Τα φαντάσματα βγήκαν από τις ντουλάπες

Σμαραγδένιος Κύκλος                                                                                                                                                           Θεσσαλονίκη,  23  Οκτωβρίου 2010

 

 

Τα φαντάσματα βγήκαν από τις ντουλάπες

 

·          Ξεφοβηθείτε, απαλλαγείτε από τους φόβους σας, αποδεσμευτείτε από αυτά που μέσα σας σάς βασανίζουν

·         Είναι ώρα να βγάλετε ό,τι σκελετούς έχετε στις ντουλάπες να τους κοιτάξετε και να τελειώσετε με αυτούς

·         αυτές οι επικοινωνίες από τότε που πρωτοξεκίνησαν, ένα στόχο είχαν να σας διευκολύνουν και να σας βοηθήσουν να πιστέψετε στον εαυτό σας

·         Το ψυχικό πεδίο μέσα στην καρδιά σας είναι το πεδίο που σας ενώνει με την ανώτερη διάνοια των εαυτών σας, με τον νου σας στην Πέμπτη διάσταση, στην Έκτη διάσταση, με τον νου του Ανώτερου Εαυτού σας

·         Είναι ώρα να κόψετε τους Γόρδιους δεσμούς σας. Είναι ώρα να ζητήσετε και να διεκδικήσετε με την επιλογή σας την ψυχική σας ελευθερία

·         Το «Ή ταν ή επί τας» σήμαινε ότι δεν υπάρχει μέσος δρόμος: ή πας για την ελευθερία σου ή απλά πεθαίνεις

·         Η σιωπή μέσα στην καρδιά σας, βαθύτερα στο ψυχικό σας πεδίο, σας συνδέει με όλη την σοφία του σύμπαντος

·         Η αύξηση της διάκρισής σας και η καθαρότητα της διάκρισής σας είναι ζητούμενα και για να είναι ζητούμενα σημαίνει ότι τα έχετε ήδη

·         Καλέστε την ενέργεια του Μιχαήλ, συνοδοιπόρου για αυτή την περίοδο ζητήστε του την βοήθεια για να απαλλαγείτε από τους φόβους σας

 

 

Channeled διαλογισμός : Ηρεμήστε χαλαρώστε, πάρτε τρεις βαθιές ανάσες για να βρεθείτε στο κέντρο της ύπαρξής σας. Αφήστε τις ενέργειες της γης να συνδεθούνε μαζί σας. Εστιαστείτε στο κέντρο της ύπαρξής σας περίπου στον αφαλό και αισθανθείτε ότι ενώνεστε με την υπόλοιπη ομάδα που βρίσκεται εδώ μέσα, και την γήινη και τη Συμπαντική, και ότι όλοι μαζί κινούμαστε μέσα σε ένα υγρό. Όλοι μαζί βρισκόμαστε μέσα σε ένα σωλήνα ο οποίος έχει μεγάλο μήκος και όπως κυλάμε μαζί με το υγρό μέσα σε αυτόν το σωλήνα έχουμε πολλές απότομες αλλαγές κατεύθυνσης, έχουμε στενά μέρη, έχουμε άλλα μέρη στα οποία είναι πολύ φαρδύς ο σωλήνας και ανεβαίνουμε – κατεβαίνουμε και όπως γίνεται όλο αυτό αλλάζουμε την σύνθεση. Είμαστε σε μια περίεργη κατάσταση όπου ανήκουμε σε ένα βιολογικό υγρό αλλά ταυτόχρονα όπως προχωράμε υφιστάμεθα αλλαγές οι οποίες έχουν σχέση και με την εξωτερική μας εμφάνιση και με την εσωτερική μας δομή. Όπως κινούμαστε ανεβοκατεβαίνουμε πετάμε δεξιά – αριστερά, πάνω - κάτω, καταλαβαίνουμε ότι όλοι βρισκόμαστε μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα και ότι έχουμε πάρει τη συνειδητότητα του αίματος. Το αίμα το οποίον τρέχει μέσα στις φλέβες και μέσα στις αρτηρίες όπου μεταφέρει οξυγόνο, παίρνει μαζί του διοξείδιο του άνθρακος, παίρνει μαζί του τοξίνες και σε μια αέναη κίνηση μέσα στο σώμα συνεχώς βρίσκεται σε μια άλλη κατάσταση συνειδητότητας. Βγαίνει από τα πνευμόνια καθαρό, μετά αρχίζει σιγά σιγά να πηγαίνει σε όλο το σώμα, να ανταλλάσει το οξυγόνο με διοξείδιο του άνθρακος, να περνάει από τα έντερα και να μαζεύει τις τροφές και τις βιταμίνες, να περνάει από το συκώτι όπου παρακρατούνται οι τοξίνες. Είναι ένας κύκλος ζωής που συνεχώς μεταμορφώνεται και περνάει από την καθαρότητα και την λαμπερότητα στην ακριβώς αντίθετη κατάσταση και που συνέχεια υπάρχει κίνηση, συνέχεια υπάρχει αλλαγή, συνέχεια υπάρχει μια μεταφορά αισθήσεως και υλικών πραγμάτων.

Ταυτόχρονα υπάρχει αλλαγή σε ενέργεια ως προς την βασική ενέργεια του ανθρώπου όπως περνάει από διάφορα μέρη, μεταφέρει νέα ενεργειακά πρότυπα, μεταφέρει αλλαγές στο DNA, μεταφέρει στοιχεία τα οποία δεν είναι διακριτά ακόμη. Κυρίως μεταφέρει μαγνητικές ενέργειες οι οποίες σύντομα θα μπορούν να μετρηθούν. Αλλά ακόμη δεν είναι μετρήσιμες. Όλη αυτή η διαδικασία είναι αυτή η οποία κρατάει τον άνθρωπο ζωντανό, δυνατό, του δίνει ορμή, του δίνει υγεία, τον τρέφει και του μεταφέρει τις ενεργειακές αλλαγές που γίνονται από τον Ήλιο και τους άλλους πλανήτες, πάνω στη Γη.

Είναι απίστευτη αίσθηση του πόσα πράγματα γίνονται μέσα στο αίμα. Η αίσθηση της διαρκής κίνησης, της μεταφοράς, της αλλαγής, σε επίπεδο ενεργειακό και υλικό. Αντίστοιχα αυτό γίνεται και με τους ανθρώπους πάνω στη Γη. Βρίσκονται σε μια διαρκή κίνηση, μεταφέρουν στοιχεία, πληροφορίες, αλλάζουν, επηρεάζουν άλλους για να αλλάξουν και όλο αυτό το πάνω-κάτω και το μέσα-έξω, το οποίο δεν γίνεται όπως στο σώμα σε προκαθορισμένο ρου δηλαδή στις αρτηρίες και στις φλέβες, αλλά γίνεται σε μια πιο ελεύθερη διαδικασία, είναι αυτό που τροφοδοτεί την Γη, όπως η Γη τροφοδοτεί τον κάθε άνθρωπο. Αυτή η σύνδεση που έχουμε με την Γη είναι αυτή η οποία μας απελευθερώνει αλλά και η οποία τρέφει και απελευθερώνει και την ίδια την Γη.

Όπως μένουμε λίγο μέσα σε αυτή την ενέργεια της σύνδεσης ας την μεταφέρουμε και στην καθημερινή μας ζωή για να ξέρουμε πόσο πραγματικά σημαντική είναι η Γη και αυτά τα οποία γίνονται στη Γη μας και πόσο πιο πολύ σημαντική θα είναι στο εγγύς μέλλον με αυτά που θα γίνουν στη ζωή μας.

Και έτσι είναι.

Ανώτερη Επικοινωνία: Αγαπητοί φίλοι ζείτε  μια χρονική περίοδο που το κυρίως ζητούμενο είναι το να μην εγκλωβιστείτε μέσα σε διαδικασίες εγκλωβισμού και φόβου. Με ερέθισμα τους διάφορους φόβους που πυροδοτείτε καλείστε να κάνετε συνειδητά μια διαχείριση που θα κρατήσει εσάς έξω από το πλέγμα και το δίκτυο που παράγει συνεχώς φόβους μέσα στον ψυχισμό σας, αλλά και μέσα στο μυαλό σας, και μέσα στο συναίσθημά σας. Χρησιμοποιείται, μέσα στον καθρέπτη που είναι η πραγματικότητα, μια επιδρομή όλων των ειδών των φόβων προκειμένου να έχετε το ερέθισμα να διαχειριστείτε αυτούς τους φόβους. Αυτοί οι φόβοι δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Όσες  φορές και να το πούμε δεν θα είναι αρκετό. Αυτοί οι φόβοι είναι αυτό που εσείς επιλέξατε να υπάρχει αυτή την περίοδο, προκειμένου να σταθείτε απέναντι στα διάφορα ζητούμενα που σας φοβίζουν προκειμένου να καθαρίσετε τον εαυτό σας από αυτούς τους βαθύτερους φόβους που κοιμούνται, ή κοιμόντουσαν για την ακρίβεια μέσα στον ψυχισμό σας, στο νου σας και στο συναίσθημά σας. Ζείτε μια περίοδο μεγάλης κάθαρσης και όσο περισσότερο συνειδητοποιείτε ότι αυτή η μαζική προβολή φόβων γίνεται για να σας εξυπηρετήσει να αντιληφθείτε τι συμβαίνει στο εσωτερικό σας και να καθαρίσετε και να απαλλαγείτε από αυτούς, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσετε να μπείτε και να αισθανθείτε την ενέργεια της αληθινής σας ελευθερίας. Αυτή η επιδρομή από φόβους είναι μέσα στο στάδιο το συλλογικό σας και εξυπηρετεί και το ατομικό σχέδιο του καθενός

Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσατε, αγαπητοί μας φίλοι να ανακαλύψετε, να διαπιστώσετε, τι έχει μείνει μέσα  σας ακόμα και τι βασανίζει την ψυχή σας ακόμα, παρά μόνο βλέποντας το σαν εξωτερικό ερέθισμα. Το λέμε αυτό γιατί θέλουμε να ξεφουσκώσουμε την αντίληψη που υπάρχει γενικότερα του πόσο δύσκολη φοβερή και φρικώδης ή απειλητική είναι αυτή η περίοδος για την ανθρωπότητα. Δεν υπάρχει τίποτε απειλητικό. Το γεγονός ότι βλέπετε μπροστά σας κύματα φόβων, εκφοβισμών και ανασφάλειας σημαίνει ότι έχετε την ενέργεια και είσαστε σε μια ψυχική θέση συνειδητότητας τέτοια που να μπορείτε να διαχειριστείτε τα θέματα που προκύπτουν, που αντιλαμβάνεστε ότι σας επηρεάζουν και να σταθείτε με παρρησία και με μια νέα οπτική και με μια νέα νοοτροπία απέναντι στα βαθύτερα κομμάτια του εαυτού σας, που τώρα έχουν πάρει εξωτερική μορφή. Αυτό που μέσα σας όλοι βαθύτερα φοβόσαστε είναι η τερατώδης τέταρτη διάσταση, δηλαδή τα σκοτάδια τα οποία δουλεύουν με το υποσυνείδητό σας και το ασυνείδητό σας. Φοβόσαστε μέρη του εαυτού σας που γνωρίζετε ότι είναι υπαρκτά που γνωρίζετε ότι υπάρχουν και μέσα σας και στην εξωτερική πραγματικότητα. Τρομάζετε στο πόσο μπορείτε οι ίδιοι να είσαστε θύμα χειραγωγήσεων την ίδια ώρα που οι ίδιοι επί χρόνια χειραγωγούσατε. Φοβόσαστε να αποδεχθείτε την πρόσκληση να ξεφοβηθείτε, γιατί η πρόσκληση αυτής της περιόδου της ανθρωπότητας η οποία ήδη έχει περάσει το ένα έτος συνεχίζει να είναι η ίδια. Ξεφοβηθείτε απαλλαγείτε από τους φόβους σας, αποδεσμευτείτε από αυτά που μέσα σας σας βασανίζουν. Η πραγματικότητα είναι γενναιόδωρη ως προς αυτό. Ο Θεός και η Πηγή έχουν φέρει μέσα σ΄ αυτή  την πραγματικότητα σε συναίνεση με τους ανώτερούς σας εαυτούς όλες τις εξωτερικές προβολές που είναι κατάλληλες για σας για να ξεφοβηθείτε, για να αναθαρρήσετε. Είναι καιρός να πάψετε να φοβόσαστε την εξωτερική πραγματικότητα. Είναι η ώρα να συνειδητοποιήσετε ότι αυτή η εξωτερική πραγματικότητα είναι το σύνολο μιας εσωτερικής πραγματικότητας και για να εμφανίζεται τόσο απειλητική σημαίνει ότι  εσείς είσαστε σε μια τέτοια θέση δύναμης που είναι η ώρα να απελευθερωθείτε από τους πιο ψυχικούς σας φόβου, και να κάνετε ένα πιο ουσιώδες βήμα μέσα στην εσωτερική σας δύναμη, και να απαλλαγείτε από τους φόβους που βασανίζουν το υποσυνείδητό σας και το ασυνείδητό σας. Είναι ώρα να βγάλετε ό,τι σκελετούς έχετε στις ντουλάπες να τους κοιτάξετε και να τελειώσετε με αυτούς. Η εξωτερική πραγματικότητα έρχεται για να σας διευκολύνει σε αυτό. Οι σκελετοί στις ντουλάπες έχουν βγει έξω κυκλοφορούν, τους βλέπετε στα δελτία σας, στις εφημερίδες σας, στις συνθήκες της ζωής σας, τους βλέπετε σε άλλους ανθρώπους οι οποίοι ζουν σε αδιέξοδα, τους βλέπετε στον εγωισμό στην αλαζονεία, τους βλέπετε στον θυμό στην οργή. Όλα τα φαντάσματα έχουν βγει από τις ντουλάπες και κυκλοφορούν. Δεν υπάρχει λόγος αυτό να σας εγκλωβίσει. Αυτό συμβαίνει γιατί είσαστε σε θέση να διαχειριστείτε αυτά τα θέματα. Είσαστε σε θέση και ψυχικά και συναισθηματικά να κατανοήσετε. Είστε σε θέση να λύσετε τους κόμπους που σας κάνουν να συνεχίσετε να μένετε σε μια ατομική αποδυνάμωση.

Κάθε φορά που γίνονται αυτές οι επικοινωνίες από τότε που πρωτοξεκίνησαν, ένα στόχο είχαν να σας διευκολύνουν και να σας βοηθήσουν να πιστέψετε στον εαυτό σας. Να σας διευκολύνουν να έχετε ερέθισμα και έμπνευση για το τι είσαστε πραγματικά. Να σας ωθήσουν να πάρετε το πεδίο δύναμης που σας ανήκει και να γίνετε τα όντα που αληθινά είσαστε. Αν όχι τώρα πότε; Αν όχι τώρα που οι σκελετοί κυκλοφορούν παντού γύρω σας και οι δικοί σας και όλων των άλλων, πότε θα το κάνετε αυτό; Η μεγαλόψυχη και γενναιόδωρη πραγματικότητα της Γης φέρνει τα φαντάσματα που φοβόσαστε να τα δείτε. Είναι πια στο φως δεν κρύβονται στο σκοτάδι. Και κάθε φάντασμα βγαίνει και φωτίζεται. Αν τώρα που τα φαντάσματα κυκλοφορούν μέσα στο φως ακόμα τα φοβάστε, σκεφτείτε πότε θα είναι η ώρα να ξεφοβηθείτε; Πότε θα είναι η ώρα, πότε θα είναι η ώρα να εμπιστευτείτε την καρδιά σας; Πότε θα είναι η ώρα να κάνετε βήματα αληθινής συναισθηματικής απελευθέρωσης; Πότε θα είναι η ώρα να απελευθερώσετε την ψυχή σας από τους φόβους της προσωπικό-τητάς σας; Πότε θα είναι η ώρα για να κάνετε ένα αληθινό βήμα μέσα στην αγάπη; Πότε θα είναι η ώρα να κάνετε ένα βήμα μέσα στη συγχώρεση, στη συγχώρεση του εαυτού σας, στην αγάπη για τον εαυτό σας; Πότε θα είναι η ώρα να μείνετε στην σιωπή και να αφουγκραστείτε τον παλμό που υπάρχει στην καρδιά σας; Πότε θα είναι η ώρα να ακούσετε όχι αυτά που λέει το μυαλό σας και η προσωπικότητα σας και τα φαντάσματα που κυκλοφορούν γύρω σας, αλλά να ακούσετε αυτό που σιγοψιθυρίζεται μέσα στην καρδιά σας; Πότε θα είναι η ώρα να επιτρέψετε στον εαυτό σας να ζήσει μέσα από το αισθαντικό μέρος της ύπαρξής σας; Και τι νομίζετε ότι θα σας απελευθερώσει από τους φόβους: η μεγαλύτερη ανάλυση στο μυαλό σας, περισσότερες αναλύσεις και επικρίσεις μέσα στο μυαλό σας ή περισσότερα μπερδεμένα συναισθήματα; Και τι άραγε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι θα είναι αυτό το νήμα που θα σας βγάλει στην άκρη αυτής της άσχημης διαδρομής, της άγριας διαδρομής. Γιατί η διαδρομή μέσα σε αυτό πια γίνεται θρίλερ.

Η απάντηση, αγαπητοί φίλοι, είναι ότι πρέπει να θυμηθείτε το πεδίο το ψυχικό που υπάρχει μέσα στην καρδιά σας. Πρέπει να βρείτε το κουράγιο να μπορείτε να πάτε εκεί που τρομάζετε και είναι η καρδιά σας. Πρέπει να τολμήσετε να ξεκολλήσετε από τους φόβους σας και πρέπει να βρείτε το θάρρος να είσαστε έτοιμοι κάτι από το εγώ για να κερδίσετε κάτι πιο αληθινό μέσα σας. Υπάρχει ένα ψυχικό πεδίο μέσα στον εαυτό σας και ο παλμός του συνδέεται με την καρδιά σας. Την δουλειά που κάνετε για το κέντρο της καρδιάς σας την κάνετε γιατί αυτό σας δίνει πρόσβαση στο ψυχικό πεδίο του εαυτού σας. Αυτό σημαίνει ότι σας δίνει πρόσβαση σε μια οπτική αυτής της πραγματικότητας τελείως διαφορετική από αυτό που φαίνεται όταν κοιτάτε με τα μάτια σας. Το ψυχικό πεδίο το οποίο συνδέεται με το κέντρο της καρδιάς σας, σας μεταφέρει κατευθείαν στην καρδιά της Γαίας, αλλά σας μεταφέρει κατευθείαν και στη δημιουργική αγάπη του Θεού, του Ανώτερού σας Εαυτού. Το ψυχικό πεδίο μέσα στην καρδιά σας είναι το πεδίο που σας ενώνει με την ανώτερη διάνοια των εαυτών σας, με τον νου σας στην Πέμπτη διάσταση, στην Έκτη διάσταση, με τον νου του Ανώτερου Εαυτού σας. Αγαπητοί φίλοι ο νους του Ανώτερου Εαυτού σας δεν λειτουργεί όπως εσείς νομίζετε. Είναι ώρα να καταλάβετε ότι είναι ο νους του Ανώτερου Εαυτού σας που έχει βγάλει τα φαντάσματα από τις ντουλάπες και το έχει κάνει από αγάπη, το έχει κάνει γιατί θέλει να πάρετε την δύναμη του νου αυτού. Γιατί θέλει να αισθανθείτε το ψυχικό πεδίο μέσα στο οποίο είσαστε άτρωτοι, μέσα στο οποίο δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε, μέσα στο οποίο μπορείτε να είσαστε ασφαλείς χωρίς να χρειάζεστε καμία εξωτερική εγγύηση και ασφάλεια.

Αγαπητοί φίλοι, είναι η εποχή της τόλμης που ή θα αποφασίσετε ότι θα είσαστε ελεύθεροι, και αυτό μπορεί να κοστίσει στα αποκτήματα της προσωπικότητάς σας, ή θα μείνετε για πάντα σκλαβωμένοι. Αυτό το για πάντα μπορεί να ακούγεται υπερβολικό αλλά αυτό σημαίνει ότι θα έχετε μπροστά σας άλλα δυόμιση χιλιάδες χρόνια να ξαναμάθετε τα ίδια μαθήματα. Δεν νομίζετε ότι τα έχετε μάθει; Δεν νομίζετε ότι  έχετε μείνει αρκετά στην εποχή που μέσα από τον πόνο ψάχνατε να βρείτε ποιοι είστε; Δεν νομίζετε ότι έχετε πληρώσει το ενεργειακό αντίτιμο για να κάνετε την αποφοίτηση; Το ζήτημα είναι ότι αυτό είναι μια δική σας επιλογή. Το ζήτημα είναι πως δεν μπορεί να αποκαταστήσει κανείς την δική σας δύναμη επιλογής. Και το ζήτημα είναι πως όσο κι αν σας παροτρύνουμε εσείς θα αποφασίσετε, εσείς θα κάνετε την επιλογή.

Υπάρχει ένα πεδίο που συνδέεται με το πεδίο της καρδιάς σας και το λέμε ψυχικό. Το λέμε ψυχικό γιατί δεν ακολουθεί την λογική του μυαλού σας, δεν ακολουθεί καν τα συναισθήματα που διατρέχουν την προσωπικότητα σας. Έχει άλλα συναισθήματα και έχει άλλες σκέψεις. Αυτό το πεδίο, που είναι το πεδίο της ψυχής σας, είναι ώρα να το γνωρίσετε, είναι ώρα να του επιτρέψετε να κάνει την επαφή, είναι ώρα να ανοίξετε έστω και μια μικρή πόρτα για να αισθανθείτε τι σημαίνει να νιώθετε και να σκέπτεστε έστω και για λίγο, όπως νιώθει και σκέπτεται η ψυχή σας δηλαδή ο Ανώτερός σας Εαυτός. Στο μέρος βαθύτερα μέσα σας που συναντάτε αυτό το ψυχικό πεδίο δεν υπάρχει κανένας φόβος και δεν υπάρχει καμία απειλή. Όχι γιατί είσαστε σε πλάνη ή ψευδαίσθηση, όχι γιατί έχετε κλειστά τα μάτια σας και δεν βλέπετε τα φαντάσματα αλλά γιατί σε εκείνο το πεδίο μπορείτε να δείτε τα φαντάσματα για αυτό που αληθινά είναι. Όταν τα δείτε για αυτό που αληθινά είναι δεν υπάρχει κανένας φόβος. Αλλά για να έχετε την δύναμη να τα δείτε όπως αληθινά είναι, πρέπει να ξεκολλήσετε από την προσωπικότητά σας. Πρέπει να αποφασίσετε ότι θα ελευθερωθείτε από το μεγάλο βάσανο της ψυχής σας. Πρέπει να αποφασίσετε ότι θα κάνετε μικρά σταθερά βήματα απελευθέρωσης. Είναι ώρα να κόψετε τους Γόρδιους δεσμούς σας. Είναι ώρα να ζητήσετε και να διεκδικήσετε με την επιλογή σας την ψυχική σας ελευθερία. Αυτή η ψυχική επιδρομή που γίνεται μέσα στα ψυχικά σας σώματα και ισοπεδώνει τα πάντα με τον φόβο είναι το μεγαλύτερο ερέθισμα και το μεγαλύτερο κάλεσμα που σας δίδεται για να διεκδικήσετε την ψυχική σας ελευθερία.

Ή θα ισοπεδωθείτε ψυχικά ή θα απελευθερωθείτε ψυχικά. Η περίοδος δεν είναι ενδιάμεση. Τα φαντάσματα έχουν βγει από τις ντουλάπες για να σας δώσουν αυτό το μήνυμα ότι δεν μπορείτε πια να σταθείτε παίζοντας με τους εαυτούς σας, ξεγελώντας τους εαυτούς σας, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς σας. Είναι η περίοδος για να δείτε τι είστε, τι κάνετε, πώς λειτουργείτε, τι σας βασανίζει και να μπορέσετε να το αποδεσμεύσετε, να μπορέσετε να αναπνεύσετε να μπορέσετε να απελευθερωθείτε. Οι πρόγονοί σας, ειδικά εσάς που ζείτε σε αυτή την χώρα, είχαν ακριβώς αυτή την φιλοσοφία. Το «Ή ταν ή επί τας» σήμαινε ότι δεν υπάρχει μέσος δρόμος: ή πας για την ελευθερία σου ή απλά πεθαίνεις. Σας λέμε αυτή η περίοδος που ζει η ανθρωπότητα και εσείς μέσα σε αυτήν, είναι μια αντίστοιχη περίοδος. Ή πας για την ελευθερία σου για να ζήσεις όπως αξίζεις να ζήσεις ή σαρώνεσαι από τα κύματα που ρουφάνε το ψυχικό πεδίο και που σε συρρικνώνουν. Με τον φόβο δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι άλλο, γιατί ο δείκτης του φόβου έχει φτάσει στο υψηλότερο σημείο του. Άρα έχετε δύο επιλογές: δεν μπορείτε πια να διαπραγματευτείτε και ή θα επιτρέψετε στον δείκτη του φόβου να σας σαρώσει ή θα διαχειριστείτε τα θέματα που φέρνει. Και, αληθινά, τα θέματα που φέρνει στον καθένα δεν είναι δα και τόσο φοβερά. Η δραματική φύση της ανθρώπινης ύπαρξης αρέσκεται στο να μεγενθύνει τα πράγματα και να βρίσκει αφορμή, ενδιαφέρον και λόγο να ασχολείται με την μεγέθυνση. Αλλά πρέπει και αυτό πλέον να καταλάβετε την δραματική φύση που ακόμα καλλιεργείτε.

Ερχόμαστε σήμερα με προφανή στόχο. Ο στόχος είναι να συνειδητοποιήσετε πως όταν παίζετε και ξεγελάτε την πραγματικότητα το κόστος είναι πόνος ψυχικά στο πεδίο σας. Πονάτε και υποφέρετε. Είναι ώρα να ανοίξετε τα μάτια σας. Είναι ώρα να συνειδητοποιήσετε τι κάνετε στον εαυτό σας. Είναι ώρα να αισθανθείτε αγάπη για αυτό τον εαυτό, που βρίσκεται σε μια εξαίσια πραγματικότητα, όπου αυτά που συμβαίνουν αληθινά θα τα θαυμάζατε εάν μειώνατε την δραματικότητα και την ανάγκη της δραματικότητας. Αυτά που συμβαίνουν είναι εξαίσια ερεθίσματα για την συνειδητότητά σας. Είναι εξαίσιες αφορμές για να προσεγγίσετε τον σοφό μέσα σας, την ψυχή μέσα σας. Είναι εξαίσιες ωθήσεις για να βγείτε από τον εγκλωβισμένο τρόπο σκέψης της τρίτης διάστασης, από την ανακύκλωση των ίδιων συναισθημάτων.

 Όμως αυτά δεν μπορούν να γίνουν μέσα σε βοή. Δεν μπορούν να γίνουν όταν ποτέ δεν δίνετε χρόνο για σιωπή. Η περίοδος χάριτος έχει τελειώσει. Δεν ξέρουμε αν εσείς το  έχετε καταλάβει, αλλά όλοι όσοι φιλοξενούνται πάνω στη Γη το έχουν καταλάβει. Φαίνεται περισσότερο ότι είναι οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να το καταλάβουν και όχι οι φιλοξενούμενοί τους. Η περίοδος χάριτος έχει τελειώσει και οι Ανώτεροί σας Εαυτοί βρίσκονται στην κυρίως φάση της ανάληψης της δύναμής τους. Αυτό σημαίνει ότι πυροβολείστε από φόβους για να κάνετε το βήμα. Αν μπορούσατε να αισθανθείτε την αγάπη με την οποία σας δίδονται αυτά τα ερεθίσματα, αμέσως θα κάνατε το βήμα απελευθέρωσης. Πάψτε να θεωρείτε ότι όλα αυτά που συμβαίνουν στην πραγματικότητα είναι τερατουργήματα που έχουν γίνει από τους εχθρούς σας ενάντια σε εσάς. Είναι ώρα να συνειδητοποιήσετε πως όλα αυτά είναι τα βήματα για τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί οι εχθροί σας, από τους ανώτερούς σας εαυτούς, για να μπορέσετε να απεγκλωβιστείτε. Είναι ώρα να συνειδητοποιήσετε πως η πραγματικότητα είναι γενναιόδωρη για να σας φέρει όλες τις αφορμές για να αποκτήσετε την ελευθερίας σας, για να μπορέσετε να γίνετε κύριοι των ψυχικών σας πεδίων.

Αγαπητοί φίλοι αυτά τα ψυχικά πεδία είναι πολύτιμα, είναι εξαίσια. Αν μπορούσατε να αισθανθείτε το πόσο λαμπερά είναι τα ψυχικά σας πεδία, η συγκίνηση που θα νιώθατε για το ποιοι είστε, θα σάρωνε τον πλανήτη. Είναι σαν να κουβαλάτε μέσα σας ένα ιερό θησαυρό τον οποίο αν τον βλέπατε θα τον θαυμάζατε, θα προσκυνούσατε μπροστά του, θα θαυμάζατε την σοφία του, θα θαυμάζατε την νηφαλιότητά του, θα θαυμάζατε το μεγαλείο της αντίληψής του, θα θαυμάζατε την ενορατικότητά του, θα θαυμάζατε την ευσπλαχνία του, θα θαυμάζατε την δύναμή του. Θα προσκυνούσατε σαν να ήτανε ο μεγαλύτερος γκουρού που είχατε γνωρίσει ποτέ. Αυτό τον θησαυρό που φέρεται μέσα σας και είναι το ψυχικό σας πεδίο συνεχίζετε να κάνετε ότι δεν τον αντιλαμβάνεστε, συνεχίζετε να γυρνάτε την πλάτη, συνεχίζετε να παίζετε ένα παιγνίδι. Σας λέμε ότι η περίοδος χάριτος έχει τελειώσει και ο φράχτης που υπήρχε ανάμεσα στα δύο πεδία της ενότητας και της διτότητας έχει γκρεμιστεί. Αυτό έχει φέρει σωρεία ενέργεια διτότητας μέσα στους εαυτούς σας, γιατί ο ενοποιός εαυτός σας μπορεί να αφομοιώσει την ενέργεια της διτότητας πλέον. Μπορείτε αυτά τα τελευταία κομμάτια φόβων και ανασφαλειών να τα λήξετε. Τώρα μπορείτε να αξιώσετε την γαλήνη του εαυτού σας, αλλά χρειάζεστε και λίγο σιωπή. Χρειάζεστε να συνειδητοποιήσετε το πολύτιμο του χρόνου της σιωπής. Χρειάζεστε να συνειδητοποιήσετε ότι αυτή είναι η δική σας επιλογή και ένας μονόδρομος, αν θέλετε, στον οποίον μπορείτε να βάλετε τον εαυτό σας. Στον μονόδρομο της σιωπής. Η σιωπή μέσα στην καρδιά σας, βαθύτερα στο ψυχικό σας πεδίο, σας συνδέει με όλη την σοφία του σύμπαντος. Σας συνδέει με την σοφία της ανώτερης διάνοιάς σας, σας συνδέει με την σοφία του Ιησού, σας συνδέει με την σοφία όλων των δασκάλων σας, σας συνδέει κυρίως με τον πλούτο και την σοφία της δικής σας ψυχής. Σας συνδέει με δυνάμεις ευσπλαχνίας, σας συνδέει με δυνάμεις άφοβες, μη ευάλωτες που φέρνουν λύσεις, που δημιουργούν γέφυρες, που επινοούν διέξοδα εκεί που φαίνονται αδιέξοδα, που επινοούν πέμπτες και έκτες και έβδομες ευκαιρίες, εκεί που φαίνονται να μην υπάρχουν ευκαιρίες. Ο πλούτος είναι μέσα σας, αλλά χωρίς σιωπή δεν μπορείτε καν να τον συνειδητοποιήσετε. Δεν είναι κρίμα σε μια εποχή ενδυνάμωσης, σε μια εποχή που κάθε ανθρώπινο ον μπορεί να νιώσει την απίθανη γλύκα, την εξαίσια σοφία, την απέραντη ευσπλαχνία μέσα του. Σε μια εποχή που σας δίνεται η ευκαιρία να βρείτε αυτή την δύναμη της ανώτερης διάνοιας, εσείς να παραμείνετε κλεισμένοι σε μια γωνία γεμάτοι αγωνία και φόβο, με μικρή ψυχή, με μικρό νου και με λίγα συναισθήματα; Την ίδια ώρα που μέσα σας υπάρχουν όλα αυτά; Τι περιμένετε; Αν δεν είναι τώρα η ώρα, που έχουν βγει όλα τα φαντάσματα από τις ντουλάπες, αν δεν είναι τώρα η ώρα που σαρώνεστε, η ευκαιρία, πότε νομίζετε ότι θα είναι; Τι περιμένετε για να δώσετε στον εαυτό σας την άδεια να είναι αυτό που είναι; Τι περιμένετε για να δώσετε στον εαυτό σας την άδεια να είναι ελεύθερος; Ποιον περιμένετε; 

Αγαπητοί μας είστε όλοι παιδιά των άστρων. Είσαστε όλοι πολύτιμοι λαμπεροί θησαυροί που λάμπουν για όσους σας βλέπουν. Είσαστε μέσα σε μια πραγματικότητα αληθινά εξ ίσου πολύτιμη με εσάς και είναι τουλάχιστον κρίμα, εσείς πολύτιμα λαμπερά πλάσματα σε μια απίστευτα πολύτιμη πραγματικότητα, να μην δίνετε άδεια στον εαυτό σας να γευτεί την πραγματικότητα στην οποία βρισκόσαστε, το δικό σας τώρα, την δική σας ευκαιρία. Είναι σαν να σας φέρνουν το πιάτο με το πιο τέλειο φαγητό, να σας το έχουν έτοιμο και εσείς να φοβάστε να απλώσετε το χέρι, εσείς να φοβόσαστε να δοκιμάσετε. Δεν είναι ότι πια σας τρομάζει η εξαίσια ομορφιά των εαυτών σας, είναι ότι βρισκόσαστε απέναντι στον πυρήνα των ψυχικών σας φόβων. Δηλαδή τώρα έχετε το δίλημμα ότι: βλέπετε την εξαίσια ομορφιά και την ψυχανεμίζεστε αλλά φοβάστε ότι θα υπάρξει αμείλικτη τιμωρία, αν γευτείτε αυτό το πιάτο. Φοβάστε δηλαδή την φώτιση, φοβάστε την ψυχική ένωση. Αυτοί είναι οι τελευταίοι φόβοι. Όλα όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα είναι τα τελευταία μεγάλα συμπυκνωμένα κομμάτια φόβων που ή θα σας οδηγήσουν στην ψυχική ένωση ή θα σας κρατήσουν χώρια. Αυτό που τρέμετε είναι η ένωση και βρίσκεστε στο τελευταίο κεφάλαιο της δυνατότητάς σας για αυτή την ένωση. Είχαμε μιλήσει για τον τεράστιο κρύσταλλο, τον τεράστιο ενεργειακό σχηματισμό που υπάρχει στο Αιγαίο. Πιστεύετε ότι είναι τυχαίος;  Πιστεύετε ότι δεν υπήρχε άλλο σημείο στη Γαία να τοποθετηθεί παρά μέσα σε ένα χώρο τόσο μικρό; Σας θυμίζουμε πως εδώ και πάρα πολλά χρόνια σας έχουμε πει πως αυτός ο γεωγραφικός χώρος είναι ο χώρος όπου πρώτα έδεσαν οι ενέργειες της συνειδητότητας για την Γη. Είναι ο χώρος που γείωσε τις πολικότητες, είναι ο χώρος δηλαδή που μπορείτε να πείτε ότι πρωτογεννήθηκε η ανθρώπινη συνειδητότητα. Είναι ο χώρος που πρωτογειώθηκε η ενέργεια της ψυχής σας. Αντιμετωπίζετε πιο βαθειά από άλλους αυτό τον φόβο, τον ψυχικό. Σας ταρακουνάνε πιο πολύ τα φαντάσματα από ότι άλλες κουλτούρες και άλλες φυλές και ο λόγος είναι ότι έχετε μεγαλύτερη πρόκληση αλλά και μεγαλύτερη ευκαιρία. Ο ενεργειακός κρυστάλλινος σχηματισμός στο Αιγαίο είναι μια τεράστια βιβλιοθήκη με πληρο-φορίες. Αυτή η τεράστια βιβλιοθήκη αφυπνίζεται μέσα από τις ψυχικές σας ενέργειες. Η ένωση πυροδοτεί τις πληροφορίες, η ένωση επιτρέπει την ελεύθερη ροή. Το να θέλετε να είστε με την ψυχή σας και να μην θέλετε να είστε με τους φόβους και τις ανασφάλειες. Οι κρυσταλλικές δομές μέσα στο αίμα σας συνηχούν και συντονίζονται με την ενεργειακή βιβλιοθήκη του Αιγαίου. Αυτή η βιβλιοθήκη δεν είναι όπως φαντάζεστε τις δικές σας βιβλιοθήκες. Δεν είναι βιβλία στην σειρά που θα πρέπει να διαβάζετε. Είναι οι πληροφορίες που υπάρχουν αποθηκευμένες μέσα στο DNA και μέσα στους κωδικούς του αίματος. Είναι η ιστορία σας ως όντα. Είναι ποιοι ήσασταν, ποιοι είστε, τι έχετε ζήσει, τι γνωρίζετε. Είναι οι εγγενείς σας πληροφορίες, είναι ο πλούτος που σας στέρησαν. Είναι οι ίνες του DNA που ακόμα δεν έχουν ενεργοποιηθεί. Είναι το πλήρες σας φορτίο. Αν δεν αξίζει για αυτό να απαλλαγείτε από τους φόβους σας, γιατί αξίζει αυτή η ζωή σας; Ήρθατε σε αυτή την ζωή για να αποκτήσετε ένα βιολογικό σώμα απλώς για να μπορέσετε να λήξετε μια ζωή λέγοντας πως ήσασταν μεγάλοι ήρωες που αντέξατε μια ανθρώπινη ζωή; Αυτό σας νοιάζει; Θέλετε στο τέλος της ζωής σας να πάρετε έναν έπαινο που λέει: Μπράβο σου που άντεξες μια τόσο μαρτυρική ζωή; Πόσο θα κρατήσετε την δραματική ανάγκη σαν κίνητρο για εξέλιξη;

Η βιβλιοθήκη του Αιγαίου είναι ο εαυτός σας. Είναι όλες οι πληροφορίες που κάποια στιγμή χάσατε και σας έκαναν να ξεχάσετε ποιοι είστε, και σας έκαναν να μην θυμάστε ποιοι είστε και που πάτε. Δεν μπορείτε να τις ανακτήσετε, αν δεν αποφασίσετε εσείς τώρα ποιοι είστε που πάτε, τι θέλετε για σας ατομικά; Ποιό είναι το όνειρό σας, πέντε σπίτια ακόμα και τρία περισσότερα αυτοκίνητα; Ποιό είναι το όνειρο της ζωής σας; Τι είναι αυτό που θέλετε να πετύχετε μέσα από την ευκαιρία που έχετε να ζήσετε όντας άπειροι το πολύ περιορισμένο; Θα είσαστε ευχαριστημένοι αν φύγετε από αυτόν τον πλανήτη έχοντας πέντε σπίτια και δέκα αμάξια; Θα είσαστε ευχαριστημένοι αν καταφέρετε να πάρετε μια σύνταξη πενίας; Αυτό θα είναι αυτό που θα έχετε κερδίσει από μια ολόκληρη ζωή; Αυτός είναι ο στόχος για μια ανθρώπινη ζωή; Ο απόλυτος φόβος. Η απόλυτη συρρίκνωση; Τόσο πολύ δεν πιστεύετε στην δύναμή σας; Τόσο πολύ δεν πιστεύετε ότι μπορείτε να δημιουργήσετε καλές ζωές, υγιείς ζωές, ειρηνικές ζωές; Τόσο πολύ πιστεύετε ότι οι άλλοι θα εξασφαλίσουν το δικαίωμά σας στην ζωή;

Αγαπητοί φίλοι δεν είναι ώρα να ξεγελιέστε πλέον. Έχετε δει, το πόσο πολύ έχετε χειραγωγηθεί, κοιτάξτε όλο το παρελθόν πίσω. Έχετε δει πως δεν οδηγεί πουθενά αυτή η νοοτροπία. Έχετε δει πως ο δρόμος που έχετε βαδίσει δεν πήγε πουθενά. Τι θα τον κάνει να αλλάξει, αν η απόφασή σας να κάνετε ένα βήμα σε ένα χώρο που ως τώρα σας ήταν άγνωστος, στο χώρο του ψυχικού σας πεδίου. Τι θα σας κάνει να βρεθείτε εκεί αν όχι μια απόφαση θαρραλέα ότι δεν θα δώσετε τροφή στους φόβους. Ότι δεν θα δώσετε τροφή στην ανασφάλεια. Ότι θα σταθείτε έξω από τα πεδία χειραγώγησης των φόβων και της ανασφάλειας. Ότι θα αξιώσετε την κυριότητα του ζωτικού σας πεδίου και ότι θα σταθείτε κύριοι μέσα σ’ αυτό. Το «‘Η ταν ή επί τας» είναι το μήνυμα όλης της περιόδου που διανύει η ανθρωπότητα. Ή θα σταθείτε όρθιοι και ελεύθεροι χωρίς φόβους και μιζέριες και ανασφάλειες ή θα βρεθείτε σε μι ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση και ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο. Η αύξηση της διάκρισής σας και η καθαρότητα της διάκρισής σας είναι ζητούμενα και για να είναι ζητούμενα σημαίνει ότι τα έχετε ήδη. Η πραγματικότητα δεν έρχεται ποτέ να σας φέρει κάτι για το οποίο δεν είσαστε ήδη έτοιμοι να το διαχειριστείτε. Η πραγματικότητα έρχεται για να σας βοηθήσει να συνειδητοποιήσετε το ότι ήσασταν έτοιμοι. Η πραγματικότητα έρχεται για να σας βοηθήσει να καταλάβετε ότι μπορείτε να βγείτε από τον φόβο. Αν συνειδητοποιήσετε αυτό που ακούτε, θα ξέρετε πολύ καλά μέσα σας ότι είναι τελείως ψευδαισθησιακή η αντίληψη το ότι δεν μπορείτε να διαχειριστείτε τα πράγματα και να βγείτε από τους φόβους. Τίποτα δεν έρχεται στην ζωή σας αν δεν είστε ήδη έτοιμοι για να το διαχειριστείτε. Ούτε σε μαζική κλίμακα ούτε σε συλλογική κλίμακα, ούτε στα ατομικά σας πεδία. Αποφασίστε να διαχειριστείτε. Αποφασίστε να βγείτε από τον φόβο. Δώστε μια ευκαιρία σε αυτούς τους υπέροχους εαυτούς σε αυτούς τους εαυτούς που είναι προικισμένοι με εγγενή γνώση, να αφυπνίσουν αυτή τη γνώση. Δώστε την ευκαιρία στα ψυχικά σας πεδία να αναδιατάξουν και να ξαναζωντανέψουν τις ίνες του DNA σας. Ήταν δικές σας και είναι δικές σας. Πρέπει να τις αξιώσετε.  Αγαπητοί φίλοι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Την αξιώνετε, την διεκδικείτε και κάνετε αυτό που χρειάζεται για να την αποκτήσετε. Μην μένετε σε μια νοοτροπία παθητικής στάσης. Αν θέλετε η ανθρωπότητα να είναι ελεύθερη πρέπει ο καθένας ατομικά να αξιώσει αυτή την ελευθερία. Είσαστε δημιουργοί. Θα την δημιουργήσετε, θα την διεκδικήσετε και θα κάνετε αυτό που χρειάζεται για να την έχετε. Αυτό θα δώσει νόημα, ουσία και σκοπό στο ότι ζήσατε μια υλική ζωή. Όταν θα φύγετε από αυτόν τον κόσμο, ούτε τα σπίτια σας θα μετράνε ούτε τα αυτοκίνητά σας ούτε οι μεγάλοι δρόμοι. Αυτό τελικά είναι αυτό που θα έχει μετρήσει: πόσο ελεύθεροι καταφέρατε να είστε; Πόσο πλησιάσατε την αλήθεια σας; Πόση γαλήνη υπάρχει μέσα στον εαυτό σας. Εάν δεν καταφέρατε να διώξετε τα φαντάσματα από τις ντουλάπες σας, τι να το κάνετε να έχετε διαμερίσματα σε αυτόν τον κόσμο και να φεύγετε από αυτόν μαζί με χίλια μαύρα φαντάσματα να σας κατατρέχουν. Νομίζετε ότι αυτό θα σας κάνει να αισθανθείτε νικηφόροι από την εμπειρία της βιολογίας; Είσαστε άπειρα πνεύματα και ερχόσαστε στην βιολογία και η εμπειρία έχει στόχο την ευτυχία, την πληρότητα, τι χαρά, την εκπλήρωση της αληθινής σας υπόστασης. Για αυτό δημιουργούνται οι υλικοί κόσμοι και για αυτό υπάρχουν οι υλικοί κόσμοι. Αν δεν καταλάβετε τι είναι αυτό που σας κάνει ευτυχείς θα είναι πολύ κρίμα.

Και δεν είναι ώρα να νοιαστείτε για το τι θα γίνει με τον ενεργειακό σχηματισμό του Αιγαίου, γιατί θα γίνει με αυτό τον ενεργειακό σχηματισμό, ότι θα αποφασίσετε εσείς ότι θα γίνει με τα δικά σας ψυχικά πεδία.

Μέχρι την επόμενη φορά θα σας καλέσουμε να επικαλεστείτε την ενέργεια του Μιχαήλ μέσα σας. Ο Μιχαήλ είναι μια ενέργεια με την οποία συνδέεστε όλοι όσοι ζείτε επάνω στην Γη. Γιατί είναι ενέργεια που σας συνδέει με τον σπινθήρα του δικού σας πνεύματος και του συλλογικού πνεύματος. Είναι η ώρα να αφυπνίσετε τον σπινθήρα της πνευματικής σας υπόστασης και αυτός ο σπινθήρας δεν μπορεί να ζήσει μέσα σε φόβο. Δεν μπορείτε να τον δείτε. Καλέστε την ενέργεια του Μιχαήλ, συνοδοιπόρου για αυτή την περίοδο, ζητήστε του την βοήθεια για να απαλλαγείτε από τους φόβους σας. Ζητήστε του, δηλώστε του ότι θέλετε να είστε ελεύθεροι και θα βρείτε την βοήθεια του. Ο Μιχαήλ είναι εδώ στην Γη αυτή την περίοδο με χιλιάδες τάγματα βοηθών. Είναι εδώ έτοιμοι να στηρίξουν όποιον αποφασίσει να είναι άφοβος. Έχετε τεράστια ψυχική βοήθεια γύρω σας. Χρησιμοποιήστε την. Αποφασίστε τι θα κάνετε. Κάντε τις επιλογές σας. Ποιοι θα γίνετε; Τι θα είστε; Έχετε τόση βοήθεια γύρω σας και είναι κρίμα να βαδίζετε μόνοι. Πάρτε την βοήθεια που σας δίνεται. Ακουμπήστε σε ένα χέρι στο οποίο έχετε εμπιστοσύνη και αυτό είναι του Μιχαήλ για αυτή την περίοδο. Αφήστε τον να σας δώσει την δύναμη που χρειάζεστε. Δεν σας δίνει την δική του δύναμη. Σας μεταφέρει την δύναμη από το δικό σας ψυχικό πεδίο. Δεν παίρνετε δύναμη από εκείνον για να στερέψει. Τον χρησιμοποιείτε σαν γέφυρα για να μεταφέρει σε σας την δύναμη που υπάρχει στο δικό σας ψυχικό πεδίο. Πάρτε αυτή την βοήθεια, αλλά αποφασίστε αν θα ζήσετε χωρίς φόβο και ανασφάλεια ή όχι. Αποφασίστε αν για σας είναι μια ζωή για την οποία θέλετε να δείτε τον εαυτό σας ελεύθερο ή ευτυχή. Πάρτε τις δικές σας αποφάσεις και αν η απόφασή σας χρειάζεται υποστήριξη από τον Μιχαήλ καλέστε τον. Θα είναι εκεί για να κάνει την άγκυρα και την γέφυρα για σας με τα ψυχικά σας πεδία.

Και μέχρι την επόμενη φορά, αγαπητοί φίλοι, η ευχή μας είναι να ξεπεράσετε την αναποφασιστικότητα μέσα στους ανθρώπινους εαυτούς σας. Μέχρι την επόμενη φορά η ευχή μας είναι να μην φοβηθείτε να ασκήσετε ελεύθερη βούληση για τον εαυτό σας και το μέλλον σας. Μέχρι την επόμενη φορά η ευχή μας είναι να συνειδητοποιήσετε τι έχει αληθινά αξία στην ζωή σας.

 

Και έτσι είναι.

 

 

© 2010 Χαριτίνη Χριστάκου, Γιώργος Κελαϊδίτης

Richard Phillips Feynman: ο μεγάλος επιστήμονας και δάσκαλος

Richard Phillips Feynman: ο μεγάλος επιστήμονας και δάσκαλος

13 Φεβρουαρίου 2013

Επιστήμες / Μορφές της Επιστήμης & της Τεχνολογίας  

Ο Ρίτσαρντ Φάινμαν, σε διάλεξή του στο CERN, το 1970 (φωτ. CERN)

Ο Richard Phillips Feynman (Ρίτσαρντ Φίλλιπς Φάινμαν, 1918-1988) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς φυσικούς. Τιμήθηκε και με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την δουλειά του στην Κβαντική Μηχανική, και συγκεκριμένα για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής, ενώ στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η πρόβλεψη της ύπαρξης των κουάρκς και η εξήγηση της υπερρευστότητας του υγρού ηλίου.

Κάθε χρόνο στα μέσα Φεβρουαρίου, εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, πολλοί φυσικοί σε διάφορα μέρη του κόσμου αναβάλλουν την προγραμματισμένη τους διάλεξη για να προσφέρουν στους φοιτητές τους ένα ειδικό μάθημα που το ονομάζουν Φυσική Χ. Πρόκειται για ένα ανορθόδοξο μάθημα —οι φοιτητές είναι ελεύθεροι να θέσουν οποιαδήποτε επιστημονική ερώτηση και ο καθηγητής οφείλει να απαντήσει  στηριζόμενος μόνο στην επιστημονική γνώση και πρακτική.

Μια τέτοια τάξη υπήρχε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας για είκοσι σχεδόν χρόνια, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Και οι φυσικοί σ’ όλο τον κόσμο που συνεχίζουν την παράδοση τιμούν με αυτό τον τρόπο τον πρωτοπόρο εκείνης της Φυσικής Χ, το μεγάλο επιστήμονα και δάσκαλο Richard Phillips Feynman (Ρίτσαρντ Φίλιπς Φάινμαν). Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από το θάνατό του και το Ίδρυμα Ευγενίδου τον τιμά με μια εκδήλωση αφιερωμένη στην επιστήμη του, τη μεγαλοφυΐα του και την προσωπικότητά του.

O Φάινμαν το 1955

Ο Feynman γεννήθηκε το 1918 στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε μια εποχή που η σχετικότητα του Αϊνστάιν είχε δικαιωθεί και η κβαντική περιγραφή των ατόμων και των ηλεκτρονίων είχε ξεκινήσει, εγκαινιάζοντας τη χρυσή εποχή της φυσικής και της τεχνολογίας. Μεγάλωσε μέσα σε μια φιλομαθή οικογένεια και έλαμψε με τους θριάμβους του στους μαθητικούς διαγωνισμούς πριν αρχίσει τις σπουδές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και ολοκληρώσει το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Όταν ξεκίνησε την καριέρα του στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, είχε ήδη συμμετάσχει στο Σχέδιο Μανχάταν για την ατομική βόμβα και είχε δείξει στον κόσμο μια νέα —αξεπέραστη σε πρωτοτυπία και αποτελεσματικότητα— θεωρία για τα φυσικά φαινόμενα του μικρόκοσμου. Γρήγορα κατέληξε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της  Καλιφόρνιας, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του στις 15 Φεβρουαρίου 1988.

Ο επιστήμονας Feynman δικαίωσε πλήρως τη φήμη του και το Νόμπελ Φυσικής που του απονεμήθηκε το 1965. Εκτός από μια νέα και πρωτοποριακή διατύπωση της κβαντομηχανικής, τα περίφημα υπολογιστικά διαγράμματα, που φέρουν το όνομά του, και τη θεωρία του για την αλληλεπίδραση ηλεκτρονίων και φωτός, κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του ζωής καταπιάστηκε με το φαινόμενο της υπερρευστότητας του υγρού ηλίου, την κβαντική ερμηνεία της βαρύτητας, τη δομή και τις αλληλεπιδράσεις των στοιχειωδών σωματιδίων και τη θεωρία των υπολογιστών. Ήταν επίσης ο πρώτος που αντιλήφθηκε την ύπαρξη μηχανισμού στους αστέρες που οδηγεί σε μελανές οπές και, σε μια περίφημη ομιλία του, εισήγαγε την έννοια της μικροτεχνολογίας.

Όμως ο Φάϊνμαν πέρασε στην ιστορία κυρίως ως δάσκαλος με γνωστότερες τις διαλέξεις γενικής φυσικής στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ένα εγχείρημα σχεδιασμένο για προπτυχιακούς φοιτητές που όμως κατέληξε —εν αγνοία του διδάσκοντος— σε διαλέξεις για μεταπτυχιακούς και επαγγελματίες φυσικούς. (Οι διαλέξεις έχουν εκδοθεί σε τρεις τόμους, γνωστοί ως «τα κόκκινα βιβλία»). Η επιτυχία των διαλέξεων αυτών και η δημοτικότητα του ίδιου ανάμεσα σε φοιτητές και συναδέλφους αποτέλεσε φαινόμενο, όπως αποτέλεσαν φαινόμενα η βαθιά πίστη του στην επιστήμη, η πολυσχιδής προσωπικότητά του, ο παράξενος αλλά χαρισματικός χαρακτήρας του και ακόμη οι περιπετειώδεις σχέσεις του με τις γυναίκες.

Λίγο πριν από το θάνατό του, ήταν επίσης αυτός που μπροστά στο σοκαρισμένο αμερικανικό κοινό εξήγησε με ένα απλό πείραμα την αιτία της καταστροφής του διαστημικού λεωφορείου Τσάλενζερ το 1986.

Αγάπα με αν Τολμάς (2003)

Αγάπα με αν Τολμάς (2003)

Αγγλικός Τίτλος: Love Me If You Dare

Αυθεντικός Τίτλος: Jeux d'enfants

Tagline: Ένα παιχνίδι πιο συναρπαστικό απ' τη ζωή. Ένας έρωτας πιο δυνατός από το χρόνο.
Είδος: Δραματική, Κομεντί
Διάρκεια: 93'
Γλώσσα: Γαλλικά
Χώρα: Γαλλία, Βέλγιο
Εταιρεία Διανομής: Filmtrade
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 06/02/2004

Δείκτης Καταλληλότητας: 

Βαθμολογία SevenArt: [0.0/10]

Βαθμολογία Επισκεπτών: [6.5/10]

Υπόθεση:

Μία ολόκληρη ζωή για να πεις «σ αγαπώ». 80 χρόνια για να αρχίσει μία ιστορία αγάπης. Και όλα αυτά για ένα παιχνίδι, ή μάλλον εξαιτίας ενός παιχνιδιού.
Η Σοφί και ο Ζυλιέν έφτιαξαν τους κανόνες του παιχνιδιού και θα είναι οι διαιτητές του για το υπόλοιπο της ζωής τους… και συχνά τα θύματά του. «Τολμάς;» «Τολμώ!». Είναι ικανοί για όλα: τα καλύτερα και τα χειρότερα. Παραβαίνουν τους κανόνες, τολμούν οτιδήποτε απαγορευμένο, γελούν, πληγώνουν ο ένας τον άλλον…. Κάνουν τα πάντα εκτός από το να παραδεχτούν ότι αγαπιούνται…
Το παιχνίδι ξεκίνησε με μία αθώα αφορμή, σαν παρηγοριά στη βαριά αρρώστια της μαμάς, σαν παρηγοριά στις κοροϊδίες των συμμαθητών. Και μερικά χρόνια μετά, το παιχνίδι έγινε το πιο όμορφο και δυνατό πράγμα στη ζωή των δύο παιδιών. Παίζουν, αγαπιούνται… Το παιχνίδι και ο έρωτας: τελικά όμως είναι πιο απλό να μείνουν απλώς φίλοι. Κάπως έτσι κυλά η ζωή τους αλλά το παιχνίδι παραμένει, με μεγαλύτερη ένταση και γίνεται πάθος. Και κάθε φορά απαντούν «Τολμώ!» και λένε «Σ αγαπώ περισσότερο και από την ίδια μου τη ζωή». «Τολμώ!».

Nabucco,Verdi, μια όπερα, η ιστορία.

Nabucco,Verdi, μια όπερα, η ιστορία.

από Anzolviajasabemos » Δεκέμβριος 28th, 2011, 5:47 pm
Η ιστορία είναι ακριβώς αντεγραμμένη από τη Wikipedia.

Η υπόθεση του έργου
[Επεξεργασία] Πράξη Α΄: Ιεροσόλυμα (587 π.Χ.)

Εσωτερικό του Ναού του Σολομώντος

Οι Εβραίοι έχουν ηττηθεί από τους Βαβυλωνίους και ο Ναμπούκο (Ναβουχοδονόσορ Β') είναι έτοιμος να εισέλθει στην πόλη. Ο αρχιερέας Ζαχαρίας λέει στον λαό να μην απελπίζεται, αλλά να έχει εμπιστοσύνη στον Θεό (D'Egitto là su i lidi). Η παρουσία μιας ομήρου, της Φενένα, νεότερης κόρης του Ναμπούκο, ίσως να εξασφαλίσει την ειρήνη (Come notte a sol fulgente). Ο Ζαχαρίας εμπιστεύεται τη Φενένα στον Ισμαέλε, ανεψιό του Βασιλιά των Ιεροσολύμων και πρώην διπλωματικό εκπρόσωπο στη Βαβυλώνα. Παρά το ότι η Φενένα και ο Ισμαέλε είναι ερωτευμένοι, όταν μένουν μόνοι τους ο Ισμαέλε την προτρέπει να δραπετεύσει παρά να διακινδυνεύσει τη ζωή της. Η μεγαλύτερη κόρη του Ναμπούκο, η Αμπιγκαΐλε, εισβάλλει στον Ναό με Βαβυλώνιους στρατιώτες. Και εκείνη αγαπά τον Ισμαέλε. Ανακαλύπτοντας τους εραστές, απειλεί τον Ισμαέλε: αν δεν παρατήσει τη Φενένα, θα τον κατηγορήσει για προδοσία. Ο ίδιος ο βασιλιάς Ναμπούκο (Ναβουχοδονόσορας) εισέρχεται (Viva Nabucco). Ο Ζαχαρίας τον αψηφά, απειλώντας να σκοτώσει τη Φενένα με ένα μαχαίρι. Ο Ισμαέλε παρεμβαίνει για να τη σώσει. Ο Ναμπούκο απαντά διατάζοντας την καταστροφή του Ναού και οι Εβραίοι καταρώνται τον Ισμαέλε ως προδότη.
[Επεξεργασία] Πράξη Β΄: Ο άπιστος

Σκηνή 1: Ανάκτορα της Βαβυλώνας

Ο Ναμπούκο απουσιάζει σε πολέμους και έχει διορίσει τη Φενένα ως αντιβασίλισσα. Η Αμπιγκαΐλε έχει ανακαλύψει ένα έγγραφο που αποδεικνύει ότι δεν είναι αληθινή κόρη του Ναμπούκο, αλλά μια σκλάβα (Anch'io dischiuso un giorno). Ο αρχιερέας του Βάαλ, συνοδευόμενος από Μάγους, έρχεται να πει στην Αμπιγκαΐλε ότι η Φενένα έχει ελευθερώσει τους Εβραίους αιχμαλώτους. Η απάντηση της Αμπιγκαΐλε είναι μια πραξικοπηματική δράση για να καταλάβει η ίδια τον θρόνο, ενώ διαδίνει μια φήμη ότι ο Ναμπούκο έχει σκοτωθεί στη μάχη.

Σκηνή 2: Αίθουσα στα Ανάκτορα της Βαβυλώνας

Ο Ζαχαρίας αναμένει τη Φενένα (Tu sul labbro). Εκείνη ασπάζεται την Ιουδαϊκή θρησκεία και ο Ισμαέλε επανασυμφιλιώνεται με τους Εβραίους. Ανακοινώνεται ο θάνατος του Βασιλιά και η Αμπιγκαΐλε με τον αρχιερέα του Βάαλ απαιτούν το στέμμα από τη Φενένα. Εντελώς απροσδόκητα όμως, ο Ναμπούκο εισέρχεται και περιφρονεί αμφότερες τις πλευρές, τόσο τον Βάαλ όσο και τον θεό των Εβραίων που έχει κατανικήσει. Ανακηρύσσει τον ίδιο τον εαυτό του Θεό. Ο Ζαχαρίας αντιτίθεται, οπότε ο Ναμπούκο διατάζει τη θανάτωση όλων των Εβραίων. Η Φενένα λεέι ότι θα ακολουθήσει τη μοίρα τους. Επαναλαμβάνοντας ότι τώρα είναι θεός (Non son piu re, son dio), ο Ναμπούκο κεραυνοβολείται και χάνει τις αισθήσεις του. Το στέμμα του πέφτει και το μαζεύει η Αμπιγκαΐλε.
[Επεξεργασία] Πράξη Γ΄: Η Προφητεία

Σκηνή 1: Κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας

Ο αρχιερέας του Βάαλ δίνει στην Αμπιγκαΐλε το διάταγμα του θανάτου για τους Εβραίους και τη Φενένα. Ο Ναμπούκο εισέρχεται έχοντας την όψη ενός τρελού, διεκδικώντας τον θρόνο του. Η Αμπιγκαΐλε τον πείθει να σφραγίσει το διάταγμα, ενώ εκείνος ζητά να σωθεί η Φενένα. Εκείνος λέει στην Αμπιγκαΐλε ότι δεν είναι πραγματική του κόρη, αλλά μια σκλάβα. Η Αμπιγκαΐλε τον περιφρονεί, καταστρέφοντας το έγγραφο που τεκμηρίωνε την αληθινή της καταγωγή. Αντιλαμβανόμενος ότι είναι τώρα αιχμάλωτος, ικετεύει για τη ζωή της Φενένα. Η Αμπιγκαΐλε υμνεί τον θεό.

Σκηνή 2: Οι όχθες του ποταμού Ευφράτη

Οι Εβραίοι νοσταλγούν την πατρίδα τους (Va, pensiero). Ο Ζαχαρίας για άλλη μία φορά τους παροτρύνει να έχουν πίστη: ο Θεός θα καταστρέψει τη Βαβυλώνα.
[Επεξεργασία] Πράξη Δ΄: Το συντετριμμένο είδωλο

Σκηνή 1: Ανάκτορα της Βαβυλώνας
Ο Ναμπούκο ξυπνά με τις δυνάμεις του και τη λογική του ανακτημένες πλήρως. Βλέπει τη Φενένα αλυσοδεμένη να οδηγείται στον θάνατο. Ζητώντας συγχώρηση από τον θεό των Εβραίων, υπόσχεται να ξαναχτίσει τον Ναό του Σολομώντα και να ακολουθήσει την πίστη του (Dio di Giuda). Με την υποστήριξη πιστών σε αυτόν στρατιωτών, αποφασίζει να τιμωρήσει τους προδότες και να σώσει τη Φενένα (O prodi miei, seguitemi).

Σκηνή 2: Κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας
Καθώς οι Εβραίοι και η Φενένα (O dischius'è il firmamento) ετοιμάζονται για θάνατο στον βωμό του Βάαλ, ο Ναμπούκο ορμά με το σπαθί στο χέρι. Στα λόγια του το είδωλο του Βάαλ συντρίβεται σε κομμάτια. Ο Ναμπούκο ανακοινώνει στους Εβραίους ότι είναι ελεύθεροι και ένας νέος Ναός θα ανεγερθεί για τον θεό τους. Εμφανίζεται η Αμπιγκαΐλε, έχοντας δηλητηριάσει τον εαυτό της. Εκφράζει τη μετάνοιά της, ζητά τη συγχώρηση της Φενένα και πεθαίνει. Ο Ζαχαρίας δοξάζει τον Ναμπούκο ως δούλο Θεού και Βασιλέα των Βασιλέων.

Όπερα Μπαρόκ- Το Ροκοκό

Όπερα Μπαρόκ- Το Ροκοκό

Β' Μέρος(για να διαβάσετε το Α' Μέρος, πατήστε εδώ)
Η μπαρόκ Όπερα υπήρξε ένα θέαμα προορισμένο να προκαλεί τόσο την όραση όσο και την ακοή. Διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη, αλλά η θριαμβευτική της πορεία ακολουθήθηκε από δύο αιώνες εγκατάλειψης, εποχή κατά την οποία θεωρήθηκε ότι πέρασε από τη μόδα, ότι της έλειπε η δραματικότητα, ότι ήταν πομπώδης και κενή περιεχομένου. Ο αφρός της μουσικολογίας στα τέλη του 19^ου αιώνα ξέθαψε το ένα έργο μετά το άλλο και στο πέρασμα του 20^ου αιώνα το νεομπαρόκ, σε αντίδραση προς την  όπερα του Βάγκνερ, ωφελήθηκε από αυτό. Το όνομα του Μοντεβέρντι ακούστηκε και πάλι μετά από πολλά χρόνια. Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα έργα του Χέντελ επιστρέφουν στην σκηνή για πρώτη φορά. Υπήρχε πολύ υλικό προς αναβίωση, που λειτούργησε σαν φυγή από την συγκινησιακή ατμόσφαιρα του όψιμου Ρομαντισμού. Ένα στοιχείο όμως των φωνητικών ποικιλμάτων του μπαρόκ, στην πραγματικότητα το αστέρι της όπερας του συγκεκριμένου στιλ, είχε εξαφανισθεί για πάντα: πρόκειται για τον καστράτο, τον ευνουχισμένο τραγουδιστή, που υπήρξε η περίεργη δημιουργία, αλλά και θύμα του μπελκάντο. 
Λίγο πριν ξεσπάσει η οπερετική επιδημία, η κωμική όπερα, που από το 1639 είχε επονομασθεί commedia ή buffa, είχε ήδη επινοηθεί στην Ρώμη. Το κοινό «ανέβασε» στη μουσική σκηνή, μαζί με τα πρόσωπα που είχαν πάρει από την κομέντια ντελ άρτε, το έργο των μουσικών Ματσόκι (Μazzochi) και Μαρατσόλι (Marazzoli) σε κείμενο του καρδινάλιου Τζούλιο Ροσπιλιόζι (Giulio Rospigliosi), τον μελλοντικό Πάπα Κλεμέντε (Clemente) τον 9^ο. Η όπερα ονομαζόταν Όποιος υποφέρει ελπίζει (Chi soffre speri) . Είχε ρεαλιστικό στιλ, μια που η πραγματικότητα είναι το θεμέλιο της κωμωδίας. Εδραιώνεται η αληθοφάνεια, που οδηγούσε στην ψυχογραφική αντιμετώπιση των ηρώων, που παύουν να είναι μορφές στερεότυπες και δύσκαμπτες. Η opera buffa χάρισε στο μουσικό θέατρο ένα βαθύ κοίταγμα στην ανθρώπινη φύση, με τις αδυναμίες, της αντιφάσεις και τις αγωνίες της.
Η οργάνωση της μπαρόκ όπερα ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Η opera seria (σοβαρή όπερα) [πρόγονος της  grande opera του 19^ου αιώνα] αντλούσε τα στοιχεία της από την ιστορία και τους κλασικούς μύθους. Στην πραγματικότητα όλους τους ήρωες της μυθολογίας τους μετέτρεψε σε λιμπρέτα με πομπώδης στίχους και μετά τους μελοποίησε. Είχε σκηνές με χορικά, αλλά λίγες συνόλου. Τα ρετσιτατίβο και οι άριες καθόριζαν την πορεία της όπερας. Η δράση αυτή καθ’ αυτή αναπτυσσότανε από ένα κυρίαρχο ρετσιτατίβο που ονόμαζαν secco, επειδή συνοδευότανε μόνο από κλαβεσέν και μπάσο, ενώ οι πιο συναισθηματικές άριες εξέφραζαν τα αισθήματα των μεμονωμένων ρόλων, συνήθως σε μια φόρμα da capo (ΑΒΑ). Σε ό, τι αφορά τον χρωματικό πλούτο, την ομορφιά και την συγκινησιακή τους δεινότητα, αυτές οι άριες είχαν μια επίπλαστη λάμψη και μια αποξηραμένη έκφραση που άγγιζε τη μανιέρα. Η σύλληψη της αρμονίας ήταν πολύ πιο κάθετη απ’ ό, τι στην πολυφωνική περίοδο της Αναγέννησης. Η παρτιτούρα απαρτιζόταν κυρίως από το φωνητικό μέρος και την γραμμή του μπάσου, ενώ από τους ερμηνευτές του κλαβεσέν και των οργάνων με χορδές προσδοκούσαν αυτοσχέδιες αρμονίες ξεκινώντας από τις γραπτές οδηγίες πάνω στη γραμμή του μπάσου. Την ορχήστρα, σχεδόν απαράλλακτα, τη συνέθετε ένα έγχορδο τμήμα, που κατά περίπτωση ενδυνάμωνε από την παρουσία ενός φαγκότο. Αργότερα αναδύθηκαν τα πνευστά όμποε, φλάουτο και τρομπέτα, καθώς και μεταλλικά όργανα. Την απόδοση του έργου διηύθυνε το κλαβεσέν, που συνήθως το ερμήνευε ο συνθέτης.  

Το εξώφυλλο του "Μουσικού Λεξικού" που τυπώθηκε στη Λειψία το 1732 και απεικονίζει την εκτέλεση μιας Καντάτας μέσα σε εκκλησία της Νότιας Γερμανίας

ΓΕΡΜΑΝΙΑ και ΓΑΛΛΙΑ
Η  πρώτη όπερα στα γερμανικά παρουσιάστηκε το 1627. Επρόκειτο για τη «Δάφνη» σε στίχους  του λυρικού ποιητή Μάρτιν Όπιτζ (Martin Opitz) και μουσική του Χάϊνριχ Σούτζ (Heinrich Schutz), του σημαντικότερου Γερμανού συνθέτη του μπαρόκ πριν από την εμφάνιση των Μπαχ και Χέντελ. Από την όπερα αυτή έχει διασωθεί το λιμπρέτο, ενώ η παρτιτούρα, όπως και των άλλων έργων του Σούτζ, έχει χαθεί. Όλες σχεδόν οι όπερες της εποχής συνδέονταν με εκδηλώσεις των ηγεμόνων, ιδιαίτερα με πριγκιπικούς γάμους. Ο διάκοσμος, τα σκηνικά και τα σκηνικά εφέ εξελίσσονταν αναζητώντας τον μεγαλύτερο εντυπωσιασμό. Οι αυτοκράτορες και οι βασιλείς, για να μην αναφέρουμε τους πρίγκιπες, αντικατοπτρίζονταν στην υπόθεση του έργου, οι αρετές τους εγκωμιάζονταν και παρουσιαζόταν η μεγαλοσύνη τους. Ήταν ακριβώς κατά την περίοδο του Λουδοβίκου του 14^ου , του βασιλιά «Ήλιου», που η όπερα μεταμορφώνεται σε θεατρική βιτρίνα του απόλυτου μονάρχη. Το 1671 ιδρύεται η Βασιλική Μουσική Ακαδημία, ο βασικός εμψυχωτής της γαλλικής όπερας. Στις Βερσαλλίες  η αίγλη του βασιλιά έφθασε στο αποκορύφωμά της.
Εισάγεται  το μπαλέτο, κατά κύριο λόγο επειδή ο Λουδοβίκος υπήρξε ενθουσιώδης χορευτής. Ο χορός συνέχισε να είναι ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της συγκεκριμένης σχολής όπερας, αρχικά σαν έκφραση της ιεραρχικής τάξης του κράτους, αλλά λίγο αργότερα επειδή καθιερώθηκε σαν προσφιλές θέαμα.

Το μπαλέτο του βασιλιά, στις Βερσαλλίες. Γκραβούρα του 1670

Η γαλλική όπερα έλαβε μορφή και περιεχόμενο από τον Ζαν Μπαπτίστ Λουλί (Jean Baptiste Lully-1632-1687), που ένωσε τις δυνάμεις του με τον Μολιέρο με όραμα να συνδυάσει την κωμωδία, τη μουσική και τον χορό. Η σπουδαιότερη κωμωδία-μπαλέτο, που δημιούργησε μαζί με αυτόν τον ευφυή θεατράνθρωπο, ήταν ο «Αρχοντοχωριάτης» το 1670. Η τραγωδία-μπαλέτο του Λουλί γέννησε τη λυρική τραγωδία, ένα χαρακτηριστικό είδος  στην  ιστορία της γαλλικής όπερας, όχημα έκφρασης λυρικών συναισθημάτων πάντα σε ένα στιλ υψηλού επιπέδου, που ήδη συμπεριλάμβανε ρετσιτατίβο ή μουσική συνθεμένη  με κάθε λεπτομέρεια.
Οι στιλιστικές φόρμες του Λουλί υπήρξαν η βάση για την σκηνική μουσική του συνθέτη και θεωρητικού Ζαν Φιλίπ Ραμώ (Jean-Philippe Rameau -1683-1767) που πήρε τα θέματά του από την ηρωική αρχαιότητα, εναλλάσσοντας μονταρισμένα σκηνικά με έντονες αντιθέσεις. Το μπαλέτο ήταν το κεντρικό στοιχείο της παράστασης, ενώ έκαναν την εμφάνισή τους και θέματα εξωτικά, όπως οι «Γαλαντικές Ινδίες» (1735). Η  μουσική είχε αναλάβει έναν  επεξηγηματικό ρόλο, μιμούμενη τη φύση, ταυτισμένη με τις αρχές του ρασιοναλισμού. Η ουβερτούρα, που ο Λουλί είχε γενικεύσει τη χρήση της, μετατρέπεται σε μουσική εισαγωγή, που αποτελείται από ένα αργό ξεκίνημα συναισθηματικού βάθους και ένα κεντρικό μέρος γρήγορο σχεδόν φούγκα. Η χρησιμοποίηση εκ μέρους του Ραμώ των ταμπλό, ο εντυπωσιασμός που προκαλούσαν τα ζωγραφισμένα σκηνικά, που άλλαζαν απότομα στα ιντερμέδια, επέδρασαν αργότερα στις μεταρρυθμιστικές όπερες του Γκλουκ. Η σύνθεση του ποιητικού κειμένου εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους Γάλλους ρασιοναλιστές της Παρισινής όπερας και για πολύ μεγάλη περίοδο αυτό το μουσικό είδος παιζόταν μόνο στην πρωτεύουσα.

Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ

ΑΓΓΛΙΑ και ΧΕΝΤΕΛ

Η εμφάνιση της όπερας στην Αγγλία καθυστέρησε εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου, την ανατροπή της μοναρχίας και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας (Commonwealth) από τον Όλιβερ Kρόμγουελ το 1651. Ένα καθεστώς που εξελίσσεται σε δικτατορία με τον Kρόμγουελ ως Λόρδο-Προστάτη, ο οποίος μαζί με τους πουριτανούς απαγόρευσε το θέατρο και την όπερα. Ο βασιλιάς Κάρολος ο 2^ος ανακοίνωσε το 1660 την παλινόρθωση της μοναρχίας και μαζί της την επαναφορά του ελισαβετιανού θεάτρου του Ουίλιαμ Σέξπιρ. Οργανώθηκαν παραστάσεις με έργα του σπουδαίου δραματουργού, αλλά και πομπώδη ιστορικά κομμάτια, καθώς και γαλλικές κωμωδίες. Ο Χένρι Πέρσελ (Henry Purcell -1659-1695) ο πιο γνωστός Άγγλος συνθέτης, έγραψε  μουσική για πολλά από αυτά τα έργα, μεγαλώνοντάς τα με τραγούδια, χορωδιακά μέρη και χορούς, τις χαρακτηριστικές μάσκες του, τον ιδιαίτερο αυτό τύπο ψευδο-όπερας που ήταν πολύ αγαπητός στην Αγγλία. Η μοναδική πραγματική του όπερα, η «Διδώ και Αινείας» που παίχθηκε το 1689 σε οικοτροφείο για δεσποινίδες, ξεχωρίζει από εκείνες τις …σχεδόν όπερες. Πρόκειται για όπερα δωματίου, με 44 μέρη, γραμμένη για μικρό αριθμό ατόμων και με έγχορδα όργανα, που παρουσιάζει μια παραλλαγή της όπερας-μπαλέτο και αφηγείται τον άτυχο έρωτα της βασίλισσας της Καρχηδόνας και του ήρωα της Τροίας. Τα σύντομα και μελωδικά μουσικά μέρη κερδίζουν έντονους και χαρακτηριστικούς χρωματισμούς από την χρήση στιβαρών συγχορδιών. Το συγκινητικό αντίο της Διδώς  μπορεί να συγκριθεί κάλλιστα με τον θρήνο της Αριάδνης του Μοντεβέρντι.
Από τότε δεν συνέβη τίποτα το ξεχωριστό μέχρι τις αρχές του 18^ου αιώνα, όταν η ιταλική όπερα μετέτρεψε το Λονδίνο σε προπύργιο του μπελκάντο. Στηριζόμενοι στο ενδιαφέρον που προκαλούσε στο κοινό η φωνητική δυνότητα των αστέρων του τραγουδιού, οι ιδιωτικοί ιμπρεσάριοι πέτυχαν με μεγάλη επιτυχία να μεταφυτέψουν εκεί την όπερα, που άνθιζε στην ηπειρωτική Ευρώπη. Ένας από τους καλλιτέχνες αυτούς υπήρξε και ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ (Georg Friedrich Haendel), που γεννήθηκε στη Γερμανία το 1685, την ίδια χρονιά με τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και πέθανε το 1759 στο Λονδίνο πολιτογραφημένος Άγγλος. Γιος χειρουργού, ήταν 20 ετών όταν έκανε τις πρώτες του επιτυχίες στο Αμβούργο. Σπούδασε την ιταλική όπερα στη χώρα που τη γέννησε και υπήρξε ο αγαπημένος μουσικός του κοινού στη Ρώμη και Βενετία, σαν ερμηνευτής  κλαβιτσέμπαλου και συνθέτης όπερας. Το 1709 οι Ιταλοί μαγεύτηκαν από αυτόν τον «αγαπητό Σάξονα» όταν παρουσίασε την όπερα «Αγριππίνα» με κλασσικό ένδυμα. Στο Λονδίνο έφθασε το 1711, όπου και εκδήλωσε μια σχεδόν υπεράνθρωπη ενέργεια, συνθέτοντας την μιαν όπερα μετά την άλλη για το θέατρο που διηύθυνε. Η τελευταία όπερα του Χέντελ είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο όψιμο μπαρόκ και το ροκοκό. Πρόκειται για τον «Ξέρξη» (1738) που πλησιάζει ξεκάθαρα στο νέο στιλ με το πάντρεμα πάθους, λυρισμού και κωμωδίας. Ο συνθέτης παρουσιάζει τους ήρωες της αρχαίας μυθολογίας και ιστορίας σχεδιασμένους με λεπτότητα, σε αντίθεση με το πολυτελές και μεγαλόπρεπο σκηνικό ενίοτε με στοιχεία ανατολικής αισθητικής. Βασίζεται σταθερά στην μελωδική δύναμη της άριας ντα κάπο και χρησιμοποιεί λίγα σύνολα, πέρα από το ορχηστρικό  του ιδίωμα που είναι πολύχρωμο και γεμάτο αρμονίες, με χαρακτηριστικά υποχρεωτικά σόλο. Η συναισθηματική του έκφραση περιέχει μεγάλο βάθος και αξιοπρέπεια, ενώ τα τραγούδια του, όπως το διάσημο Largo του «Ξέρξη», είναι μεγάλου εύρους και ενός ρυθμού ξεκάθαρα συγκεκριμένου. Στα έμπειρα χέρια  του η ιταλική μπαρόκ όπερα έφθασε στο ανώτατο όριο της ανάπτυξής της. Η μελωδία και ο ρυθμός είναι υψηλού επιπέδου. Το μέγεθος του νοήματος της όπερας μπαρόκ επικυρώνεται από την εύστοχη ικανότητα του Χέντελ να χρησιμοποιεί τη συναισθηματική έκφραση. Οι όπερές του ξεχάστηκαν σχεδόν για διακόσια χρόνια, ενώ τα βιβλικά του ορατόρια, ήταν έργα που δεν μπορούσαν να παρουσιαστούν, αφού πλαισιώνονταν από μεγάλες χορωδίες, με παραδειγματικές δραματικές αφηγήσεις, που έμειναν γενικώς σαν υψηλά πρότυπα του είδους. Το θέατρο του Χέντελ, με την υπερπληθώρα χρήση ηρωικών προσώπων, τις μηχανορραφίες που ξεσπούσαν μεταξύ των πριμαντόνων και των καστράτων, τα μεγαλειώδη σκηνικά και το διψασμένο για εντυπωσιασμούς λονδρέζικο κοινό, προκάλεσε στο σύνολό του τη σάτιρα και τη διακωμώδηση. Με την υποκίνηση του Τζόναθαν Σουϊφτ (Jonathan Swift) μάλιστα, ο ποιητής  Τζον Γκαίη (John Gay) έγραψε την" Όπερα του Ζητιάνου" (1728), τοποθετημένη στον εγκληματικό υπόκοσμο, που περιλάμβανε λαϊκά τραγούδια, χορούς και πολύ γνωστές μελωδίες, ενορχηστρωμένες από τον Τζον Κρίστοφερ Πέπους (John Cristofer Peppusch), μετανάστη από το Βερολίνο. Αυτή η ευφυέστατη όπερα παρουσιάστηκε και πάλι στο Λονδίνο το 1920 και το 1928 χρησίμευσε σαν  μοντέλο για την «Όπερα της πεντάρας» των Μπέρτολντ Μπρέχτ και Κουρτ Βάϊλ.
Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΗΣ
Η λατρεία της εποχής του μπαρόκ στην όπερα, περιέκλειε μέσα της τον χειρότερο εχθρό της. Οι τραγουδιστές, ιδιαίτερα οι καστράτοι, μεταβλήθηκαν σε δυνάστες. Τα δάχτυλα των συγγραφέων λιμπρέτων έβγαζαν…φωτιές από το πολύ γράψιμο. Ο Αλεσάντρο Σκαρλάτι (Alessandro Scarlatti (1660-1725), ιδρυτής της ναπολιτάνικης σχολής, άφησε 115 όπερες, 150 ορατόρια και περίπου 600 καντάτες. Αναπόφευκτα η επανάληψη, η μαζική παραγωγή και η μανιέρα οδήγησαν στη φθορά. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε ρεπερτόριο, το κοινό ζητούσε ολοένα και καινούργιες όπερες  και τα πάντα στηρίζονταν στο λιμπρέτο που θα παράγγελνε κάποιο θέατρο. Οι συγγραφείς έτρεχαν για να προλάβουν όταν ήταν νέοι και όταν γίνονταν διάσημοι  αντιμετώπιζαν την κατάσταση σαν ένα μεγάλο βάρος.
Βαθμιαία η Βενετία, όπου οι συνθέτες είχαν παραμείνει λίγο πολύ πιστοί στο αυστηρό στιλ του Μοντεβέρντι, έδωσε τα πρωτεία στη Νάπολη, που ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας στις αρχές του 18^ου αιώνα, με 300 χιλιάδες κατοίκους και κατ’ επέκταση πόλη με μεγαλύτερη ανάγκη διασκεδάσεων. Η ναπολιτάνικη σχολή σύντομα τέθηκε επικεφαλής του είδους. Μικρές οι διαφοροποιήσεις σε σχέση με εκείνη της Βενετίας. Το ρετσιτατίβο που συνοδευότανε από ορχήστρα έγινε της μόδας, η άρια ντα κάπο έγινε πιο αρμονική, η σοβαρή όπερα απελευθερώθηκε από κάποιες μανιέρες, άσχετα εάν συνέχιζε ακόμη την υπερβολή στη συναισθηματική έκφραση. Το ξεχωριστό στοιχείο του νότιου ιταλικού στιλ υπήρξε η σύνδεσή του με την κομέντια ντελ άρτε, γεγονός που έφερε έναν αέρα ρεαλισμού και ψυχολογικής διερεύνησης κατά τρόπο που οι χαρακτήρες των ηρώων προέκυπταν πιο ανθρώπινοι και μετέφεραν μεγαλύτερη σεξουαλική μαγεία στη μελωδία και στις  τονικές αποχρώσεις. Σεξουαλικότητα, ευφυϊα και κωμωδία μετέτρεψαν την ναπολιτάνικη όπερα μπούφα σε ένα πρότυπο, που διήρκεσε μέχρι τον Μότσαρτ, τον Ροσίνι και τον Ντονιτζέτι.
Από την άλλη πλευρά είχε ανατείλει η συνήθεια να παρεμβάλουν κωμικά ιντερμέδια και φάρσες, στη μέση του αποδεκτού και αποστεωμένου  ρυθμού του ηρωικού στιλ της σοβαρής όπερας, προσπαθώντας να δώσουν κάποια εναλλαγή στην διασκέδαση του κόσμου, ο οποίος ήταν αρκετά ασταθής σε ό, τι αφορά τις οπερετικές προτιμήσεις του. Ένα από αυτά τα ιντερμέδια άφησε ιστορία και έγινε το πρότυπο της κωμικής όπερας. Πρόκειται για το έργο  Η Υπηρέτρια Κυρά (La serva padrona)  του Τζιοβάνι Μπατίστα Περγκολέζι (Giovanni Battista Pergolesi-1710-1736) ένα κομμάτι διάρκειας 40 λεπτών, που σε ό, τι αφορά τη δράση του προέρχεται από την κομέντια ντελ άρτε. Η πανέξυπνη δεσποσύνη Σερπίνα καταφέρνει τον ηλικιωμένο και γκρινιάρη Ουμπέρτο να την παντρευτεί και να την κάνει κυρά του σπιτιού του. Δεν συμπεριλαμβάνει περισσότερους από δύο τραγουδιστές, τον ρόλο του βωβού υπηρέτη και επτά μουσικές σκηνές με ρετσιτατίβο secco, ενώ οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται και ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια των θεατών με νέο πνεύμα, με ευαισθησία και οικονομία χρόνου, τονίζοντας την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτή η ναπολιτάνικη παρτιτούρα του 1735 οδηγεί κατευθείαν στον Μότσαρτ.

Σχέδια κοστουμιών του Φραντσέσκο Πόντε για την όπερα "Ο Ανδριανός στην Συρία", σε λιμπρέτο του Μεταστάζιο και μουσική του Χάσε, που παρουσιάστηκε στην Δρέσδη το 1752

ΤΟ ΡΟΚΟΚΟ
Η περίοδος του ροκοκό ξεκινούσε, με τις κομψές και καλαίσθητες φόρμες του, το ευγενικό του στιλ και τον συναισθηματισμό του. Στη μουσική υπήρξε βαθμιαία μια μεταβατική περίοδος. Το μπάσο κοντίνουο, αυτός ο «τύραννος» του μπαρόκ, που συνόδευε συγχορδίες (αρμονίες) που εκφράζονταν σε θέματα πάνω στη μπάσα γραμμή, υποχωρούσε σιγά-σιγά. Παρόμοια όργανα  έχαναν την σημασία τους και μόνο το κλαβεσέν διατηρήθηκε σαν στήριγμα των ρετσιτατίβο secco . Η αισθητική άλλαξε και  η σχολαστική αντίστιξη έπεσε σε αχρηστία σαν ένα ένδυμα που πέρασε η μόδα του. Ο κόσμος ήταν ήδη αρκετά χορτάτος από φούγκες, κανόνες και άλλες πολυφωνικές επινοήσεις. Το αυστηρό στιλ γραφής διατηρήθηκε, για περισσότερο χρόνο, στη θρησκευτική μουσική.
 Ένας μνημειώδης μάστορας της αντίστιξης όπως ο Μπαχ, στα τελευταία του χρόνια, υπήρξε αντικείμενο πότε θαυμασμού και πότε υποτίμησης. Παράλληλα η σάτιρα του Βολτέρου είχε μεγάλη διάδοση, όπως και η άποψη του Ρουσσώ ότι η σωτηρία βρίσκεται στο πλαίσιο της φύσης. Οι Γάλλοι ρασιοναλιστές διακήρυτταν ότι αντικείμενο της τέχνης ήταν η «μίμηση της φύσης», όχι με την έννοια της αντιγραφής ή της επανάληψης φυσικών φαινομένων, αλλά να λειτουργείς και να πράττεις με αυθεντικότητα και φυσικότητα. Οι άνθρωποι έβαζαν ελιές στα πρόσωπά τους, ντυνόντουσαν φροντισμένα και ήταν ανεπιτήδευτοι. Μυήθηκαν στις απλές και συναισθηματικές μελωδίες, που δεν ήταν παραγεμισμένες από ποικιλία ηχοχρωμάτων. Όπως στις αρχές της εμφάνισης της όπερας η μονωδία είχε κερδίσει μεγάλη εκτίμηση, έτσι και τώρα το απλό τραγούδι με μια ζωηρή συνοδεία, με τη φωνή που πήγαζε από την ψυχή σε αντίθεση με το επιδέξιο ξετύλιγμα φωνητικής ικανότητας, κέρδισε την εύνοια του κοινού. Η μεγαλοσύνη του συνθέτη δεν εξαρτάται πλέον από την μεγαλόπρεπα ευφυή  αντιστικτική δομή μιας σύνθεσης, αλλά από την εκφραστικότητα της μελωδικής γραμμής, αξιόπιστη φυσικότητα και στιλιστική ιδιαιτερότητα. Με το να βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα, η όπερα μπούφα άρχισε να διαφέρει τόσο, όσο η σοβαρή όπερα  βαθμιαία οπισθοδρομούσε μέχρι του σημείου να μετατραπεί σε τέχνη κύρους της αριστοκρατίας. Η ηρωική  όπερα πάνω σε θέματα ελληνικά και ρωμαϊκά, προς την τελευταία περίοδό της, είχε να παρουσιάσει δύο έγκυρες προσωπικότητες μέσα στις μέχρι τότε υποτιμημένες τάξεις των συγγραφέων λιμπρέτων. Αυτοί οι εξαιρετικά μορφωμένοι και με κλασική παιδεία άνθρωποι, που έγραψαν κείμενα για τις τελευταίες μπαρόκ όπερες, ήταν ικανοί στιχουργοί και γνώστες των δραματικών δομών και έγραψαν λιμπρέτα μελοποιημένα επανειλημμένως από διάσημους και μη συνθέτες. Και οι δύο υπήρξαν ποιητές της Αυλής της Βιέννης. Πρόκειται για τον Βενετσιάνο Απόστολο Τζένο (Apostolo Zeno (1668-1750) και τον Πιέτρο Τραπάσι (Pietro Trapassi (1698-1782) από τη Ρώμη που χρησιμοποιούσε το όνομα Μεταστάζιο (Metastasio). Η άποψη του Τζένο ήταν ότι η όπερα έπρεπε να καλλιεργεί το ήθος μέσα από την παρουσίαση ευγενικών προσώπων που εύρισκαν την ευτυχία, αλλά αφού ξεπερνούσαν διάφορα εμπόδια. Ο Μεταστάζιο, του οποίου τα λιμπρέτα χρησιμοποιήθηκαν ακόμα κι από τον Μότσαρτ, προσέγγισε τους μύθους και την ιστορία μέσα από σύνθετες και γεμάτες προσδοκία σκηνές, γράφοντας μελωδικούς και ευχάριστους στίχους, γεμάτους ποικίλματα, φυσικά στην ιταλική γλώσσα. 

Σχέδια κοστουμιών του Φραντσέσκο Πόντε, για την όπερα "Σουλεϊμάν", σε λιμπρέτο Μιλιαβάκα και μουσική του Χάσε, που παρουσιάστηκε στην Δρέσδη το 1753

Η μουσική οικογένεια των Μπαχ, είναι το παράδειγμα του περάσματος από το μπαρόκ στο στιλ ροκοκό. Ο πατέρας Γιόχαν Σεμπάστιαν (1685-1750) οδήγησε την αντίστιξη του όψιμου μπαρόκ σε μια απαράμιλλη κορυφή, μέσα από την οργανική και θρησκευτική του μουσική. Ακολουθώντας τις αισθητικές αλλαγές, οι γιοι του ακολούθησαν διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο μεγαλύτερος, Βίλχελμ Φρίντμαν (Wilhelm Friedemann (1710-1784) μυήθηκε στην παράδοση της μουσικής για εκκλησιαστικό όργανο του πατέρα του, αλλά οι συνθέσεις του δυναμικά πρωτότυπες έδειχναν ήδη προς την κατεύθυνση του εκφραστικού κόσμου του προ-ρομαντισμού. Ο δεύτερος γιος Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ (Carl Philipp Emanuel (1714-1788), ο οποίος υπήρξε ερμηνευτής κλαβεσέν στην Αυλή του βασιλιά Φρειδερίκου του 2^ου  της Πρωσίας, προσπάθησε να πάει πέρα από τα όρια της αντίστιξης, προς τον κόσμο των αισθημάτων. Με τις συνθέσεις του για πλήκτρα, βαθύτατα επηρεασμένες  από το στιλ της μονωδίας και γεμάτες από ιδιαίτερα κοντράστ, έγινε ο πρόδρομος του Χάιντν και του Μπετόβεν, ενώ θεωρούσε πως η μουσική πρέπει να απευθύνεται περισσότερο στο συναίσθημα παρά στη νόηση. Ο μικρότερος γιος, ο Γιόχαν Κρίστιαν (Johann Christian(1735-1782) πήγε ακόμα πιο πέρα. Γνωστός σαν ο «Μπαχ του Μιλάνου» ή του «Λονδίνου», ασπάζεται τον καθολικισμό κατά την διάρκεια των σπουδών του στην Ιταλία. Μαζί με τον Γιόχαν  Άντολφ Χάσσε (Johann Adolph Hasse (1699-1783), ο οποίος είχε φύγει από το Αμβούργο όπου γεννήθηκε για να κάνει καριέρα στην Ιταλία, καθορίζει τις νέες στιλιστικές φόρμες δίνοντας έμφαση στο συναίσθημα, τόσο στην οργανική μουσική όσο και στην όπερα. Έγραψε Συμφωνίες με μελωδική γλυκύτητα και ορισμένες όπερες που εκπροσωπούσαν απόλυτα το ευγενικό στιλ του ροκοκό, όπως εκείνη με τίτλο Αρταξέρξης. Στο Λονδίνο υπήρξε για ένα διάστημα μέντορας και πρότυπο για το παιδί θαύμα που το έλεγαν Μότσαρτ.
Η κατ’ εξοχήν γλώσσα της οπερετικής σκηνής, σε όλη τη διάρκεια της περιόδου ροκοκό, ήταν η ιταλική, εκτός από το Παρίσι και περιστασιακά στο Λονδίνο. Σχεδόν για όλους τους συνθέτες ήταν υποχρεωτικό να γράφουν όπερες, αφού μόνο το θέατρο προσέφερε μεγάλη επιτυχία, ενώ η οργανική μουσική ήταν σχεδόν  περιθωριακό προϊόν. Η κατάσταση δε θα ισορροπήσει παρά μόνο στις αρχές της κλασικής περιόδου.

(συνεχίζεται)

Βάσω Μαυρουδήvasso@tar.gr

(Ιανουάριος 2007)

Για την σύντομη «Ιστορία της όπερας», χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από διάφορες εγκυκλοπαίδειες, καθώς και αποσπάσματα (από τα ισπανικά) του βιβλίου «Η μαγεία της όπερας», του Καρλ Σούμαν, που πρωτοεκδόθηκε το 1993 από την Philips Classics Productions.

Ιστορία της Όπερας

ANOIΧTA ΠAΡΑΘYΡΑ: Ιστορία της όπερας

Ιστορία της Όπερας

Α' Μέρος

Οι Ρίζες της ΌπεραςΣτην εμβρυακή μορφή της η όπερα, παρόλο που διαδόθηκε γρήγορα σε κάθε περιοχή, αντιμετώπισε μια αμφίβολη ύπαρξη κατά τη διάρκεια των πρώτων τριάντα χρόνων της ζωής της. Αυτή η αντίφαση οφείλεται από τη μια στη θεωρητική της δομή,  που στηρίχθηκε στη φιλοδοξία να αναστήσει την ήδη ξεχασμένη από καιρό δραματική τέχνη της αρχαίας Ελλάδας, και από την άλλη στο πρακτικό μέρος, που αφορούσε στους πειραματισμούς του δράματος και της μουσικής του 16^ου αιώνα. Σήμερα αναγνωρίζουμε πως η όπερα είναι ένα μουσικό είδος. Στις αρχές και μέχρι τον 16^ο αιώνα όμως, η όπερα αντιμετωπιζόταν κυρίως σαν ένα λογοτεχνικό είδος, με τη μουσική να είναι μόλις ένα τυχαία αναδυόμενο στοιχείο.   
Εξετάζοντας τα πρωτόλεια αυτά έργα είναι εύκολο να αντιληφθούμε το γιατί είχε επιβληθεί αυτή η ιδέα. Ο λόγος πάντα κρατούσε τον πρώτο και σημαντικότερο ρόλο, ενώ η μουσική έκφραση ήταν δευτερεύουσας σημασίας. Η έμφαση πάνω στο προφορικό κείμενο έλκει την καταγωγή της στην Αναγέννηση, που ανανέωσε το ενδιαφέρον για την αρχαιότητα. Από τότε θεωρούσαν ότι η μουσική της αρχαιότητας (της οποίας λιγοστά αποσπάσματα διεσώθησαν)  κατείχε υπερφυσικές δυνάμεις για να συγκινεί τον ακροατή μέσω της συνύπαρξης του λόγου και της μουσικής. Τους μουσικούς του 16^ου  αιώνα τους απασχολούσε, κάθε φορά όλο και περισσότερο, η αναζήτηση ενός ιδιώματος ικανού να εκφράσει με την κατάλληλη και συγκινητική φόρμα ένα κείμενο που συνόδευαν. Η νοσταλγία τους για τη χαμένη μουσική τέχνη της αρχαιότητας οδήγησε σε μια αντίδραση προς την πολυφωνική μανιέρα, μπροστά στη σχολαστική αντίστιξη (contrapunto), κατά της μουσικής αφέλειας, που δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με το νόημα των κειμένων. Το 1581, ο Vincenzo Galilei (Βιντσέντσο Γκαλιλέι)¹ συνθέτης και θεωρητικός, πατέρας του διάσημου αστρονόμου, δημοσίευσε για πρώτη φορά ορισμένα από τα διασωθέντα αποσπάσματα της αρχαίας ελληνικής μουσικής, τρεις ύμνους του Μεσομήδη² στην αρχαία σημειογραφία, που χρησιμοποίησε για να βασίσει την αντίθεσή του προς ό,τι εκείνος θεωρούσε ως πομπώδη πολυφωνία.

(κάντε κλικ σε όλες τις εικόνες για τις δείτε σε μεγέθυνση)

Οι μελέτες σχετικά με το δράμα και τη μουσική του αρχαίου κόσμου αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα σε έναν κύκλο καλλιτεχνών και παιδαγωγών, που έμεινε γνωστός ως "καμεράτα"³, και διαμορφώθηκε γύρω από τον Φλωρεντινό ευγενή Giovanni Bardi (Τζοβάνι Μπάρντι)⁴ στις δεκαετίες του 1570 και 1580. Ο Βιντσέντσο Γκαλιλέι και ο τραγουδιστής και συνθέτης Giulio Caccini (Τζούλιο Κατσίνι)⁵ συμμετείχαν σε αυτόν τον κύκλο. Λίγο αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1590, ξεκίνησε να σχηματίζεται άλλη ομάδα στο Μέγαρο του πανίσχυρου έμπορου αριστοκράτη Jacopo Corsi (Γιάκοπο Κόρσι)⁶. Εκτός από το να επηρεάζονται αισθητικά και να παίρνουν ιδέες από την αρχαιότητα, οι καλλιτέχνες αυτής της ομάδας, μεταξύ των οποίων και ο ποιητής  Ottavio Rinuccini (Οτάβιο Ρινουτσίνι)⁷ και ο συνθέτης Jacopo Peri (Γιάκοπο Πέρι)⁸, εμπνέονταν  και από το είδος του ποιμενικού δράματος, ειδικά από το Il pastor Fido (ο πιστός βοσκός) του Giovanni Battista Guarini (Τζοβάνι Μπατίστα Γκουαρίνι)⁹, που, σε ό,τι αφορά τη δομή της υπόθεσης, του περιεχομένου και της ποιητικής τεχνικής, άσκησε μεγάλη επιρροή.
Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι, παρ' όλο το μεγάλο ενδιαφέρον που εκδηλώνουν οι Ιταλοί διανοούμενοι για το δράμα και την αρχαία μουσική, οι πρώτες όπερες ήταν βουκολικές και όχι τραγωδίες.
 Το πρώτο αποτέλεσμα της σχέσης των Κόρσι - Ρινουτσίνι - Πέρι υπήρξε η παρουσίαση του έργου Δάφνη, που γενικώς θεωρείται ως η πρώτη όπερα. Το λιμπρέτο του Ρινουτσίνι εμπνέεται από τον ελληνικό μύθο που αναφέρεται στην όμορφη Νύμφη Δάφνη, ακριβώς όπως τον αφηγείται ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις του.
Ο θεός του φωτός Απόλλων κυνηγάει τη Δάφνη και τη μεταμορφώνει σε δέντρο. Ο μαγικός και ειδυλλιακός κόσμος των θεών και των ημίθεων που ύμνησε ο Οβίδιος εξακολούθησε να ελκύει λιμπρετίστες και συνθέτες κατά τη διάρκεια της πρώιμης ιστορίας της όπερας. Τη μουσική της Δάφνης, που μεγάλο μέρος της έχει χαθεί, τη συνέθεσε ο Γιάκοπο Πέρι, με κάποιες μικρές παρεμβάσεις του κόμη Κόρσι. Τα αποσπάσματα που διασώθηκαν επιτρέπουν να σχηματίσουμε μια ιδέα του πώς θα έπρεπε να ηχεί, με την εκφραστική καθώς και την απαγγελτική αντιπροσωπευτική της τεχνοτροπία. Ακριβώς το ίδιο μπορεί να ανιχνευθεί σε μια άλλη συνεργασία των Ρινουτσίνι - Πέρι, ένα Μουσικό Δράμα με τίτλο Ευρυδίκη, που παρουσιάστηκε το 1600 για να γιορτάσουν τους γάμους του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου του 4^ου και της Μαρίας των Μεδίκων. Η σύνδεση της όπερας με πανηγυρισμούς και εκδηλώσεις ισχύος και μεγαλοσύνης συνεχίστηκε στα θέατρα των μικρότερων ηγεμόνων, καθώς και στα επιχορηγούμενα. Αρχικά, η εορταστική αυτή πρακτική γεννήθηκε από τα ιντερμέδια, τα μεγαλοπρεπή και θεατρικώς θεαματικά εμβόλιμα, που παρεμβάλλονταν ανάμεσα στις πράξεις των θεατρικών έργων και παρουσιάζονταν για να πανηγυρίσουν τα σημαντικά οικογενειακά γεγονότα (στέψεις, γεννήσεις, γάμους) των Ιταλών πριγκίπων του 16^ου αιώνα.

Το εξώφυλλο του λιμπρέτου της όπερας Ευρυδίκη, σε μουσική Κατσίνι.
(Δημόσια Βιβλιοθήκη, Βοστόνη)

Η Ευρυδίκη είναι η πρώτη από τις πολλές όπερες που βασίστηκαν στο μύθο του Ορφέα, του Θρακιώτη ποιητή και μουσικού που έπαιζε λύρα. Η Ευρυδίκη, γυναίκα του Ορφέα, πεθαίνει από το δάγκωμα ενός φιδιού και εκείνος κατεβαίνει στον Άδη για να ικετεύσει για τη ζωή της. Εκεί, το εκφραστικό του τραγούδι προκαλεί τον οίκτο των δαιμονικών πλασμάτων, που του επιτρέπουν να επιστρέψει στον Πάνω Κόσμο με την Ευρυδίκη. Θα συναντήσουμε τον Ορφέα και άλλες φορές στην πάροδο του χρόνου της ιστορίας της όπερας, καταγράφοντας σημαντικά παραδείγματα όπως εκείνα του Claudio Monteverdi (Κλαούντιο Μοντεβέρντι) και του Christoph Willibald Gluck (Γκλουκ). Θα μπορούσαμε να πούμε γι' αυτήν την όπερα ότι είναι το πρότυπο αυτού του είδους. Δεν είναι σύμπτωση που ο Απόλλων, θεός του φωτός και της μουσικής, καθώς και ο Ορφέας, εμφανίζονται ως χαρακτήρες στις πρώτες όπερες. Είναι ένα συχνό θέμα που γεννά μουσική γεμάτη δύναμη.

Η ενηλικίωση

 Ο Κλαούντιο Μοντεβέρντι υπήρξε η πρώτη αδιαμφισβήτητη ιδιοφυΐα στην ιστορία της όπερας. Δίχως τη γνώση της ιταλικής γλώσσας, οι όπερες των Πέρι και Κατσίνι (που συνέθεσε κι αυτός μουσική για την Ευρυδίκη του Ρινουτσίνι με στόχο να ανταγωνιστεί εκείνη του Πέρι) παρουσιάζουν ανυπέρβλητα εμπόδια για τον σύγχρονο ακροατή. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον Μοντεβέρντι, όπως αποδεικνύουν οι πρόσφατες και πετυχημένες παραστάσεις των τριών διασωθέντων μελοδραμάτων του. Οι σύγχρονοι ακροατές, είτε είναι ειδικοί είτε όχι, γοητεύονται από την ικανότητα και τον τρόπο που ο Μοντεβέρντι δίνει έκφραση και ζωή στους χαρακτήρες του, αιχμαλωτίζονται από τη δραματική δυναμική των έργων του και μαγεύονται από τον πλούτο και την τονική πολυμορφία της μουσικής του.
Γεννήθηκε το 1567, τρία χρόνια μετά τον Σέξπιρ, γιος γιατρού στην Κρεμόνα, την πόλη των κατασκευαστών βιολιού. Ξεκίνησε να συνθέτει Μαδριγάλια σε πολύ μικρή ηλικία και πήγε στην αυλή των Γκοντζάγκα στην Μάντοβα, όπου και έγινε maestro di capella (μουσικός υπεύθυνος σε παρεκκλήσι) το 1601, σε ηλικία 24 ετών. Δεν υπήρξε ένας απλοϊκός συνθέτης μουσικών φθόγγων, αλλά ένας διανοούμενος, ασυνήθιστα καλά εκπαιδευμένος, ευαίσθητος, συνεπής, κύριος του εαυτού του και ταλαντούχος. Ακολούθως ήρθε αντιμέτωπος με τους περιορισμούς και τις δυνατότητες της νέας θεατρικής φόρμας. Η απάντησή του ήταν να ανεβάσει, στις 24 Φεβρουαρίου του 1607 στη Μάντοβα, το έργο L' Orfeo, favola in musica (Ο Ορφέας, μύθος μελοποιημένος), την πρώτη όπερα που περιλαμβάνεται διαρκώς στο ρεπερτόριο. Το κείμενο το είχε γράψει ο Alessandro Striggio(Αλεσάντρο Στρίτζο) o νεότερος αξιωματούχος της αυλής. Δέκα χρόνια αφότου το drama per musica (μελόδραμα) έκανε την εμφάνισή του στον κόσμο, αυτό το σημαδιακό έργο (η Ευρυδίκη) επηρέασε ιδιαίτερα τον Ορφέα του Μοντεβέρντι, εξαιτίας του τρόπου που  αντιμετώπισε το μύθο ο Πέρι. 

Η δράση σε αυτή την όπερα παρουσιάζεται από τους αλληγορικούς χαρακτήρες, γνώριμους από τα αναγεννησιακά έργα και παραστάσεις. Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη, νιόπαντροι, εμφανίζονται σε ένα ειδυλλιακό τοπίο με νύμφες και βοσκούς. Μετά το θάνατο της Ευρυδίκης, που τον αφηγείται σπαρακτικά ο αγγελιοφόρος, ο Ορφέας περιπλανιέται στον Κάτω Κόσμο με στόχο να οδηγήσει την αγαπημένη του στον Πάνω Κόσμο. Εξαιτίας του έρωτά του παραβιάζει την εντολή να μη γυρίσει να δει την Ευρυδίκη κατά την επιστροφή τους. Η αγαπημένη του καταδικάζεται έτσι να παραμείνει στον Άδη. Οι πρώιμες όπερες όμως έτειναν να αντικαθιστούν το τραγικό τέλος με αίσιο τέλος και ο Ορφέας δεν αποτελεί εξαίρεση: ο Απόλλων εμφανίζεται ως από μηχανής θεός και οδηγεί τον Ορφέα στον Παράδεισο, όπου θα ενωθεί για πάντα με την Ευρυδίκη. Οι βοσκοί θα πανηγυρίσουν την αποθέωση του Ορφέα με ένα χορό.  
Είχαν έτσι γεννηθεί οι διαρκείς κανόνες μιας δραματικής πλοκής: το αίσιο τέλος ως οπερετική διατύπωση, η έντονα αντιθετική εναλλαγή των σκηνικών (Ειδύλλιο, Κάτω Κόσμος, Παράδεισος), που θα μετατραπεί στην κυρίαρχη κατεύθυνση της γαλλικής μπαρόκ όπερας, ο συνδυασμός του ρετσιτατίβο με αυτοδύναμες θεατρικές σκηνές, χορωδίες, χοροί, μέρη με άριες, επωδούς και χορούς, τραγούδια για διαφορετικές φωνές. Η ορχήστρα αποκτά μεγαλύτερη σημασία, υπογραμμίζοντας με τα ηχοχρώματά της τις δραματικές σκηνές και το περιεχόμενό τους, χρησιμοποιώντας τα όργανα για να δημιουργεί συμβολικές αναφορές σχετικές με τη δράση (χρησιμοποιεί π.χ. την άρπα όταν αναφέρεται στον Παράδεισο και τα κόρνα στο θάνατο). Σε 26 ανεξάρτητα ορχηστρικά μέρη η επιρροή της είναι σημαντική από την άποψη ότι στηρίζει και ερμηνεύει την πλοκή. Στην ορχήστρα του Μοντεβέρντι υπήρχαν περίπου 40 μουσικοί. Στην  παρτιτούρα σημειώνεται η γενική τονικότητα, ενώ οι λεπτομερείς οδηγίες του για την οργανική συνοδεία υπογραμμίζουν την σημασία που της αποδίδει στη συμμετοχή της στο δράμα. Από την περίοδο του Ορφέα ο Μοντεβέρντι καθόρισε τις αρχές της νέας τεχνοτροπίας του, την seconda prattica¹⁰ (δεύτερη πρακτική), ως αντίθεση στην παραδοσιακή prima prattica (πρώτη πρακτική), δηλώνοντας πως"ο σύγχρονος συνθέτης δημιουργεί ακολουθώντας πιστά την πραγματικότητα".

    

Επεξήγηση εικόνων
1. Γκραβούρα με τον Γιάκοπο Πέρι ως Ορφέα, στην παράσταση της όπεράς του Ευρυδίκη. Εθνική Βιβλιοθήκη, Φλωρεντία.2. Το θέατρο Γκριμάνι της Βενετίας. Μουσείο Κόρε, Βενετία.3.Θεατρικά κοστούμια. Εθνική Βιβλιοθήκη, Παρίσι.4. Εξώφυλλο του λιμπρέτου της όπερας του Μοντεβέρντι Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα. Μουσική Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου, Καλιφόρνια. 

 Η επόμενη όπερα του Μοντεβέρντι βασίστηκε στον ελληνικό μύθο της Αριάδνης. Διασώθηκε μόνο ένα απόσπασμα, το πασίγνωστο και πληθωρικό «Ο θρήνος της Αριάδνης» (1608), ένα ιδιαιτέρως εκφραστικό και πολύ συγκινητικό κομμάτι που τραγουδά η ηρωίδα μετά την εγκατάλειψή της από τον αγαπημένο της Θησέα, στο νησί της Νάξου.       
Όταν η τραγουδίστρια που ερμήνευε το ρόλο της Αριάδνης ασθένησε πριν από την παράσταση, ο Μοντεβέρντι χρησιμοποίησε μια ηθοποιό, επειδή τον ενδιέφερε περισσότερο η ερμηνεία του κειμένου παρά η ωραία φωνή, ενώ δοκίμαζε την Αριάδνη για πέντε μήνες, ξεκινώντας μ' αυτό τον τρόπο το πλαίσιο μιας μακράς και ολοκληρωμένης προετοιμασίας ώστε να πετύχει παραστάσεις πρότυπο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Πεθαίνει η γυναίκα του και συγχρόνως οι σχέσεις του με τον ηγεμόνα της Μάντοβας γίνονται προβληματικές. Στην περιοχή εκδηλώνεται επιδημία χολέρας, το 1618 ξεσπάει ο τριακονταετής πόλεμος και η πόλη των Γκοντζάγκα λεηλατείται το 1630, όπου και καταστρέφονται πολλά ανέκδοτα έργα του.
Ο Μοντεβέρντι, καθώς οι σχέσεις του με τον ηγεμονεύοντα δούκα είχαν διαταραχτεί, εγκατέλειψε τη Μάντοβα για τη Βενετία, που γρήγορα θα μετατραπεί σε προπύργιο της όπερας. Εκεί, το 1613, διορίζεται διευθυντής ορχήστρας της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου, μια από τις πιο σημαντικές μουσικές θέσεις της Ιταλίας. Στη Βενετία θα λάβουν χώρα οι πρώτες παρουσιάσεις των τελευταίων όπερών του. Ο ήρωας της όπερας Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα (1641) είναι ο γνωστός πρωταγωνιστής της Οδύσσειας, ο οποίος μετά από τις περιπλανήσεις του, κατά την επιστροφή του από τον πόλεμο της Τροίας, επιστρέφει στην Ιθάκη και κατατροπώνει τους μνηστήρες της γυναίκας του Πηνελόπης. Η στέψη της Ποππαίας (1642) είναι από τις πρώτες ιστορικές όπερες, γεμάτη από ψυχολογικές παρατηρήσεις και ειρωνεία. Πρόκειται για την ιστορία μιας αυλικής που παντρεύεται το Ρωμαίο αυτοκράτορα Νέρωνα. Ανάμεσα στον αρχαιοελληνικό μύθο και τον ομηρικό θρύλο, η παγκόσμια ιστορία αποκτά το οπερετικό είδος. Αναδύεται ο ρεαλισμός, έστω και αν φοράει κλασικό ένδυμα. Εμφανίζονται ήδη κωμικοί χαρακτήρες, που περιγράφονται με ζωντάνια και δυναμισμό, προαναγγέλλοντας την opera buffa (είδος ιταλικής κωμικής όπερας του 18^ου αιώνα). Ο Μοντεβέρντι το 1632 λαμβάνει το σχήμα του ιερωμένου και πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών στη Βενετία το 1643.
Στο μεταξύ, η κοινωνική κατάσταση της όπερας αρχίζει να αλλάζει, μετατρεπόμενη σε μουσικό θέαμα για όλο τον κόσμο. Μέχρι τότε,  ήταν περιορισμένη στις αυλές των ηγεμόνων σαν εσωτερική υπόθεση των αριστοκρατών. Το Μάρτιο του 1637, ο μουσικός και θεατρώνης Βenedetto Ferrari¹¹ (Μπενεντέτο Φεράρι) ανοίγει στη Βενετία το θέατρο «Σαν Κασιάνο», ένα θέατρο όπερας που ήταν ανοιχτό σε οποιονδήποτε ήθελε να μπει. Όλος ο κόσμος έτρεξε να παρακολουθήσει το υπέροχο θέαμα που πρόσφερε η όπερα, το θαύμα που υπήρξε προνόμιο των κυρίαρχων τάξεων. Δεν είναι τυχαίο που μόλις δύο χρόνια μετά ο Φεράρι μπόρεσε να ανοίξει άλλα δύο θέατρα όπερας. Πολύ σύντομα έφτασαν τα 18 στη  Βενετία και έπαιρναν το όνομα των ενοριών στις οποίες βρίσκονταν. Η όπερα είχε μετατραπεί σε λαϊκό είδος ψυχαγωγίας.
Στο μεταξύ και στη Ρώμη είχαν υπάρξει αντιδράσεις σχετικές με τις "βαρετές απαγγελίες" και τον κυρίαρχο λόγιο στόμφο. Το νέο καλλιτεχνικό είδος εμπλουτίσθηκε με μουσικά είδη όπως οι άριες και οι χορωδίες, με στοιχεία από το αναγεννησιακό θέατρο και παραστάσεις με  θρησκευτικά και κοσμικά θέματα, καρναβαλικές παρελάσεις, θριαμβικές λιτανείες, παραστάσεις με αλληγορικά ή βιβλικά θέματα, κωμικά ιντερμέδια και στοιχεία της commedia dell' arte⁽¹²⁾. 

Η αδημονία των Ιταλών για νεoτερισμούς εξαπλώθηκε και στην όπερα. Οι σκηνογραφικές υπερβολές και τα σκηνικά τεχνάσματα του Μπαρόκ ήταν ήδη πολύ κοντά. Οι ευσεβείς συνήθειες εκλαϊκεύονται, οι εκκλησιαστικές τελετουργίες αντανακλώνται στις πολλές θεατρικές παραστάσεις με ναούς και ιερωμένους, οι θρησκευτικές πομπές παρελαύνουν, καθώς και οι πολυάριθμες χορωδίες και λιτανείες. Η όπερα προσάρμοσε την ύπαρξή της σε μια καθολική χώρα, όπου η λειτουργία διαποτίζεται από θεατρικότητα και το τελετουργικό μπερδεύεται με τη σκηνογραφία. Η διάδοση υπήρξε πολύ γρήγορη στις κοντινές καθολικές χώρες της Γαλλίας και της Αυστρίας. Η όπερα έφθασε στις γερμανόφωνες περιοχές, μέσω της Βιέννης, του Σάλτσμπουργκ και της Πράγας. Ο προτεσταντικός βορράς εξέφρασε τις επιφυλάξεις του. Μόνο τα μεγάλα λιμάνια και τα κέντρα εμπορίου, όπου φυσούσε ένας αέρας ελευθερίας, άνοιξαν τις πόρτες τους στη νέα ψυχαγωγία. Από την άλλη μεριά, ο Τριακονταετής Πόλεμος είχε καταστρέψει και οδηγήσει στη φτώχεια μεγάλες περιοχές της Ευρώπης. Δεν υπήρξε τίποτα μέχρι το 1678, όταν άνοιξε το πρώτο θέατρο όπερας σε γερμανικό έδαφος. Ήταν το Theater am Gansemarkt στην ελεύθερη πόλη του Αμβούργου, μια ιδιωτική επιχείρηση δίχως χορηγία.
Το θέατρο όπερας, είτε στα χέρια ευγενών είτε ιδιωτών, γρήγορα ανακάλυψε πως το είδος αυτό ήταν μια ακριβή διασκέδαση, που πάντα ακροβατούσε στο χαλαρό σκοινί της χρεοκοπίας. Τα πολυάριθμα θέατρα, που ανταγωνίζονταν στην Ιταλία, ισορροπούσαν τα ισοζύγιά τους συνδυάζοντας τις οπερετικές τους δραστηριότητες με επιτραπέζια παιχνίδια, εστιατόρια και άλλες υπηρεσίες.

(Τέλος του πρώτου μέρους)

Βάσω Μαυρουδήvasso@tar.gr ( mailto:vasso@tar.gr )(Οκτώβριος 2006)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

¹ Βιντσέντσο Γκαλιλέι: γεννήθηκε στην Πίζα περίπου το 1520 και πέθανε στη Φλωρεντία το 1591. Θεωρητικός, συνθέτης, εξαιρετικός ερμηνευτής λαούτου και βιόλας, δημοσίευσε το 1581 την πιο σημαντική του μελέτη με τίτλο Διάλογος της αρχαίας και σύγχρονης μουσικής.

² Ο Μεσομήδης (2ος αι. μ.Χ.) υπήρξε ονομαστός λυρικός ποιητής και μουσικός από την Κρήτη που ήταν στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Αδριανού. Σ' αυτόν αποδιδονται ο ύμνος στη Νέμεση και πιθανόν οι ύμνοι στη Μούσα και στον 'Hλιο, από τα λίγα κομμάτια αρχαίας ελληνικής μουσικής που σώθηκαν ώς τις μέρες μας.

³ Καμεράτα: πρόκειται για ένα σύνολο διανοουμένων, μουσικών και λογοτεχνών, που λειτουργούσαν σαν ομάδα με το όνομα "Camerata Musicale Fiorentina", υπό τη σκέπη του Κόμη Τζιοβάνι Μπάρντι μέχρι το 1592 και μετά κοντά σε έναν άλλο Φλωρεντινό μαικήνα, τον Γιάκοπο Κόρσι. Τα μέλη της Καμεράτας μελετούσαν την αρχαία ελληνική τραγωδία, που την θεωρούσαν πλήρως μελοποιημένη, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μιαν ανάλογη θεατρική φόρμα, όπου λόγος, μουσική και περιεχόμενο θα συνέθεταν ένα απόλυτα ενιαίο σύνολο.

⁴ Τζοβάνι Μπάρντι, Κόμης του Βέρνιο: γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1534 και πέθανε στη Ρώμη το 1612. Υπήρξε ο επικεφαλής μιας από τις πιο ισχυρές οικογένειες της Φλωρεντίας και γνωστός μαικήνας. Είχε κλασική παιδεία, ενώ έγραψε τουλάχιστον δύο λιμπρέτα και συνέθεσε μαδριγάλια.

⁵ Τζούλιο Κατσίνι: γεννήθηκε στη Ρώμη το 1551 και απεβίωσε στη Φλωρεντία το 1618. Αφού εργάστηκε ως χορωδός στο Παρεκκλήσι Τζούλια στη Ρώμη, μετακόμισε στη Φλωρεντία όπου και προσελήφθη ως χορωδός και ερμηνευτής λαούτου και άρπας. Μέλος της Καμεράτας και προσωπικός γραμματέας του Μπάρντι, συνέθεσε μαδριγάλια και άριες.

⁶ Γιάκοπο Κόρσι: μέλος της Φλωρεντινής Καμεράτας, αντικατέστησε τον Τζιοβάνι Μπάρντι από το 1592, φιλοξενώντας στο Μέγαρό του την πρώτη παράσταση της όπερας Δάφνη, πάνω στο κείμενο του Οτάβιο Ρινουτσίνι, και μάλιστα συνεργάστηκε για τη μελοποίησή της με τον Γιάκοπο Πέρι.

⁷ Οτάβιο Ρινουτσίνι: ποιητής και λιμπρετίστας, έγραψε μαδριγάλια και βουκολικές ιστορίες. Το πιο γνωστό μελοποιημένο του κείμενο υπήρξε η Ευρυδίκη, που παρουσιάστηκε το 1600 στο Μέγαρο Pitti (Πίτι). Γεννήθηκε το 1562 στη Φλωρεντία, όπου και πέθανε το 1621. Όπως αναφέρει ο ίδιος, υπήρξε "ευγενής Φλωρεντινός, λαμπρός διανοητής και ευγενικός ποιητής" που με το βουκολικό παραμύθι Δάφνη [...] έφερε στην Τέχνη μια νέα πνοή. Η Δάφνη υπήρξε η όπερα με την οποία ξεκίνησε η μελοδραματική ανανέωση ή ριφόρμα (μεταρρύθμιση).

⁸ Γιάκοπο Πέρι: γεννήθηκε στη Ρώμη το 1561 και πέθανε στη Φλωρεντία το 1633. Ερμηνευτής εκκλησιαστικού οργάνου και χορωδός με εξαιρετική φωνή, διορίζεται το 1589 στην αυλή των Μεδίκων ως χορωδός και συνθέτης. Υπήρξε από τους πρωταγωνιστές της Καμεράτας και ήταν μάλιστα ο πρώτος που ερμήνευσε το ρόλο του Ορφέα στην όπερα Ευρυδίκη. Συμμετείχε δραστήρια σε πολλές παραστάσεις των Μεδίκων, ενώ για την αυλή της Μάντοβας συνέθεσε τα ρετσιτατίβο για τη χαμένη όπερα του Μοντεβέρντι Αριάδνη.

⁹ Τζιοβάνι Μπατίστα Γκουαρίνι: ποιητής και ρήτορας που γεννήθηκε στη Φεράρα το 1538 και πέθανε στη Βενετία το 1612. Υπήρξε καθηγητής Ρητορικής και Ποιητικής στη Φεράρα, ενώ από τα πιο σημαντικά του έργα υπήρξε Ο Πιστός Βοσκός (1590). Ένα ποιμενικό θεατρικό έργο, δημοφιλέστατο κατά τον 17^ο αιώνα, που χαρακτηρίζεται από την κομψότητα της τεχνοτροπίας του και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.

¹⁰ Seconda prattica: σε μια επιστολή τού 1633, ο Μοντεβέρντι ξεκαθαρίζει τη διαφορά ανάμεσα στην αρμονία που βασίζεται στις αρχές της Πρώτης πρακτικής, όπου το κείμενο προσαρμόζεται στη μουσική, και σε εκείνη που βασίζεται στη Δεύτερη πρακτική. Όπως γράφει στον πρόλογο του 5^ου Βιβλίου με Μαδριγάλια, "η τελειότητα της σύγχρονης μουσικής στηρίζεται στην ακολουθία του λόγου". Για τον Μοντεβέρντι, λοιπόν, η Δεύτερη πρακτική εκφράζει την επιστροφή στην αντίληψη πως η μουσική εκφράζει την ποίηση και στα τρία ενοποιητικά της στοιχεία: το νόημα, το ρυθμό και τον ήχο.

¹¹ Μπενεντέτο Φεράρι:1595 ή 1597 - 1681. Ερμηνευτής θεόρβης, λιμπρετίστας, συνθέτης και θεατρώνης, που δραστηριοποιήθηκε στη Βενετία.

¹² Κομέντια ντελ άρτε: θεατρικό είδος, μοναδικό στον κόσμο, που αναπτύχθηκε στην Ιταλία τον 16^ο αιώνα και διαδόθηκε στην Ευρώπη στους μετέπειτα αιώνες. Η Κομέντια ντελ άρτε συνετέλεσε καθοριστικά στη δημιουργία του σύγχρονου θεάτρου. Θεαματικό θεατρικό είδος, βασίστηκε στον αυτοσχεδιασμό και στη χρησιμοποίηση της προσωπίδας (μάσκα).

---

Για την σύντομη «Ιστορία της όπερας», χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από διάφορες εγκυκλοπαίδειες, καθώς και αποσπάσματα (από τα ισπανικά) του βιβλίου «Η μαγεία της όπερας», του Καρλ Σούμαν, που πρωτοεκδόθηκε το 1993 από την Philips Classics Productions.