίνου βούρκωσαν και δάκρυα άρχισαν να τρέχουν. Μαζί του έκλαιγαν όλοι. Πήρε μία βαθιά ανάσα και είπε: «Μετά τρεις ημέρες μετακόμισα στην γκαρσονιέρα.

Ο τρελο- Γιάννης με βοήθησε να μεταφέρω τα πράγματα. Μάλιστα όταν ο μεταφορέας άφησε κάποιο υπονοούμενο εξ αφορμής της συμπεριφοράς και του τρόπου ομιλίας μου ο τρελο-Γιάννης τον αποστόμωσε λέγοντάς του πως δεν έχει δικαίωμα να σχολιάζει κάποιος που συστηματικά ζούσε στη μοιχεία και συμπεριφερόταν βάναυσα στα δυό παιδιά του. Ο μεταφορέας σάστισε και σταμάτησε τότε να ειρωνεύεται

. Πίστεψα πως θα ήταν γνωστοί αλλά απόρησα όταν φεύγοντας στράφηκε στον τρελο-Γιάννη και του είπε: «Εσύ τι είσαι μάγος;» Ναι, Γιώργο έχω «μαγευτεί» από την αγάπη του Χριστού μας, απάντησε ο σαλός. Ζήτησε μάλιστα από τον μεταφορέα να πάψει να στεναχωράει τον Χριστό που παρ' όλη τη συμπεριφορά του γιάτρεψε την κόρη του Θεοδώρα από σοβαρότατη ασθένεια. Με σκυμμένο το κεφάλι ο Γιώργος τότε έφυγε. Είναι ο κύριος που κάθεται εκεί μαζί με τη γυναίκα του και μπορεί να επιβεβαιώσει το συμβάν. Μου έκανε εντύπωση ο διάλογος αλλά τότε τον λογάριασα ως τρέλες του σαλού.

Το βράδυ λοιπόν της ίδιας ημέρας ντύθηκα με γυναικεία ενδύματα κατά τη συνήθειά μου και πήγα σε γνωστό στέκι των τραβεστί στην λεωφόρο Συγγρού. Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν είδα τον τρελο- Γιάννη να με κοιτά από την απέναντι γωνιά του τετραγώνου. Από τη σκέψη μου πέρασε πως επεδίωκε ερωτική συντροφιά. Αλλά πως άραγε με βρήκε; Με παρακολούθησε ο σαλός και τώρα θα τα πει στη κυρά Χρυσούλα. Αχ πάλι θα αναζητώ σπίτι. Καθώς σκεφτόμουν όλα αυτά σταμάτησε ένας υποψήφιος πελάτης μπροστά μου.

Σαν ελατήριο τότε σηκώνεται ο τρελός και αρχίζει να φωνάζει. «Αυτός έχει AIDS, είναι άρρωστος και θα σας κολλήσει. Φύγετε -φύγετε». Αιφνιδιάστηκα από την αλλοπρόσαλλη αυτή συμπεριφορά ενός ανθρώπου που ούτε καν γνώριζα. Βέβαια ο υποψήφιος πελάτης έφυγε. Άρχισα τότε να βρίζω τον τρελο- Γιάννη. Με έπιασε μία υστερία... Αυτό συνεχίστηκε σχεδόν για ένα μήνα. Δεν μπόρεσα να καταλάβω ως σήμερα πως ανακάλυπτε τα παράνομα στέκια. Ένα βράδυ, τον βάρεσα μάλιστα πολύ άσχημα.

Φανταστείτε όμως την έκπληξή μου, όταν κάθε βράδυ που γύριζα στο σπίτι έβρισκα ένα φάκελο με σχεδόν τα διπλά χρήματα απ' αυτά που συνήθιζα να εισπράττω από την βρώμικη αυτή δραστηριότητά μου και απέξω έγραφε: «Ευλογία για τον δούλο του Χριστού Κωνσταντίνο». Δεν ήξερα τότε τι να υποθέσω με όλα αυτά τα περίεργα που ζούσα. Τα απογεύματα που συνήθιζα να βγαίνω από το σπίτι και έβλεπα τον τρελο- Γιάννη θύμωνα. Εκείνος όμως έλεγε. «Κωνσταντίνε μου πάψε να στεναχωρείς τον Χριστό και την Παναγιά μας που κλαίνε αδιάκοπα για σένα». Σκεπτόμουν ακόμη και να φύγω από το σπίτι αλλά κάτι με κρατούσε εκεί. «Ρε μήπως σε ερωτεύτηκε και συμπεριφέρεται έτσι αλλόκοτά» μου έλεγαν οι άλλοι τραβεστί. «Όχι, δεν δείχνει τέτοιες διαθέσεις» απαντούσα.

Για να μην τα πολυλογώ αποφάσισα να προσκαλέσω τον τρελο -Γιάννη στο σπίτι προκειμένου να δώσω ένα τέλος σ' όλα αυτά. Νόμιζα πως κάποιος τον βάζει επίτηδες για να με τρελάνει. Στην πρόσκλησή μου ο τρελο -Γιάννης παρά το γεγονός ότι επανειλημμένως τον είχα προπηλακίσει ανταποκρίθηκε θετικά. Δεν ξέρω τι με έπιασε εκείνη την ημέρα και καθάρισα το σπίτι, μαγείρεψα κάτι πρόχειρο και το έριξα στο διάβασμα. Ξεφύλλιζα ένα περιοδικό ποικίλης ύλης και κέντρισε την προσοχή μου ένα δημοσίευμα για κάποιο γέροντα ονόματι Πορφύριο που υπηρέτησε σε παρεκκλήσιο νοσοκομείου στην Ομόνοια.

Δεν πρόλαβα να το διαβάσω όταν άκουσα τον τρελο-Γιάννη να χτυπά την πόρτα. Μόλις του άνοιξα μου είπε: «Ευλογημένος να είσαι Κωνσταντίνε μου στο νυν αιώνα και στον μέλλοντα». Πρώτη φορά άκουγα αυτόν τον χαιρετισμό, αλλά και για πρώτη φορά άκουσα το δαιμόνιο να μιλά από μέσα μου. «Ήρθες και εδώ στο σπίτι μου τρελέ να με εκδιώξεις; Δεν είμαι μόνος αλλά έχω συντροφιά και άλλους 365 φίλους. Δεν πρόκειται να φύγω. Φύγε εσύ γιατί θα σε σκοτώσω».

Ο τρελο- Γιάννης τότε ύψωσε μπροστά μου ένα σταυρό και είπε. «Στο όνομα της Αγίας και ομοουσίου Τριάδος...» Δεν άκουσα τίποτε άλλο γιατί λιποθύμησα. Όταν συνήλθα αντίκρυσα τον σαλό να μου χαμογελάει. Ένιωθα μία χαρά που βρισκόταν εκεί αλλά δεν ήξερα την αιτία. «Σου έφερα ένα δώρο Κωνσταντίνε μου. Είναι το Ψαλτήριο, ένα βιβλίο που έγραψε ο βασιλιάς και Προφήτης Δαυίδ». Τι έγινε, τι συνέβη; Ρώτησα. «Κωνσταντίνε μου έχεις μεγάλη ευλογία.

Ο Χριστός σε επέλεξε. Σε ετοιμάζει για μεγάλους άθλους. Όμως, θα πρέπει να δώσεις μεγάλο αγώνα γιατί αυτό που έχεις μέσα σου δεν πρόκειται να φύγει εύκολα». Εάν βλέπατε τη λάμψη στο πρόσωπο του τρελο -Γιάννη θα κατανοούσατε το φόβο μου. Θεωρούσα αηδίες τα περί δαιμονίων. Πίστευα ότι αποτελούν σκαρίφημα των παπάδων και της θρησκείας για να φοβίζουν τον κόσμο και να απομυζούν εύκολα χρήματα, να περνούν καλά, να πλουτίζουν και άλλα τέτοια συναφή. Και να τώρα που υπήρξα μάρτυρας της φθονερής για τον άνθρωπο δράσης τους.

Ο τρελο-Γιάννης από τότε έγινε αδελφός και φίλος. Το ίδιο βράδυ μάζεψα όλα τα γυναικεία ρούχα και τα παπούτσια και τα καλλυντικά και τα πέταξα στα σκουπίδια. Την επόμενη ημέρα άλλαξα το τηλέφωνό μου. Με τη βοήθεια του σαλού μάλιστα έπιασα δουλειά σε λογιστήριο μίας μεγάλης εταιρίας. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας ήταν φίλος του τρελο-Γιάννη. Με προσέλαβε με ικανοποιητικό μισθό.

Ταυτόχρονα σχεδόν καθημερινά με τον τρελο-Γιάννη πηγαίναμε σε ένα ναό ψηλά στον Υμηττό και ο ιερέας διάβαζε τις ευχές του Μεγάλου Βασιλείου (εξορκισμούς) ενώ ο τρελο- Γιάννης διάβαζε ψαλμούς. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έζησα. Αυτό που μπορώ τώρα να βροντοφωνάξω από την εμπειρία αυτή είναι πως η ομοφυλοφιλία και εν γένει η πορνεία δεν είναι διαφορετικότητα ούτε ασθένεια είναι ένα φοβερό δαιμόνιο, που εξοργίζει τον Παντοκράτορα. Αυτό επίσης που θέλω να σας πω είναι πως η αγία μας Εκκλησία έχει τα κατάλληλα όπλα για να εξολοθρεύει ολοσχερώς όλα αυτά που σήμερα η εκσυγχρονισμένη κοινωνία μας θεωρεί όπως και εγώ πίστευα κάποτε ότι είναι βλακείες.

Οι προσευχές του αγίου της γειτονιάς μας με γλύτωσαν. Άλλαξε τη ζωή μου ολάκερη η γνωριμία μαζί του. Αυτά που έζησα τα τελευταία πέντε χρόνια στην ευλογημένη αυτή γειτονιά συνθέτουν ένα αληθινό θαύμα του τριαδικού και μόνου αληθινού Θεού. Ξέφυγα μέσα από μία πραγματική κόλαση και ζω μέσα σ' έναν κόσμο που ούτε στα καλύτερα όνειρά μου δεν είχα ζήσει.

Με τη συνεχή συμπαράσταση του αγίου αυτού ανθρώπου που κάθε άλλο παρά τρελός ήταν κατανόησα το λάθος, συνειδητοποίησα πράγματα και καταστάσεις που αποτελούν τα θεμέλια της κοινωνίας μας, γνώρισα την αγάπη του Χριστού. Λειτουργούσα ως εθισμένος σε τοξικές ουσίες, δεν ξεχώριζα από τους τοξικομανείς, ζούσα έναν εφιάλτη, στον οποίο έδωσε τέλος ο τρελο -Γιάννης ο υπέροχος αυτός άγιος του Θεού. Δεν θέλω άλλο να σας κουράσω με την ιστορία μου. Άλλωστε καταγράφω όπως πρότεινε ο κυρ-Αναστάσης όλη την ιστορία μου με λεπτομέρειες. Ζητώ συγγνώμη και από εσάς και από τα πάμπολλα θύματα που παρέσυρα στα δίκτυα της ανομίας, όπου ήμουν παγιδευμένος.

Ζητώ συγνώμη και από την αγαπημένη μου Κατερίνα, η οποία άνοιξε την αγκαλιά της στον πιο αμαρτωλό όλης της οικουμένης, έκλεισε τα αυτιά της στα δυσμενή σχόλια και τις δίκαιες κριτικές και δέχτηκε την πρότασή μου να προχωρήσουμε σε γάμο. Δέχτηκε να ζήσει με ένα μηδενικό, με ένα απόβλητο, ένα μωρό. Και στον επικείμενο γάμο μας είχε επενδύσει με δάκρυα και προσευχές ο άγιος τούτος άνθρωπος, ο τρελο -Γιάννης. Τα τελευταία λόγια του Κωνσταντίνου χάθηκαν μέσα στους λυγμούς του. Μαζί του έκλαιγε ο παπά Βασίλης που έτρεξε και τον αγκάλιασε αλλά καί όλοι οι παρευρισκόμενοι. "Σκέφτομαι παπά-Βασίλη να φύγω από τη γειτονιά όχι για μένα αλλά για την Κατερίνα" ψέλλισε ο Κωνσταντίνος με δυσκολία.

Τότε ο παπά-Βασίλης πήρε το λόγο και είπε: "Αγαπητοί μου ο Κωνσταντίνος εξεδήλωσε την επιθυμία να φύγει από τη γειτονιά μας. Τι λέτε; Θα αφήσουμε μια ζωντανή μαρτυρία ενός θαύματος του εκλιπόντος αδελφού μας Ιωάννη, τον Κωνσταντίνο μας αλλά και την Κατερίνα μας να φύγουν;"
Όχι, Όχι. φώναξαν όλοι.

πηγη

http://www.constantinosa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=428%3Ah-----&catid=2%3A2010-05-27-14-43-36&Itemid=8&lang=el

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ: ΤΟ ΠΑΘΟΣ - ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ: ΤΟ ΠΑΘΟΣ - ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Η ομοφυλοφιλία

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου- συγγραφέα

ΓΕΝΙΚΑ: Ομοφυλοφιλία ορίζεται η ερωτική έλξη ή σεξουαλική επαφή ατόμου προς άτομο του ιδίου φύλου. Ο όρος ομοφυλοφιλία πλάστηκε στην Ελληνική τον 19^ο αι. ως απόδοση του όρου Homosexualitat, που είχε πλάσει ο Αυστριακός νευρολόγος-ψυχίατρος Krafft-Ebing, μελετητής των σεξουαλικων αποκλίσεων. Η ομοφυλοφιλία αντιμετωπίζεται από πολλούς ως κάτι αρνητικό. Πολλά θρησκεύματα την αντιμετωπίζουν ως αμαρτία και σε πολλές κοινωνίες στιγματίζεται ως ανεπιθύμητο φαινόμενο. Το ποσοστό των ομοφυλόφιλων, σύμφωνα με αξιόπιστες στατιστικές πηγές, ανέρχεται στο 4% παγκοσμίως.

Η ΦΥΣΗ: Κυριότερος λόγος για την αρνητική αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας είναι η υπέρβαση του καθιερωμένου: το αρσενικό ζευγαρώνει με το θηλυκό. Γι' αυτόν το λόγο έχει χαρακτηριστεί "αφύσικη έλξη". Απόρροια αυτού είναι η αντίληψη της “ανατομικής μαρτυρίας” που αντιμάχεται την υποχρέωση όλων για σεβασμό του δικαιώματος επιλογής συντρόφου. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το επιχείρημα ότι από την ομόφυλη σχέση δεν παράγονται απόγονοι. Θεωρείται ότι η φύση έχει προικίσει και τον άνθρωπο με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που περιέχει και την τάση αναπαραγωγής. Η σεξουαλική ηδονή είναι έκφραση-παρότρυνση αυτού του ενστίκτου. Μια ένωση ομοφύλων αντιτίθεται στη φυσική πρόνοια για τη διαιώνιση των ειδών, καταχρώμενη τη σεξουαλική ηδονή χωρίς να παράγει καρπούς. Τα αντεπιχειρήματα είναι δύο: Το επιχείρημα από τη φύση είναι ότι η ομοφυλοφιλία συναντάται και σε ζώα. Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι το σεξ με προφυλάξεις (που στοχεύει μόνο στην ηδονή) και τα ετερόφυλα, άτεκνα με τη θέλησή τους ζευγάρια, δεν αντιμετωπίζουν την ίδια εχθρότητα με τους ομοφυλόφιλους, παρ' όλο που δεν αναπαράγονται.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ: Στην Αρχαία Ελλάδα η λέξη που χρησιμοποιούνταν για τους ομοφυλοφίλους ήταν κίναιδος: ["καταπύγων, ο αισχρός κακοήθης άνθρωπος"(Liddel- Scott)]. Στους Νόμους του Σόλωνος αναφέρεται ότι όποιος Αθηναίος πολίτης είχε ερωτική σχέση με άλλον έχανε τα πολιτικά δικαιώματα και αν δεν υπάκουε στον νόμο καταδικαζόταν σε θάνατο (Νόμοι 332). Ο Δημοσθένης και ο Τίμαρχος, το 345 π.χ., κατηγόρησαν τον Αισχίνη ότι ως πρεσβευτής των Αθηναίων, δωροδοκήθηκε από τον Φίλιππο.

Ο Αισχίνης χρησιμοποίησε ζήτημα το οποίο έπρεπε να εξετασθεί προ της εκδικάσεως της εναντίον του δίκης. Κατηγόρησε λοιπόν τον Τίμαρχο ως ομοφυλόφιλο, κατηγορία που αφαιρούσε από τον ένοχο το δικαίωμα του «ομιλείν δημοσίως» λέγοντας: “εστερείτο τα πολιτικά του δικαιώματα δυνάμει νόμου όποιος προσπαθούσε να ασελγήσει εις βάρος άλλου. Γιατί εάν εκείνος που στην πράξη ήταν ενεργητικός ντραπεί και προτιμάει να πληρώσει χίλιες δραχμές στο δημόσιο, παρά να παρουσιασθεί μπροστά σας, ενώ εκείνος που ήταν παθητικός στην πράξη έλθει εδώ να αγορεύσει, τότε πολύ σοφός ο νόμος που εμποδίζει τους διαφθαρμένους αυτούς να ανεβαίνουν στο βήμα” (Κατά Τιμάρχου 46). Ο Αίσωπος αναφέρει «Ο Ζευς έβαλε μέσα στους ανθρώπους διάφορες αρετές και μόνο την ντροπή λησμόνησε να βάλει. Μη έχοντας άλλο δρόμο να την τοποθετήσει, την πρόσταξε να μπει απ' τον πισινό των ανθρώπων. Εκείνη αρχικά αρνήθηκε. Επειδή όμως ο Ζευς τη ζόρισε πολύ, είπε: ≪Ας είναι, θα μπω, υπό τον όρο ότι από κει δε θα μπει ο έρωτας. Γιατί αν τύχει και μπει, εγώ θα βγω αμέσως» (Αισώπου Μύθοι,"Ζευς και Ντροπή"). Ο Αριστοφάνης στο Νεφέλες αναφέρει υποτιμητικά την λέξη "ευρύπρωκτος" και "λακκόπρωκτος". Ο δε Πλάτων αναγράφει: "η φύση ωθεί τα θηλυκά σε επαφή με τα αρσενικά και η ηδονή σε αυτά έχει δοθεί σύμφωνα με την φύσιν, ενώ των αρσενικών με τα αρσενικά και θηλυκών με τα θηλυκά παρά φύσιν" (Νόμοι 636c), προσθέτοντας: "την μεταξύ ανδρών επαφή να την απαγορεύσουμε εντελώς". Η άποψη του Σωκράτη αναφέρεται από τον Ξενοφώντα "όταν αντελήφθει (ο Σωκράτης) πως ο Κριτίας ήταν ερωτευμένος με τον Ευθύδημο και επροσπαθούσε να τον χρησιμοποιήσει (...) αφροδισιακά, τον απέτρεπεν ο Σωκράτης λέγοντας ότι και ανάξιο είναι και ανάρμοστο, εκείνον που αγαπάς, χαρίν του οποίου θέλει να φαίνεται πως αξίζει πολύ, να τον ζητιανεύει ικετευοντάς να τον στηρίξει σε κάτι που μάλιστα κάθε άλλο παρά αγαθό είναι. (...) ο Σωκράτης είπεν ότι του φαίνεται πως ο Κριτίας υποφέρει από κάτι που παθαίνουν οι χοίροι αφού επιθυμεί να τρίβεται επάνω στον Ευθύδημο όπως τρίβονται τα χοιρίδια στις πέτρες." (Απομνημονεύματα Α II30). Μαρτυρία για τη Σπάρτη καταθέτει και ο Μάξιμος ο Τύριος: “Θαυμάζει κάποιος Σπαρτιάτης έναν έφηβο Λάκωνα, αλλά τον θαυμάζει μόνον όπως θαυμάζουμε ένα πολύ όμορφο άγαλμα. Διότι η σωματική απόλαυσις που προέρχεται από την ύβριν δεν επιτρέπεται μεταξύ τους.” (Διαλέξεις). Ο Αιλιανός («Ποικίλη Ιστορία» III, 12), λέει χαρακτηριστικά: “Ο Σπαρτιατικός έρωτας δεν είχε σχέση με αισχρότητες. Εάν ποτέ κάποιος έφηβος επεχείρησε να ασελγήσει εις βάρος άλλου, δεν συνέφερε σε κανέναν από τους δύο να καταντροπιάσουν την Σπάρτη. Σε τέτοια περίπτωση, ή εξωρίσθηκαν ή έχασαν την ζωή τους”. Ακόμη: "ο ψυχικός δεσμός μεταξύ των νέων (Σπαρτιατών) δεν είχε καμία σχέση με τις σωματικές επαφές” (Πλούταρχος)

ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Στο ζήτημα αν η ομοφυλοφιλία είναι έμφυτη ή επίκτητη, μελέτες προτείνουν μια πιθανή γενετική βάση για την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά, όμως παρουσιάζουν δυσκολία στην κατάταξη των ατόμων ως έχοντα τα γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν τους ομοφυλφίλους. Οι ερευνητές δεν αποφάσισαν εάν θα στηριχθούν στη συχνότητα της ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς, στην ηλικία που άρχισε ή στην παρουσία σχετικών φαντασιώσεων. Το πρόβλημα γίνεται δυσκολότερο επειδή πολλοί άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν το σεξουαλικό προσανατολισμό τους. Η έρευνα στη βιολογική βάση της ομοφυλοφιλίας εστιάζεται στις δομικές μετρήσεις εγκεφάλου, στα γενετικά δεδομένα, στις οικογενειακές τάσεις και στις ανατομικές ομοιότητες.

Κάποια ερευνητικά συμπεράσματα προτείνουν ότι περιοχή του χρωμοσώματος Χ μπορεί να διαδραματίσει ρόλο στον καθορισμό του αρσενικού σεξουαλικού προσανατολισμού. Όμως, η κριτική σ' αυτά αντιτείνει πως καλύφθηκε μικρό δείγμα ομοφυλόφιλων ανδρών, χωρίς να γίνουν εξετάσεις στα ετεροφυλόφιλα αδέλφια τους.

Σε πολλούς δημιουργήθηκε η υπόθεση ότι η μητρική επιρροή ήταν σημαντική στην ομοφυλοφιλία, ως πιθανός φορέας κάποιου γονιδίου σχετιζόμενου με την ομοφυλοφιλία. Το σύνολό των ερευνών δείχνει ότι, ενώ η γενετική είναι πιθανό να διαδραματίσει ρόλο στην ομοφυλοφιλία, οι περιβαλλοντικοί παράγοντες συμβάλλουν επίσης στο σεξουαλικό προσανατολισμό. Στο ερώτημα: «Γεννιόμαστε ομοφυλόφιλοι ή γινόμαστε;» η επιστήμη δυσκολεύεται να απαντήσει, συνοψίζοντας: Αυτό που καθορίζει το φύλο, επηρεάζεται από παράγοντες όπως γονίδια, εγκέφαλος, ορμόνες, εσωτερικά γεννητικά όργανα και περιβάλλον. Οι συνδυασμοί των παραγόντων είναι αναρίθμητοι.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ: Ο Σ. Φρόιντ πίστευε ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι έμφυτη, αλλά αποτελεί αποτέλεσμα συγκεκριμένων ψυχολογικών ενεργειών της παιδικής ηλικίας. Κατά τη θεωρία του, καθοριστικός παράγοντας αποτελεί η “φάση πολύ ισχυρής αλλά σύντομης δυνατής συσχέτισης του παιδιού με κάποια γυναίκα”. Η γυναίκα, προφανώς μητέρα, ή οποιαδήποτε θηλυκή (-μητρική) φιγούρα, ήταν παρούσα έντονα στην παιδική ηλικία του ατόμου. Ύστερα από αυτή τη φάση, η φιγούρα χάνεται και μαζί της και το αντικείμενο του παιδιού. Έτσι, το Εγώ αντικειμενικοποιεί τον ίδιο του τον εαυτό, μετατρέποντάς τον στην φιγούρα αυτή. Καθοριστικός παράγοντας είναι η έντονη απουσία του πατέρα που, κατά τον Φρόιντ, διότι “είναι πιθανό να οδηγήσει στην ίδια ψυχολογική αποτύπωση”. Ο Γιούνκ αφήνει να εννοηθεί ότι οι ομοφυλόφιλοι έχουν συγκεκριμένα αρνητικά χαρακτηριστικά λόγω ακριβώς της σεξουαλικής τους προτίμησης. Η ομοφυλοφιλία είχε καταχωρηθεί ως ψυχική διαταραχή στο επίσημο διαγνωστικό εγχειρίδιο του Αμερικανικού Συνδέσμου Ψυχιατρικής (APA). Στις αρχές της δεκαετίας του 70, ο APA άλλαξε τακτική για δύο κυρίως λόγους: λόγω των κοινωνικών ζυμώσεων που είχαν ξεκινήσει και έδειχναν πιο αποδεκτική διάθεση απέναντι στην ομοφυλοφιλία, αλλά και λόγω πιέσεων μελών του APA, που διαφωνούσαν με την αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας ως διαταραχής.

Έτσι, στο επόμενο εγχειρίδιο, λόγω και των θεωριών περί “αντιρατσιστικότητας” και “διαφορετικότητας”, δημοσιεύθηκε μη έχοντας την ομοφυλοφιλία στις σεξουαλικές διαταραχές. Στη θέση της μπήκε μια γενικότερη διαταραχή, αυτή του “Διαταραγμένου Σεξουαλικού Προσανατολισμού”. Λίγα χρόνια αργότερα (1980), η τρίτη έκδοση του εγχειριδίου περιείχε μια νέα διαταραχή που στιγμάτιζε ξανά την ομοφυλοφιλία. Η διαταραχή ονομάστηκε “Εγω-δυστονική ομοφυλοφιλία” και τα χαρακτηριστικά της ήταν: Έλλειψη ετεροφυλοφιλικής σεξουαλικής διέγερσης (εμπόδιο για την έναρξη ή την διατήρηση μιας επιθυμητής ετεροσεξουαλικής σχέσης), και συνεχιζόμενο άγχος από την επίμονη, ανεπιθύμητη ομοφυλοφιλική σεξουαλική διέγερση. Εξαιτίας, όμως, των κινημάτων υπέρ των ομοφυλοφίλων, ο σύλλογος αναγκάστηκε να αλλάξει τακτική, κάτω από την γενικότερη κοινωνική πίεση. Σήμερα, οι περισσότεροι ψυχιάτροι δεν θεωρούν την ομοφυλοφιλία διαταραχή. Φυσικά αυτό ισχύει κυρίως για τις δυτικού τύπου κοινωνίες, καθώς είναι δύσκολο να υπάρξουν στοιχεία για χώρες όπου η ομοφυλοφιλία θεωρείται και ποινικό αδίκημα που μπορεί να τιμωρηθεί και με θανατική ποινή! Αυτό που έχει αλλάξει σήμερα στον τρόπο που οι επιστήμονες προσεγγίζουν το θέμα της ομοφυλοφιλίας είναι η γκάμα εργαλείων που έχουν για να εξετάσουν το φαινόμενο από διαφορετικές σκοπιές: ψυχικά αίτια, βιολογικά αίτια, κοινωνικά αίτια κτλ.

ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Στην Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε: «ος αν κοιμηθή μετά άρσενος κοίτην γυναικός, βδέλυγμα εποίησαν αμφότεροι・ θανάτω θανατούσθωσαν, ένοχοί εισιν». (Λευιτ. ιη΄22, κ΄13). Παρόμοια, στην Κ. Διαθήκη η ομοφυλοφιλία χαρακτηρίζεται αφύσικη: «οι άρσενες αφέντες την φυσικὴν χρήσιν της θηλείας εξεκαύθησαν εν τη ορέξει αυτών εις αλλήλους, άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και την αντιμισθίαν ην έδει της πλάνης αυτών εν εαυτοίς απολαμβάνοντες» (Ρωμ. α΄ 27). Οι Πατέρες της Εκκλησίας αντιμετώπισαν την αρσενοκοιτία ως αμαρτία, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως κάτι τέτοιο απαγορεύει και το Κοράνι.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Λαμβάνοντας υπόψη την Ορθόδοξη ερμηνεία της Αγίας Γραφής, είναι σαφές ότι η Ορθοδοξία ενστερνίζεται τις απόψεις που βλέπουν τον ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό ως διαταραχή και ασθένεια, και που επομένως θεωρούν τις ομοφυλοφιλικές πράξεις αμαρτωλές και καταστροφικές. Αγιογραφικές περικοπές όπως οι επόμενες δεν επιτρέπουν οποιαδήποτε άλλη εκτός από την προφανή ερμηνεία: “Μην πλανάσθε! Ούτε πόρνοι, (...) ούτε μοιχοί, ούτοι εκθηλυμένοι, ούτε αρσενοκοίτες (σοδομίτες, αυτοί που κοιμούνται με άντρες), ούτε πλεονέκτες, (...) δεν πρόκειται να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού.” (Α΄ Κορ. Στ΄ 9-10).

Σύμφωνα με την Εκκλησία, η αμαρτία δεν είναι πάντα κάτι για το οποίο ο ίδιος ο αμαρτωλός είναι πλήρως και συνειδητά ένοχος. Υπάρχουν αμαρτίες προκαλούμενες από άγνοια ή από πάθος στο οποίο υπόκειται κάποιος, (ακούσιες, αθέλητες, ανεπίλεκτες). Αμαρτίες που υπερνικούν τους ανθρώπους αναγκάζοντάς τους μέσα από παράλογες ορμές, μέσα από αδυναμία της σάρκας, συναισθηματικές παρορμήσεις και άκριτες επιθυμίες σε ενέργειες που οι ίδιοι δε θέλουν, και που συχνά περιφρονούν και αποστρέφονται, ακόμα και όταν επιδίδονται σε αυτές. Το γεγονός ότι αυτές οι αμαρτίες δεν επιλέγονται ελεύθερα δεν τις καθιστά λιγότερο αμαρτωλές. Αμαρτάνω σημαίνει χάνω το στόχο, παρεκκλίνω, βεβηλώνω, παραβιάζω, είτε ηθελημένα είτε όχι. Οι Χριστιανοί είναι εξαγορασμένοι αμαρτωλοί, άνθρωποι που έχουν σωθεί από την αμαρτία, με τη χάρη του Θεού μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Βαπτίζονται εν Χριστώ και χρίζονται με το Άγιο Πνεύμα, προκειμένου να ζήσουν τη ζωή του Θεού μέσα στην Εκκλησία, συμμετέχοντας στη λατρεία και την ευχαριστιακή κοινωνία, μετανοώντας αγωνιζόμενοι ενάντια σε κάθε μορφή αμαρτίας, εκούσια ή ακούσια, που προσπαθεί να καταστρέψει τις ζωές τεδώ αλλά και στον αιώνα το μέλλοντα. Ο ομοφυλόφιλος Χριστιανός καλείται σε μια ιδιαίτερα άγρια, σκληρή μάχη. Ο αγώνας δυσκολεύει με την δαιμονική εχθρότητα εκείνων που περιφρονούν όσους φέρουν αυτό τον επίπονο και επαχθή σταυρό, και από την αστόχαστη, εξίσου δαιμονική αποδοχή της ομοφυλοφιλικής δραστηριότητας από τους πλανημένους δήθεν προοδευτικούς συνηγόρους και εφαρμοστές της, που φθάνουν σε σημείο να προτείνουν και καρικατούρα γάμο – νομική ένωση, μεταξύ ομοφυλοφίλων. Όπως συμβαίνει με όλα τα πάθη, ο ομοφυλοφιλικός προσανατολισμός μπορεί να θεραπευτεί. Όταν οι ομοφυλόφιλοι Χριστιανοί είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν, όταν λαμβάνουν υπομονετική, αυθεντικά αγαπητική βοήθεια από οικογένειες και φίλους, ο Κύριος εγγυάται τη νίκη. Η νίκη, ωστόσο, ανήκει μόνο στις θαρραλέες ψυχές που αναγνωρίζουν την κατάστασή τους, ομολογούν τις αμαρτίες τους, συγχωρούν όσους τους προσβάλλουν και απλώνουν το χέρι για βοήθεια με αληθινή διάθεση να θεραπευτούν. Ο ίδιος ο Ιησούς υπόσχεται ότι οι άγιοι ήρωες που “υπομένουν μέχρι τέλους” κατά μήκος αυτού του “δύσκολου δρόμου που οδηγεί στη ζωή” σίγουρα “θα σωθούν” (Ματθ. ζ΄ 13, κδ΄ 13). Φυσικά απόψεις ποιμένων, όπως: «Ηθικά απονευρωμένοι, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής, που έκαναν αξία ζωής τον σωλήνα αποβολής των περιττωμάτων» (Μητρ. Πειραιώς, Σεραφείμ), δεν βοηθούν τους πιστούς, που έχουν το πάθος να αλλάξουν. Παρήγορα, όμως, και στη σωστή κατεύθυνση, είναι τα λόγια του πατρός Παϊσίου: “(Η ομοφυλοφιλία) Είναι ένα πάθος όπως και τα άλλα πάθη. Μπορεί να διορθωθεί. Αν θέλει και προσπαθήσει μπορεί να κόψει την κακιά συνήθεια.”. Αντίθετα “μορφωμένοι” ιερείς λένε: “Οταν ακούω ψυχίατρο παπά να λέει ότι έχει θεραπεύσει ομοφυλοφίλους ξέρω ότι έχει αποπειραθεί να τους κάνει ψυχολογική λοβοτομή. Και τους έχει παραδώσει σε τρομερά βασανιστήρια και ενοχικά σύνδρομα. Υπάρχουν όμως Ελληνες παπάδες που τη θεωρούν αρρώστια.

Και πιστεύω πως εκείνος που προσπαθεί να θεραπεύσει έναν ομοφυλόφιλο είναι ο ίδιος άρρωστος που χρησιμοποιεί ταλαίπωρους ανθρώπους για να δώσει τη δική του νευρωτική μάχη.” (!!!) (π. Φιλόθεος Φάρος, στην εφημ. Καθημερινή). Φαίνεται πως ο ιερέας αυτός δεν γνωρίζει, ή γνωρίζει και διαφωνεί με τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, που χαρακτηρίζει το πάθος: «αποκορύφωμα των κακών, το κυριώτερον μέρος της συμφοράς, (...) ασθένεια βαρεία πανώλης χειροτέρα όλων” Συγκρίνει, μάλιστα, ο Άγιος την εποχή του με την εποχή των Σοδόμων: “ήκουσα ότι πολλοί παραξενεύονται, πως ακόμη και σήμερον δεν έβρεξε άλλην πυρίνην βροχήν, πως δεν έπαθεν η πόλις μας αυτά, που έπαθον τα Σόδομα ενώ είναι αξία διά πολύ σκληροτέραν τιμωρίαν. Πώς λοιπόν δεν έγινε τίποτε τέτοιο, ενώ τα μεν Σοδομιτικά αμαρτήματα διαπράττονται, όμως, δεν επιβάλλονται αι τιμωρίαι των Σοδόμων; Επειδή τους αναμένει άλλο πυρ καυστικώτερον και τιμωρία ατελεύτητος.” Για τις ομοφυλοφιλικές πράξεις γράφει: “Διότι ποίους βαρβάρους δεν εξεπέρασαν, ποίον γένος θηρίων, δια της μιαράς αυτής σαρκικής μίξεως; (...) ωσάν σκότος, που κατέλαβε τα πάντα και κανείς πλέον ούτε βλέπει αυτά ούτε τα ακούει, αποτολμούν τα πάντα, και μάλιστα με τόσην μεγάλην μανίαν.” Η ψυχή του πάσχοντος το πάθος αυτό, γράφει ο Ιερός Χρυσόστομος: “κείται μέσα εις τον βόρβορον της ασελγείας και σαπίζει διαρκώς”. Όμως, ο ομοφυλόφιλος άνθρωπος είναι απόλυτα αποδεκτός από την Ορθόδοξη Εκκλησία, όσο και κάθε άλλος άνθρωπος. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που κάποια ιδιότητά του ή προτίμηση ή πράξη του να κάνει την Εκκλησία να τον απορρίψει. Υπάρχουν άνθρωποι που οι ίδιοι απέρριψαν την Εκκλησία και πορεύονται προς το Θεό από άλλο δρόμο, που όμως είναι λαθεμένος. Αν ένας δολοφόνος είναι αποδεκτός από την Εκκλησία, γιατί δεν είναι ένας ομοφυλόφιλος; Αν ο έχων χλιαρή και υποκριτική πίστη και αγάπη, όπως οι περισσότεροί μας, γίνεται αποδεκτός, γιατί δεν είναι ένας ομοφυλόφιλος; Εκείνος μάλιστα μπορεί να έχει θερμότερη πίστη και αγάπη από τη δική μου. Δεν υπάρχει ρατσισμός στην Εκκλησία απέναντι σε κανέναν.

Από την άλλη, η ομοφυλοφιλία δε μπορεί να γίνει αποδεκτή από την Εκκλησία ως δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στο Θεό. Ακριβώς από αγάπη προς τον ομοφυλόφιλο και ανησυχία για τη σωτηρία του, η Εκκλησία δε μπορεί να αποκρύψει ότι ο γάμος άντρα και γυναίκας είναι ένας δρόμος που οδηγεί στο Θεό, ενώ η ομοφυλοφιλία δεν είναι. Η Εκκλησία, δεν πρέπει να μας ξεγελάσει λέγοντάς μας ότι είναι εντάξει να κάνουμε ό,τι μας υπαγορεύουν τα πάθη μας. Έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε ό,τι θέλουμε, γιατί πλαστήκαμε ελεύθεροι. Απλά, δεν οδηγούν όλοι οι δρόμοι στο Θεό. Ο Χριστός, στα καταγεγραμμένα λόγια Του, δεν καταδικάζει ρητά την ομοφυλοφιλία, όμως ούτε για την πολυγαμία ή την αιμομιξία κάνει κάτι τέτοιο. Κι όμως οι χριστιανοί, από την αρχή και μέχρι σήμερα, θεωρούμε αυτονόητο πως αυτές οι δύο πρακτικές δεν υπάρχουν στο χριστιανισμό (εκτός ίσως από ακραίες παρανοήσεις του, που έχουν ξεφυτρώσει σα μανιτάρια μετά την προτεσταντική Μεταρρύθμιση). Είναι σαφές στα λόγια του Χριστού ότι, όποτε μιλάει για γάμο, αναφέρεται σε ζεύγος άντρα και γυναίκας. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού ο Θεός δημιούργησε ως πρωταρχικό ζεύγος έναν άντρα και μια γυναίκα, δίνοντάς τους την ευλογία του γάμου, ενώ δεν υπάρχει άλλος γάμος. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί όμως βασιζόμαστε και σ’ αυτά που είπε το Άγιο Πνεύμα μέσω των μαθητών του Κυρίου και των Πατέρων και διδασκάλων σε όλες τις εποχές. Ο απόστολος Παύλος γράφει πως η ομοφυλοφιλία είναι συνέπεια διαστροφής που υπέστη το ανθρώπινο γένος με το προπατορικό αμάρτημα, αφού οι άνθρωποι έχουν διώξει τη θεία Χάρη (Ρωμ. α΄ 18-32). Σε σχέση με την ομοφυλοφιλία, ίσως είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι αυτή ήταν η αμαρτία των Σοδόμων. Επειδή η ομοφυλοφιλία συνιστά πάθος, ο άνθρωπος που στράφηκε στην ομοφυλοφιλία κάποια στιγμή, όταν προοδεύει στην αγιότητα καθαρίζοντας την καρδιά του από τα πάθη, παύει να είναι ομοφυλόφιλος. Αν υπήρχαν άγιοι ομοφυλόφιλοι που αγίασαν μέσω της ομοφυλοφιλίας, οι Πατέρες δε θα το έκρυβαν, γιατί η Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται να συντηρήσει τον κοινωνικό ηθικισμό, αλλά γκρεμίζει τα ηθικά στερεότυπα για να θεραπεύσει τον άνθρωπο. Ασφαλώς έχουμε αγίους που υπήρξαν κάποτε ομοφυλόφιλοι (όπως και αγίους που υπήρξαν πόρνοι, έκφυλοι ή δέσμιοι διαφόρων άλλων παθών, μη σαρκικών), αλλά αγωνίστηκαν εναντίον των παθών τους και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος τα νίκησαν, γι’ αυτό και είναι άγιοι. Οι άγιοι Πρωτάς και Υάκινθος, ευνούχοι της αγίας Ευγενίας που την και στο μαρτύριο, ο άγιος Αζάτ, ευνούχος του Πέρση βασιλιά Σαπώρ, είναι μερικά παραδείγματα. Από το Γεροντικό ξέρουμε την περίπτωση ασκητή που εξομολογήθηκε τον έρωτά του στον όσιο Αχιλλά. Στη συνέχεια όμως έφυγε αμέσως, προφασιζόμενος ότι ντράπηκε ένα γέρο ασκητή, που ζούσε εκεί.

Τότε ο άγιος, εγκρίνοντας τη φυγή του μακριά από το πάθος, τον επαίνεσε λέγοντας: «Αυτό δεν είναι πορνεία, αλλά πόλεμος με τους δαίμονες». Από τη σύγχρονη εποχή, ξέρουμε την περίπτωση του αγίου Αμερικανού ιερομόναχου π. Σεραφείμ Ρόουζ, που πριν μεταστραφεί στην Ορθοδοξία ήταν ομοφυλόφιλος, έπαψε όμως να ασκεί την ομοφυλοφιλία απορρίπτοντάς την ως πάθος όταν έγινε ορθόδοξος. Ξέρουμε επίσης την ανάλογη περίπτωση του μοναχού Κοσμά από το Ρέθυμνο, που εγκατέλειψε την ομοφυλοφιλία και ασκήτεψε κοντά σ’ ένα εκκλησάκι, όπου και κοιμήθηκε γύρω στο 1990. Ασφαλώς υπάρχουν πολλές ακόμη παρόμοιες περιπτώσεις.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Συχνά, επηρεασμένοι από ανθρωπιστική ηθική, θεωρούμε αμαρτία μόνο κάτι που στρέφεται εναντίον άλλων. Όμως οι Πατέρες διδάσκουν ότι αμαρτία είναι κάτι που με δεσμεύει και εμποδίζει τη θεία χάρη να με μεταμορφώσει σε σε άγιο. Αμαρτωλός δεν είναι ο «κακός», αλλά ο παγιδευμένος και ανελεύθερος   άνθρωπος. Ο «κακός» ή ο άπληστος, ο εγωιστής, είναι απλά ένας τέτοιος παγιδευμένος και ανελεύθερος αδελφός μας. Έτσι ο χριστιανός είναι καλεσμένος να αναλάβει αγώνα ενάντια στα πάθη του και, όπως η λαγνεία, η σκληρότητα, η απληστία, ο εγωισμός, ο αλκοολισμός, ο τζόγος. Ο άνθρωπος, στον αγώνα του να νικήσει τα πάθη, έχει βοηθό στον ουρανό τις πρεσβείες των αγίων και στη γη τον πνευματικό του πατέρα και την εκκλησιαστική ζωή. Μ' αυτά θα προσελκύσει τη θεία χάρη και εκείνη είναι θα τον θεραπεύσει από το πάθος του, κι αυτό ισχύει για όλα τα πάθη: εγωισμό, απληστία, λαγνεία, μίσος και την ομοφυλοφιλία.

 Όλοι ελπίζουμε στη σωτηρία μας, αν και η συντριπτική πλειοψηφία των χριστιανών είμαστε ακόμη δέσμιοι σε πάθη, όπως τα προηγούμενα. Ελπίζουμε να σωθούμε όχι λόγω της «αρετής» μας, αλλά λόγω της αγάπης και του ελέους του Θεού, το οποίο αποζητάμε καθημερινά στις προσευχές μας, μετανοώντας και αγωνιζόμενοι ενάντια στα πάθη μας. Αν όμως, αντί γι’ αυτό, προσπαθούμε να πείσουμε άλλους, και τον εαυτό μας, ότι τα πάθη μας είναι “εντάξει» και δεν αποτελούν αμαρτωλά πάθη, τότε μάλλον είμαστε υποκριτές και η σωτηρία μας κινδυνεύει περισσότερο.

Βιβλιογραφία:

-Η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα – Ο μύθος και οι υπερβολές

-http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/01/blog-

-«Απαντα Χρυσοστόμου», 13ος τόμος, έκδοση «Ωφελίμου βιβλίου»

-Dominique Fernandez "Η αρπαγή του Γανυμήδη", εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1995,

-Δημήτρης Αγοραστός Ψυχολογείν

-http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_06/04/2008_265456

ΠΗΓΗ.

Ομοφυλοφιλία και ορθόδοξη πνευματική κληρονομιά Του Θεόδωρου Ρηγινιώτη

Ομοφυλοφιλία και ορθόδοξη πνευματική κληρονομιά
Του Θεόδωρου Ρηγινιώτη

 Ποια είναι η στάση της Εκκλησίας απέναντι στην ομοφυλοφιλία και τον ομοφυλόφιλο;

Κατ’ αρχάς, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Ο ομοφυλόφιλος άνθρωπος είναι απόλυτα αποδεκτός από την Ορθόδοξη Εκκλησία, όσο και κάθε άλλος άνθρωπος. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που κάποια ιδιότητά του ή προτίμηση ή πράξη του να κάνει την Εκκλησία να τον απορρίψει· υπάρχουν μόνο άνθρωποι που οι ίδιοι έχουν απορρίψει την Εκκλησία και πορεύονται προς το Θεό απ’ το δρόμο που νομίζουν αυτοί, ο οποίος όμως συνήθως είναι λάθος δρόμος. Αν ένας δολοφόνος είναι αποδεκτός από την Εκκλησία, γιατί δεν είναι ένας ομοφυλόφιλος; Αν εγώ, με τη χλιαρή και συχνά υποκριτική πίστη και αγάπη, είμαι αποδεκτός από την Εκκλησία, γιατί δεν είναι ένας ομοφυλόφιλος; Εκείνος μάλιστα μπορεί να έχει πολύ πιο θερμή πίστη και αγάπη από τη δική μου. Καμιά ρατσιστική διάθεση δεν υπάρχει στην Εκκλησία απέναντι σε κανένα άνθρωπο ή ομάδα ανθρώπων. Ρατσιστές γίνονται οι άνθρωποι που δεν έχουν καταλάβει καθόλου τι είναι ο ορθόδοξος χριστιανισμός ή που δε μπορούν να κάνουν έστω ένα βήμα για ν’ απομακρυνθούν από τις φοβίες και τα πάθη τους. Κι αυτούς ακόμη τους ανθρώπους, η Εκκλησία τους αποδέχεται, γιατί η Εκκλησία υπάρχει για να θεραπεύει τον κόσμο από τα πάθη και τις φοβίες (με τη βοήθεια του Ιατρού Ιησού Χριστού φυσικά), όχι για να κρίνει τους ανθρώπους. Από την άλλη, η ομοφυλοφιλία δε μπορεί να γίνει αποδεκτή από την Εκκλησία ως σωστός δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στο Θεό. Ακριβώς από αγάπη προς τον ομοφυλόφιλο και ανησυχία για τη σωτηρία του στην αιωνιότητα, η Εκκλησία δε μπορεί να αποκρύψει ότι ο γάμος άντρα και γυναίκας είναι ένας δρόμος που οδηγεί στο Θεό, ενώ η ομοφυλοφιλία δεν είναι τέτοιος δρόμος. Στη ζωή μας τις πιο πολλές φορές διαπράττουμε αμαρτίες, υπακούοντας στα πάθη μας κι όχι στο Θεό – η Εκκλησία όμως, ακριβώς επειδή νοιάζεται για μας, δεν πρέπει να μας ξεγελάσει λέγοντάς μας ότι είναι εντάξει να κάνουμε ό,τι μας υπαγορεύουν τα πάθη μας (για τους μη ορθόδοξους χριστιανούς που ίσως διαβάσουν αυτό το κείμενο, εξηγούμε απλά ότι «πάθη» ονομάζονται οι σωματικές και ψυχικές εξαρτήσεις που παρεμποδίζουν τον άνθρωπο από την ενότητά του με το Θεό, στρέφοντάς τον προς άλλες κατευθύνσεις· ολόκληρη η ηθική και ασκητική προσπάθεια του χριστιανού αποσκοπεί στην κάθαρση της καρδιάς του από τα πάθη). Έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Απλά, δεν οδηγούν όλοι οι δρόμοι στο Θεό. Αυτό δεν είπε κι ο απόστολος Παύλος (Α΄ Κορινθ. 6, 12); *** Αν μιλάμε με έναν άθεο, δεν έχει νόημα ν’ αναφερθούμε σε Θεό, αμαρτία και σωτηρία. Εκείνος τοποθετεί υποκειμενικά, όπου ο ίδιος θέλει, το όριο ανάμεσα στο «καλό» και το «κακό» και το κρίνει με τα δικά του κριτήρια. Αν όμως συζητάμε με χριστιανούς, και μάλιστα της αρχαίας παράδοσης, της Ορθοδοξίας, πρέπει με αγάπη να μοιραστούμε μαζί τους τα παρακάτω: Ο Χριστός, στα καταγεγραμμένα λόγια Του, δεν καταδικάζει ρητά την ομοφυλοφιλία, όμως ούτε για την πολυγαμία ή την αιμομιξία κάνει κάτι τέτοιο. Κι όμως οι χριστιανοί, από την αρχή και μέχρι σήμερα, θεωρούμε αυτονόητο πως αυτές οι δύο πρακτικές δεν υπάρχουν στο χριστιανισμό (εκτός ίσως από ακραίες παρανοήσεις του, τέτοιες που έχουν ξεφυτρώσει σα μανιτάρια μετά την προτεσταντική Μεταρρύθμιση). Είναι σαφές στα λόγια του Χριστού ότι, όποτε μιλάει για γάμο, αναφέρεται σε ζεύγος άντρα και γυναίκας (π.χ. Ματθ. 19, 3-12). Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού ο Θεός δημιούργησε ως πρωταρχικό ζεύγος έναν άντρα και μια γυναίκα (Ματθ. 19, 4-5)· σ’ αυτούς έδωσε την ευλογία του γάμου και δεν υπάρχει άλλος γάμος. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί όμως βασιζόμαστε όχι μόνο σ’ αυτά που είπε ο Χριστός, αλλά και σ’ αυτά που είπε το Άγιο Πνεύμα μέσω των μαθητών του Χριστού και των αγίων Πατέρων και διδασκάλων του χριστιανικού αγώνα σε όλες τις εποχές. Ο απόστολος Παύλος ήταν ένας απ’ αυτούς, τα λόγια του είναι για μας ιερές γραφές, και ο άγιος αυτός άνδρας γράφει πως η ομοφυλοφιλία είναι συνέπεια της διαστροφής που υπέστη το ανθρώπινο γένος με το προπατορικό αμάρτημα· προέρχεται από την απομάκρυνση της θείας χάρης απ’ την καρδιά του ανθρώπου, αφού οι άνθρωποι την έχει διώξει ξεμακραίνοντας από το Θεό (Ρωμ. 1, 27, και γενικώς 1, 18-32). Βεβαίως, και για τους ανθρώπους που ακόμα ταλαντεύονται στην πίστη τους, το γεγονός ότι «είπε κάτι ο Θεός» ως προς το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, ίσως θα μπορούσαν να το αναγνωρίζουν και μέσα από το έργο της φύσης. Συχνά μιλάμε για τη σοφία της φύσης. Το ακούμε ακόμη και από άθεους ή αγνωστικιστές αυτό. Στα πλαίσια μιας τέτοιας σκέψης θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε την καταλυτική μαρτυρία της ανατομίας. Ως βιολογικά όντα οφείλουμε τίμια να αναγνωρίσουμε την μορφολογία των γεννητικών μας οργάνων. Η θέση και η μορφή των ανδρικών γεννητικών οργάνων, και η αντίστοιχη θέση και μορφή των γεννητικών οργάνων της γυναίκας, μπορούν να μας βεβαιώσουν ως προς την επιλογή της ετεροφυλοφιλίας. Οι εξαιρέσεις ομοφυλοφιλικών επαφών στη φύση που κάποιοι επικαλούνται, εκτός ότι είναι ελάχιστες και απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ταυτόχρονα δεν αλλάζουν τίποτα σχετικά με τη μαρτυρία της ανατομίας. Και πάλι, ως βιολογικά όντα μπορούμε να διακρίνουμε έναν βασικό σκοπό στην ύπαρξη των γεννητικών οργάνων που είναι η δημιουργία νέων ανθρώπων. Ακόμα και αν λόγω ασθενείας η γέννηση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, εντούτοις, αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα τη βιολογική μαρτυρία. Και εύκολα ίσως θα μπορούσαμε να αντιστρέψουμε τον ισχυρισμό ότι τα γεννητικά όργανα φτιάχτηκαν αποκλειστικά για την ηδονή, διακρίνοντας πως η φύση ως λειτουργικό σώμα έχει σκοπούς υπέρτερους του μεμονωμένου συμφέροντος του κάθε όντος. Κάθε τι που έχει σχέση με την ηδονή των γεννητικών οργάνων εξηγείται λογικά ως ένα μέσο με το οποίο θα επιθυμώ να συνευρεθώ με το άλλο φύλο ώστε να δημιουργήσω νέους ανθρώπους. Αν η συνεύρεση ήταν κάτι αποκρουστικό, φριχτό και επίπονο, οι άνθρωποι θα το απέφευγαν. Η αναμενόμενη ερώτηση από εκεί και πέρα, θα αφορά το ζήτημα του «δικαιώματος» στην συνεύρεση με όποιον άνθρωπο επιθυμούμε. Ακόμα όμως και το ζήτημα του δικαιώματος, δεν αντιστρέφει την λογική που προαναφέραμε. Για παράδειγμα, αν κάποιος το θέλει και έτσι ευχαριστιέται, μπορεί να περπατά στον δρόμο με τα χέρια και όχι με τα πόδια. Τότε όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι η ανατομική μαρτυρία υποδεικνύει ότι πρόκειται για παρέκκλιση, με την οποία δεν είμαστε αναγκασμένοι να συμφωνήσουμε. Η μαρτυρία της ζωής μας υποδεικνύει ότι περπατάμε με τα πόδια και όχι με τα χέρια. Αντίστοιχα ισχύουν και για την επιλογή της ομοφυλοφιλίας. Αν πάλι τίθεται ζήτημα λειτουργικότητας, με την έννοια ότι ο ομοφυλόφιλος βλέπει ότι τα γεννητικά του όργανά του δεν είναι λειτουργικά με τον τρόπο που μαρτυρά ο κανόνας στη φύση, τότε θα μπορούσαμε με τιμιότητα να αποδεχτούμε ότι υπάρχει ζήτημα οργανικής διαταραχής όπου το σώμα ασθενεί σε κάτι. Ίσως να πρόκειται για εκ γενετής διαταραχή, όμως, όπως στην περίπτωση που κάποιος ζει χωρίς χέρια ή πόδια, οφείλουμε να αποδεχτούμε την καταλυτική μαρτυρία της ανατομίας γύρω μας. Ασφαλώς, η εξέταση του έργου της φύσης, για τον πιστό άνθρωπο παραμένει πάντα ως επικουρικό για την πίστη του. Μια ολόκληρη κοινωνία, όπου η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν έχει μπει σε θεραπευτικό δρόμο προς το Θεό, μπορεί να καλλιεργήσει την ομοφυλοφιλία στα νέα μέλη της που δεν ευθύνονται, φυσικά, γι’ αυτό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι όλα εντάξει. Ιστορικά, έχουν υπάρξει και υπάρχουν ακόμη πάρα πολλές κοινωνίες που το θρησκευτικό και αξιακό τους σύστημα απομακρύνει τους ανθρώπους από το Θεό και τη σωτηρία, όπως τα δίδαξε ο Χριστός και τα γνώρισαν οι άγιοι όλων των εποχών στην ενότητά τους με το Θεό εν Χριστώ. Για την ακρίβεια, κάθε κοινωνία έχει ανάγκη να κεντριστεί στην ήμερη ελιά, τον Ιησού Χριστό, για να θεραπευτεί το θρησκευτικό και αξιακό της σύστημα από τα στοιχεία που της φόρτωσε η πτωτική κατάσταση του ανθρώπου. Το ίδιο και κάθε άνθρωπος, ακόμη και ο ορθόδοξος χριστιανός. Αλλιώς στην καρδιά των ανθρώπων κυριαρχούν τα πάθη και αποδιώχνεται η θεία χάρη. Σε σχέση με την ομοφυλοφιλία, ίσως είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι αυτή ήταν η αμαρτία των Σοδόμων. Επειδή η ομοφυλοφιλία, κατά την ορθόδοξη πνευματική κληρονομιά, όπως εκφράζεται στην Καινή Διαθήκη (Παύλος) και στη διδασκαλία των αγίων, συνιστά πάθος, ο άνθρωπος που άρχισε τη ζωή του ως ομοφυλόφιλος ή στράφηκε στην ομοφυλοφιλία κάποια στιγμή, όταν προοδεύει στην αγιότητα καθαρίζοντας την καρδιά του από τα πάθη, παύει να είναι ομοφυλόφιλος. Δεν έχουμε ομοφυλόφιλους αγίους. Αν υπήρχαν άγιοι ομοφυλόφιλοι που αγίασαν μέσω της ομοφυλοφιλίας (όπως οι έγγαμοι άγιοι αγιάζονται μέσω του γάμου), οι άγιοι Πατέρες δε θα το έκρυβαν, ούτε θα θεωρούσαν –μαζί με τον απόστολο Παύλο– την ομοφυλοφιλία πάθος που χωρίζει τον άνθρωπο από το Θεό, γιατί η Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται να συντηρήσει τον κοινωνικό ηθικισμό, αλλά αντίθετα γκρεμίζει τα ηθικά στερεότυπα (ταμπού) για να θεραπεύσει τον άνθρωπο. Ασφαλώς έχουμε αγίους που υπήρξαν κάποτε ομοφυλόφιλοι (όπως και αγίους που υπήρξαν πόρνοι, έκφυλοι ή δέσμιοι διαφόρων άλλων παθών, μη σαρκικών), αλλά ανέλαβαν τιτάνιο αγώνα ενάντια στα πάθη τους και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος τα νίκησαν, γι’ αυτό και είναι άγιοι. Οι άγιοι Πρωτάς και Υάκινθος, ευνούχοι της αγίας Ευγενίας που την ακολούθησαν στο μοναχικό βίο και στο μαρτύριο, ο άγιος Αζάτ, ευνούχος του Πέρση βασιλιά Σαπώρ, που το μαρτύριό του προκάλεσε τόση θλίψη στο βασιλιά, ώστε σταμάτησε τους διωγμούς, ίσως είναι μερικά παραδείγματα. Από το Γεροντικό ξέρουμε την περίπτωση ενός ασκητή που εξομολογήθηκε τον έρωτά του στον όσιο Αχιλλά· στη συνέχεια όμως έφυγε αμέσως, προφασιζόμενος ότι ντράπηκε ένα γέρο ασκητή, τυφλό και παράλυτο, που ζούσε εκεί. Τότε ο άγιος, εγκρίνοντας τη φυγή του μακριά από το πάθος, τον επαίνεσε ως αγωνιστή, λέγοντας: «Αυτό δεν είναι πορνεία, αλλά πόλεμος με τους δαίμονες». Από τη σύγχρονη εποχή, ξέρουμε την περίπτωση του αγίου Αμερικανού ιερομόναχου π. Σεραφείμ Ρόουζ, που πριν μεταστραφεί στην Ορθοδοξία ήταν ομοφυλόφιλος, έπαψε όμως να ασκεί την ομοφυλοφιλία και την απέρριψε ως πάθος όταν έγινε ορθόδοξος χριστιανός. Ξέρουμε επίσης την ανάλογη περίπτωση του μοναχού Κοσμά από το Ρέθυμνο της Κρήτης, που εγκατέλειψε την ομοφυλοφιλία και ασκήτεψε κοντά σ’ ένα εκκλησάκι νότια της πόλης, όπου και κοιμήθηκε γύρω στο 1990. Ασφαλώς υπάρχουν πολλές ακόμη παρόμοιες περιπτώσεις. Είναι άνθρωποι που «ευνούχισαν τον εαυτό τους για τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 19, 12). *** Ένα αμαρτωλό πάθος δε συνδέεται οπωσδήποτε με την κακία ενάντια στο συνάνθρωπο. Η λαγνεία και η πορνεία, είναι οπωσδήποτε αμαρτωλά πάθη, χωρίς να έχει σημασία αν ο άνθρωπος, που είναι αιχμάλωτός τους, είναι καλός ή κακός. Η αυτοκτονία, συνέπεια του πάθους της απελπισίας, αποκόπτει τον άνθρωπο απ’ το Θεό, άσχετα αν ο αυτόχειρας είναι καλός ή κακός άνθρωπος. Συχνά, επηρεασμένοι από μια βιαστική ανθρωπιστική ηθική, θεωρούμε αμαρτία μόνο κάτι που στρέφεται ενάντια στους ανθρώπους· όμως οι άγιοι Πατέρες δε διδάσκουν αυτό· αμαρτία είναι κάτι που με δεσμεύει και εμποδίζει τη θεία χάρη να με μεταμορφώσει σε αυτό που θέλει ο Θεός για μένα (σε άγιο). Αμαρτωλός δεν είναι ο «κακός» άνθρωπος, αλλά ο παγιδευμένος και ανελεύθερος άνθρωπος. Ο «κακός» ή ο άπληστος, ο εγωιστής κ.τ.λ. είναι απλά ένας τέτοιος παγιδευμένος και ανελεύθερος αδελφός μας. Έτσι ο χριστιανός είναι καλεσμένος να αναλάβει αγώνα ενάντια στα πάθη του και, όπως η λαγνεία, η σκληρότητα, η απληστία, ο εγωισμός κ.λ.π., αλλά και ο αλκοολισμός, ο τζόγος κ.π.ά. (και ο σαδισμός, ο μαζοχισμός, η κτηνοβασία, η νεκροφιλία κ.λ.π. – για ν’ αναφερθούμε σε πάθη σχετικά με το σεξ). Αν η ομοφυλοφιλία προέρχεται από βιολογικές αιτίες και δε γεννιέται από την κοινωνία είναι συζητήσιμο. Ακόμη κι αν συμβαίνει αυτό όμως, δεν μετατρέπεται σε μια μη εμπαθή κατάσταση. Κάποιος μπορεί να είναι βίαιος από βιολογική αιτία (π.χ. επειδή το σώμα του παράγει περισσότερη αδρεναλίνη), αλλά αυτό δε σημαίνει πως γι’ αυτόν «είναι εντάξει» η επιθετικότητά του και πως δεν πρέπει ν’ αγωνιστεί για να θεραπευτεί από το πάθος του. Φυσικά, δεν αγωνίζεται μόνος του. Έχει βοηθό στον ουρανό τις πρεσβείες των αγίων και στη γη τον πνευματικό του πατέρα και την εκκλησιαστική ζωή· μ’ αυτά θα προσελκύσει τη θεία χάρη και εκείνη είναι που θα τον θεραπεύσει (συγχωρέστε μου τη λέξη) από το πάθος του – αυτό ισχύει για όλα τα πάθη, για τον εγωισμό, την απληστία, τη λαγνεία, το θυμό, το μίσος κ.τ.λ. και για την ομοφυλοφιλία. Ένας ομοφυλόφιλος μπορεί να σωθεί, παραμένοντας ομοφυλόφιλος; Δε μπορούμε, ούτε και είναι δουλειά μας, να κρίνουμε ποιος θα σωθεί και ποιος όχι, πράγμα που είναι δουλειά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Επιθυμία κάθε χριστιανού είναι να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και δεν κρίνει τους άλλους – απλώς επισημαίνει ότι μία επιλογή, ή μία άλλη, βλάπτει τη σωτηρία σύμφωνα με την Αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρες, τους γνώστες όλων των δρόμων της σωτηρίας. Όλοι ελπίζουμε στη σωτηρία μας, αν και η συντριπτική πλειοψηφία των χριστιανών είμαστε ακόμη δέσμιοι σε κάποια πάθη, όπως αυτά που κατονομάσαμε πριν (την απληστία, το θυμό, τη λαγνεία κ.τ.λ.). Ελπίζουμε να σωθούμε όχι λόγω της «αρετής» μας, αλλά λόγω της αγάπης και του ελέους του Θεού, το οποίο αποζητάμε κάθε μέρα στις προσευχές μας, μετανοώντας και αγωνιζόμενοι με τη βοήθειά Του ενάντια στα πάθη μας. Αν όμως, αντί γι’ αυτό, προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους (και τον εαυτό μας) ότι τα πάθη μας «είναι εντάξει» και δεν αποτελούν αμαρτωλά πάθη, τότε μάλλον είμαστε υποκριτές και η σωτηρία μας κινδυνεύει ακόμη περισσότερο. Πώς μπορεί κάποιος να δώσει το δύσκολο αγώνα για την αποδέσμευσή του από τα πάθη του; Αυτό δε μπορούμε να το διδάξουμε σε κανέναν εμείς. Γνώστες και αρμόδιοι για κάτι τέτοιο είναι οι άγιοι Πατέρες όλων των εποχών (που η ζωή και η διδασκαλία τους είναι καταγεγραμμένες σε βιβλία εξαιρετικής σπουδαιότητας) και οι θεοφόροι Γέροντες της εποχής μας, άντρες και γυναίκες. Σ’ αυτούς πρέπει να καταφύγει όποιος νοιάζεται ειλικρινά να βεβαιωθεί αν ο δρόμος που βαδίζει τον οδηγεί πράγματι στην πνευματική πρόοδο, δηλαδή στην ενότητα με τον Τριαδικό Θεό εν Χριστώ. Πρέπει βέβαια να προσέξει, γιατί συχνά πέφτουμε στην παγίδα να απορρίψουμε τις συμβουλές ενός θεοφόρου ορθόδοξου πνευματικού διδασκάλου, επειδή τραυματίζει τον εγωισμό και την πνευματική μας οκνηρία και μας προκαλεί συνειδησιακούς κραδασμούς. Είναι εντελώς διαφορετικό να παραδεχτούμε ταπεινά πως είμαστε αδύναμοι ή απρόθυμοι να εφαρμόσουμε τις δύσκολες συμβουλές ενός Γέροντα από το να υψώσουμε εγωιστικά τον εαυτό μας πάνω από τη δική του πείρα, σοφία και αγιότητα και να ισχυριζόμαστε στη συνείδησή μας και στους άλλους πως εκείνος έχει άδικο ή βρίσκεται σε λάθος δρόμο, ή ακόμη πως οι άγιοι των αρχαίων χρόνων έχουν πια σκουριάσει και οι θεραπευτικές τους οδηγίες είναι «ξεπερασμένες» για την εποχή μας. Η παγίδα αυτή είναι καλοστημένη μπροστά στον καθένα, πολλοί έχουμε πέσει μέσα περισσότερες από μια φορές κι αυτό προκαλεί πρόσθετα εμπόδια στην ηθική και πνευματική μας καλλιέργεια. Διευκρινίζουμε ότι όλοι έχουμε ανάγκη από μετάνοια, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους· ο καθένας έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του πάθη, όχι να τ’ αποδεχτεί, αλλά να τα πολεμήσει σκληρά. Ένας ετεροφυλόφιλος ενδεχομένως έχει να αντιμετωπίσει πολλά πάθη που σχετίζονται με το σεξ – και ο γάμος δε μπορεί πάντα να τον θεραπεύσει, γιατί μπορεί να αισθάνεται την ανάγκη της μοιχείας, ή ακόμη και συνεύρεσης με πολλούς ερωτικούς συντρόφους ή της παιδεραστίας, της αιμομιξίας, της κτηνοβασίας και άλλα πολλά, που «αισχρόν εστί και λέγειν» (Εφεσίους 5, 12). Όλα αυτά τα πάθη δεν είναι «εντάξει» και ο ετεροφυλόφιλος δεν είναι οπωσδήποτε πιο ενάρετος ή πιο κοντά στο Θεό από τον ομοφυλόφιλο. Και οι δύο μπορούν να σωθούν λόγω της αγάπης του Χριστού, με τον αγώνα που θα δώσουν με τη βοήθεια της θείας χάριτος. Κλείνοντας με αγάπη αυτό το άρθρο θα θέλαμε να μεταφέρουμε το διάλογο του αγίου Γέροντα Παΐσιου (1924-1994) με ένα νεαρό ομοφυλόφιλο, που αγωνιζόταν ενάντια στην ομοφυλοφιλία αλλά ένιωθε αδύναμος γι’ αυτό τον αγώνα (φυσικά ένας άθεος θα θεωρήσει πως ένας τέτοιος αγώνας ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό του εαυτού μας, αλλά τώρα δεν απευθυνόμαστε σε άθεους, αλλά σε ορθόδοξους χριστιανούς αδελφούς μας). Ο νέος είπε στο Γέροντα ότι δε μπορούσε να σταματήσει να ζει ως ομοφυλόφιλος. Και ο Γέροντας, αφού του είπε να εξομολογηθεί, τον ρώτησε: «Μπορείς να διαβάζεις ένα κεφάλαιο από την Αγ. Γραφή;». «Μπορώ». «Μπορείς να πηγαίνεις κάθε Κυριακή στήν Εκκλησία;». «Μπορώ». «Μπορείς να νηστεύεις Τετάρτη και Παρασκευή;». «Μπορώ». «Μπορείς ένα μικρό ποσό να το δίνεις ελεημοσύνη;». «Μπορώ». «Μπορείς…». «Μπορώ…» (πολλά ακόμα). Στο τέλος του λέει: «Βλέπεις ότι μπορείς να κάνεις χίλια πράγματα και δε μπορείς ένα. Κάνε εσύ τα χίλια και άφησε στο Θεό το ένα!!!». Με εκτίμηση και θερμές προσευχές για κάθε «συναθλητή» αγωνιζόμενο χριστιανό.